พิชัย รัตตกุล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พิชัย รัตตกุล
ประธานรัฐสภา
โดยตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง
30 มิถุนายน – 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
(0 ปี 132 วัน)
ก่อนหน้า วันมูหะมัดนอร์ มะทา
ถัดไป อุทัย พิมพ์ใจชน
รองนายกรัฐมนตรี
ดำรงตำแหน่ง
30 เมษายน พ.ศ. 2526 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2533
(7 ปี 223 วัน)
นายกรัฐมนตรี เปรม ติณสูลานนท์
ชาติชาย ชุณหะวัณ
ดำรงตำแหน่ง
14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 – 28 มิถุนายน พ.ศ. 2543
(2 ปี 226 วัน)
นายกรัฐมนตรี ชวน หลีกภัย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
ดำรงตำแหน่ง
21 เมษายน – 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519
นายกรัฐมนตรี เสนีย์ ปราโมช
ก่อนหน้า ชาติชาย ชุณหะวัณ
ถัดไป อุปดิศร์ ปาจรียางกูร
หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
ดำรงตำแหน่ง
พ.ศ. 2525 – พ.ศ. 2534
ก่อนหน้า ถนัด คอมันตร์
ถัดไป ชวน หลีกภัย
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 16 กันยายน พ.ศ. 2469 (90 ปี)
กรุงเทพมหานคร
พรรคการเมือง พรรคประชาธิปัตย์
คู่สมรส คุณหญิงจรวย รัตตกุล
บุตร พิจิตต รัตตกุล
อาณัฐชัย รัตตกุล
ศาสนา พุทธ
ลายมือชื่อ

พิชัย รัตตกุล (16 กันยายน พ.ศ. 2469 — ) เป็นอดีตรองนายกรัฐมนตรี (4 สมัย) ประธานรัฐสภา ประธานสภาผู้แทนราษฎร และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และเป็นอดีตหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ คนที่ 4 ระหว่างปี พ.ศ. 2525 ถึงปี พ.ศ. 2534

ประวัติ[แก้]

พิชัย รัตตกุล เกิดวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2469 ที่กรุงเทพมหานคร ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน โดยเป็นลูกชายคนโตของ นายพิศาล รัตตกุล และ นางวิไล รัตตกุล มีพี่น้องจำนวน 8 คนได้แก่

  1. นายไพโรจน์ รัตตกุล
  2. นายแพทย์ปราโมทย์ รัตตกุล
  3. นางสาวยุพิน รัตตกุล
  4. นางสาวสุภาพรรณ รัตตกุล
  5. นางยุพยงค์ รัตตกุล
  6. คุณหญิงสุภัจฉรีย์ ภิรมย์ภักดี (สมรสกับ นายจำนงค์ ภิรมย์ภักดี)
  7. นางยุพเรศ เที่ยงธรรม
  8. นายแสนดี รัตตกุล

นายพิชัยจบการศึกษาระดับมัธยมจาก โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน จากนั้นจึงไปศึกษาต่อด้านพาณิชยศาสตร์ที่โรงเรียนเซนต์สตีเฟ่น ที่ฮ่องกง หลังจบการศึกษาแล้วได้กลับมาดูแลธุรกิจของครอบครัว ก่อนจะเข้าสู่แวดวงการเมือง

ชีวิตครอบครัว สมรสกับ คุณหญิงจรวย รัตตกุล (สกุลเดิม ศิริบุญ) มีบุตรชาย 2 คนคือ ดร.พิจิตต รัตตกุล และ ดร.อาณัฐชัย รัตตกุล และบุตรสาว คือ คุณหญิงพัชรี ว่องไพฑูรย์ (สมรสกับ ดร.วีระนนท์ ว่องไพฑูรย์)

งานการเมือง[แก้]

นายพิชัยเข้าสู่แวดวงการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2501 โดยมีนายควง อภัยวงศ์ เป็นหัวหน้าพรรค และเป็น ส.ส.ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 ก่อนเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลาไม่นาน นายพิชัยได้เป็น 1 ใน 100 ของบุคคลที่ลงชื่อคัดค้านการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจอมพลถนอม กิตติขจร และเป็น 1 ใน 4 สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ที่ลงชื่อในคราวนั้น (อีก 3 คนคือ นายดำรง ลัทธพิพัฒน์, นายเทพ โชตินุชิต, นายชวลิต อภัยวงศ์) เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516[1]

ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช[2] จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากนายกรัฐมนตรีลาออก และได้รับแต่งตั้งอีกสมัยหนึ่ง[3] แต่ดำรงตำแหน่งเพียง 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารของพลเรือเอก สงัด ชลออยู่

