หมูหย็อง

หมูหย็อง

แหล่งกำเนิด	ประเทศจีน
ภูมิภาค	เอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง	จีน, เวียดนาม, ไต้หวัน, สิงคโปร์, มาเลเซีย, กัมพูชา และอินโดนีเซีย
ส่วนผสมหลัก	เนื้อหมู, เนื้อวัว หรือเนื้อไก่
สื่อ: หมูหย็อง

หมูหย็อง
ชื่อภาษาจีน
จีนตัวเต็ม	肉鬆
จีนตัวย่อ	肉松
ความหมายตามตัวอักษร	เนื้อปุย
การถอดเสียง ภาษาจีนมาตรฐาน พินอิน ròusōng IPA [ɻôusʊ́ŋ] อู๋ การถอดเป็นอักษรโรมัน [ɲiɔʔ soŋ] กวางตุ้งมาตรฐาน การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล yuhk-sūng ยฺหวิดเพ็ง juk6 sung1
ชื่อหมิ่นใต้
จีน	肉酥
ความหมายตามตัวอักษร	เนื้อเกล็ด
การถอดเสียง หมิ่นใต้ ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี bah-so· Tâi-lô bah-soo
ชื่อหมิ่นตะวันออก
จีนตัวเต็ม	肉絨
จีนตัวย่อ	肉绒
ความหมายตามตัวอักษร	เนื้อแผ่น
การถอดเสียง หมิ่นตะวันออก ฝูโจว BUC nṳ̆k-ṳ̀ng
ชื่อฮากกา
จีน	肉麩
ความหมายตามตัวอักษร	เนื้อผง; เนื้อแผ่น
การถอดเสียง ฮากกา อักษรโรมัน ngiug fu
ชื่อภาษาเวียดนาม
เวียดนาม	ruốc (เวียดนามเหนือ) หรือ chà bông (เวียดนามใต้)
ชื่อภาษาไทย
ไทย	หมูหย็อง
อักษรโรมัน	mu yong
ชื่ออินโดนีเซีย
อินโดนีเซีย	abon
ชื่อภาษาฟิลิปปินส์
ตากาล็อก	mahu หรือ masang
ชื่อเขมร
เขมร	សាច់ជ្រូកផាត់ sach chruok phat

หมูหย็อง (มักสะกดผิดว่า หมูหยอง) เป็นของกินทำด้วยหมูเนื้อแดงปรุงรส ต้มเคี่ยวให้เปื่อยจนงวด นำไปผัดจนแห้ง ขยี้ให้เป็นฝอย มักใช้รับประทานด้วยอาหารอื่น เช่น โรยข้าวต้มหรือโจ๊ก หรือเป็นเครื่องปรุงอาหารอื่น เช่น เป็นไส้ซาลาเปาหรือเป็นหน้าข้าวตัง

หมูหย็องกำเนิดในมณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐประชาชนจีน และพบเห็นบ่อยในอาหารของชนชาตินี้

ผู้ไม่ชอบใจรับประทานสุกร เปลี่ยนไปใช้เนื้อสัตว์อื่นหย็องแทนก็มี เช่น ชาวมุสลิมนิยมรับประทานไก่หรือเนื้อหย็อง โดยเฉพาะในหน้าเราะมะฎอนและฮารีรายออีดุลฟิฏริ และจีนบางพวกนิยมปลาหย็อง

จีนเรียกหมูหย็องว่า "โร่วซง" (จีน: 肉鬆; พินอิน: ròusōng) และปลาหย็องว่า "ยฺหวีซง" (จีน: 魚鬆; พินอิน: yúsōng) ส่วนอังกฤษเรียกหมูหย็องว่า "meat wool", "meat floss", "pork floss", หรือ "pork sung"