ปาท่องโก๋

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ปาท่องโก๋
Chinese fried bread.jpg
ปาท่องโก๋หั่น
กำเนิด
แหล่งกำเนิด ประเทศจีน
รายละเอียด
เครื่องปรุงหลัก แป้ง
ปาท่องโก๋
จีนตัวเต็ม 油條
จีนตัวย่อ 油条
พินอิน yóutiáo
ความหมายตามตัวอักษร oil strip
Yu Char Kway
จีนตัวเต็ม 油炸粿/餜/鬼
จีนตัวย่อ 油炸粿/馃/鬼
ความหมายตามตัวอักษร oil-fried pastry (or devil)

ปาท่องโก๋ เป็นชื่อของกินชนิดหนึ่งของจีน ทำด้วยแป้งสาลีตัดเป็นท่อน ๆ แล้วจับเป็นคู่ติดกัน ทอดนํ้ามันให้พอง นิยมกินเป็นอาหารเช้าพร้อมกับโจ๊กหรือเครื่องดื่มร้อน เช่น น้ำเต้าหู้ กาแฟ โกโก้ หรือช็อกโกแลต

ชื่อ[แก้]

จีน[แก้]

ชื่อจีนโดยทั่วไปของอาหารชนิดนี้ คือ "โหยวเถียว" (油條 yóutiáo) ในสำเนียงกลาง ซึ่งแปลว่า ท่อนแป้งทอดน้ำมัน (oil strip)

ชาวจีนภาคเหนือเรียกโหยวเถียวว่า "กั่วจึ" (餜子 guǒzi) ในสำเนียงกลาง แปลว่า ขนมทอด (pastry)

ชาวหมิ่นหนานเรียกว่า "โหยวจ๋ากั่ว" (油炸粿 yóuzháguǒ) ในสำเนียงกลาง "อิ่วจาก้วย" ในสำเนียงแต้จิ่ว และ "อิ่วเจี่ยโก้ย"(iû-chiā-kóe) ในสำเนียงกวางตุ้ง ในสำเนียงฮกเกี้ยน แปลว่า ขนมทอดน้ำมัน (oil-fried pastry)[1]

ชาวกวางตุ้งนิยมเรียก "โหยวจ๋ากุ่ย" (油炸鬼 yóuzháguǐ) ในสำเนียงกลาง ชื่อนี้แปลว่า "ผีทอดน้ำมัน" สำหรับที่มาของชื่อนี้นั้น ว่ากันว่า ในรัชสมัยพระเจ้าเกาจง (高宗) แห่งราชวงศ์ซ่ง ฉิน ฮุ่ย (秦檜) อัครมหาเสนาบดี ได้วางแผนฆ่าเยฺว่ เฟย์ (岳飛) ข้าราชการทหารที่มีชื่อเสียง ราษฎรโกรธแค้น แต่ทำอะไรไม่ได้ จึงทำปั้นแป้งเป็นรูปคนสองคนทอดจนพองแล้วเคี้ยวกินให้หายแค้น สองคนที่ทำเป็นแป้งนั้น คือ ฉิน ฮุ่ย และภริยา ภายหลังนิยมทำแป้งทั้งสองชิ้นติดกันตรงกลางสืบมาจนปัจจุบัน[2]

ไทย[แก้]

ชื่อไทยว่า "ปาท่องโก๋" นั้นแผลงมาจากคำจีนว่า "白糖粿" ซึ่งสำเนียงหมิ่นหนานว่า "beh teung guai" และสำเนียงกลางว่า "ไป๋ถังกั่ว" (báitángguǒ) หรือจากคำจีนว่า "白糖糕" ซึ่งสำเนียงกวางตุ้งว่า "baahktònggòu" และสำเนียงกลางว่า "ไป๋ถังเกา" (báitánggāo) อย่างไรก็ดี ทั้ง "ไป๋ถังกั่ว" และ "ไป๋ถังเกา" ที่จริงแล้วเป็นชื่อของกินอีกชนิดทำด้วยแป้งข้าวเจ้ากับนํ้าตาลทราย รูปสี่เหลี่ยม เนื้อคล้ายขนมถ้วยฟู ภาษาไทยเรียก "ปาท่องโก๋" เช่นกัน ส่วนภาษาอังกฤษเรียก "white sugar sponge cake"

เล่ากันว่า ในประเทศไทยแต่ก่อนพ่อค้าขายโหยวเถียวและไป๋ถังกั่วในรถเข็นเดียวกัน แต่คนไทยนิยมโหยวเถียวมากกว่า และสำคัญว่า โหยวเถียวเรียกไป๋ถังกั่ว ต่อมาเมื่อไป๋ถังกั่วขายไม่ออกจึงเลิกขาย ส่วนคนไทยก็เรียกโหยวเถียวผิดว่าไป๋ถังกั่วต่อไป จนในที่สุดเป็นที่รับรู้กันทั่วไปว่า ไป๋ถังกั่วคือโหยวเถียว

ระเบียงภาพ[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 許極燉. 《常用漢字台語詞典》. 台北市: 自立晚報社文化出版部, 1992. (A Taiwanese dictionary with frequently used Chinese characters. Taipei: Independence Evening Post, 1992.) (จีน)
  2. West Lake, a Collection of Folktales (ISBN 9620400542) page 181.