ได้เป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ในปี พ.ศ. 2525 หลังจากการครบวาระของ พันเอก (พิเศษ) ดร.ถนัด คอมันตร์ ซึ่งพรรคประชาธิปัตย์ในช่วงนี้ได้ร่วมเป็นพรรคร่วมรัฐบาลที่ให้การสนับสนุนการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ซึ่งนายพิชัยได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีด้วย ในปี พ.ศ. 2529 จากนั้นในรัฐบาล พลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ นายพิชัยและพรรคประชาธิปัตย์ได้เป็นพรรคร่วมรัฐบาลในวาระแรก แต่ในวาระที่ 2 ของการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี นายพิชัยและพรรคประชาธิปัตย์ได้ถอนตัวจากการร่วมรัฐบาลเนื่องจากมีเสียงสนับสนุนรัฐบาลในสภา ฯ เป็นจำนวนมาก เนื่องจากไม่ต้องการให้เกิดสภาพการเป็นเผด็จการรัฐสภา

ในวาระของการเป็นหัวหน้าพรรคของนายพิชัยนั้น ได้มีเหตุการณ์ความแตกแยกในพรรคเกิดขึ้น เมื่อ "กลุ่ม 10 มกรา" ที่นำโดยนายวีระ มุสิกพงศ์ ได้ลาออกจากพรรคไป เนื่องจากความขัดแย้งกันในแต่งตั้งหัวหน้าพรรค

จากนั้น เมื่อ นายชวน หลีกภัยเป็นหัวหน้าพรรคและเป็นนายกรัฐมนตรีในสมัยที่ 2 นายพิชัยได้ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบกิจการเกี่ยวกับต่างประเทศและรับผิดชอบการจัดมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ 1998 และได้ดำรงตำแหน่งประธานรัฐสภาด้วย[4] หลังจากนี้ไม่นาน นายพิชัยได้วางมือจากการเมืองเนื่องจากมีอายุที่มากแล้ว จนได้รับฉายาว่า "คุณปู่" แต่ยังมีตำแหน่งเป็นสภาที่ปรึกษาของพรรคประชาธิปัตย์อยู่

ในแวดวงสังคม นายพิชัย มีตำแหน่งเป็นประธานสโมสรโรตารีในประเทศ และเป็นคนไทยคนแรก ที่ได้ดำรงตำแหน่ง ประธานสโมสรโรตารีสากลในระหว่างปี พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2546

เครื่องราชอิสริยาภรณ์[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. พระบรมราชโองการ แต่งตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
  2. พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งรัฐมนตรี (จำนวน 35 ราย)
  3. พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งรัฐมนตรี (จำนวน ๓๓ ราย)
  4. พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งประธานสภาผู้แทนราษฎร (นายพิชัย รัตตกุล)
  5. แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ (เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสายสะพาย) เล่ม ๑๐๐ ตอน ๒๐๗ ฉบับพิเศษ ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๒๖
  6. แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 102 ตอนที่ 60ง วันที่ 16 พฤษภาคม 2528
  7. ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ เล่ม ๑๐๖ ตอน ๑๑๘ ง ฉบับพิเศษ ๒๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๓๒ หน้า ๒

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

ก่อนหน้า พิชัย รัตตกุล ถัดไป
วันมูหะมัดนอร์ มะทา 2leftarrow.png Seal of the National Assembly of Thailand.png
ประธานรัฐสภา
(ประธานสภาผู้แทนราษฏร)

(30 มิถุนายน – 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
2rightarrow.png อุทัย พิมพ์ใจชน
พลตรี ประมาณ อดิเรกสาร
พลเอก เสริม ณ นคร
พันเอก (พิเศษ) ถนัด คอมันตร์
ทองหยด จิตตวีระ
2leftarrow.png Seal Prime Minister of Thailand.png
รองนายกรัฐมนตรี
(30 เมษายน พ.ศ. 2526 – 9 ธันวาคม พ.ศ. 2533)
2rightarrow.png บุญเอื้อ ประเสริฐสุวรรณ
เฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์
โกศล ไกรฤกษ์
พลเอก มานะ รัตนโกเศศ
พลเอก อาทิตย์ กำลังเอก
สมัคร สุนทรเวช
พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร
วีรพงษ์ รามางกูร
สุวิทย์ คุณกิตติ
2leftarrow.png รองนายกรัฐมนตรี
(14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 – 28 มิถุนายน พ.ศ. 2543)
2rightarrow.png สุทัศน์ เงินหมื่น
พลตรี ชาติชาย ชุณหะวัณ 2leftarrow.png กระทรวงการต่างประเทศ.gif
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
(21 เมษายน – 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519)
2rightarrow.png อุปดิศร์ ปาจรียางกูร
พันเอก (พิเศษ) ถนัด คอมันตร์ 2leftarrow.png Democrat Party logo.png
หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
(พ.ศ. 2525 - พ.ศ. 2534)
2rightarrow.png ชวน หลีกภัย