แซนโม
| ชื่ออื่น | ซัลโม |
|---|---|
| มื้อ | อาหารหลัก |
| แหล่งกำเนิด | ประเทศไทย |
| ภูมิภาค | ชุมชนกุฎีจีน กรุงเทพมหานคร |
| อุณหภูมิเสิร์ฟ | ร้อน |
| ส่วนผสมหลัก | เนื้อวัว (หรือเนื้อหมู), พริกไทย, เกลือ, หอมแดง, ลูกกระวาน, กานพลู, อบเชย, ซีอิ๊วดำ |
แซนโม หรือ ซัลโม เป็นอาหารประเภทตุ๋นอย่างหนึ่งของไทย พบได้ในชุมชนกุฎีจีน เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นชุมชนของผู้มีเชื้อสายโปรตุเกสในไทย เป็นอาหารพิเศษที่จะทำให้ช่วงเทศกาลคริสต์มาส วันขึ้นปีใหม่ หรือเทศกาลสำคัญอื่น ๆ ทางศาสนาของชุมชน[1] เพราะมีกรรมวิธียุ่งยาก[2] ทั้งนี้แซนโมจะมีรูปลักษณ์และรสชาติเข้มข้นหรือหวานฉ่ำไปตามความนิยมของแต่ละบ้าน[3] อย่างไรก็ตามแซนโมถือเป็นอาหารที่ยังมีเค้าของอาหารยุโรปมากที่สุด[4]
แซนโมจะใช้เนื้อวัวหรือเนื้อหมูเป็นส่วนประกอบหลักก็ได้ตามความชอบ โดยมากนิยมใช้เนื้อสะโพก บ้างใช้เนื้อสัน หากใช้เนื้อสะโพกจะตัดแบ่งเป็นชิ้น ๆ ชิ้นหนึ่งมีความหนา 2 นิ้ว และความกว้าง 16 นิ้ว แล้วนำมีดแหลมแทงไปในเนื้อเพื่อที่จะเอามันหมูที่หั่นเป็นเส้นยาวซึ่งคลุกเคล้าเข้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบยัดเข้าไป[5] เพื่อทำให้เนื้อนิ่มขึ้น[3] จากนั้นนำเนื้อดังกล่าวไปคลุกเคล้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบ ไปทอดในน้ำมันพอหอมแต่ไม่ถึงกับสุก แล้วนำเนื้อดังกล่าวไปต้มในน้ำแกงที่ผสมหัวหอม เกลือ ซอส และซีอิ๊วดำ เพียงเล็กน้อยเพื่อแต่งสีให้สวยงาม จากนั้นใส่ซอสที่หมักเนื้อก่อนหน้าลงไป พร้อมกับนำลูกกระวาน กานพลู พริกไทย และอบเชย ห่อใส่ผ้าขาวใส่ลงในหม้อ เมื่อเนื้อนุ่มดีแล้ว ก็เสิร์ฟด้วยการหั่นเป็นแว่น แลเห็นมันหมูเป็นไส้ข้างใน[5] ส่วนน้ำมันที่ใช้ทอดจะนำไปเคี่ยวให้ข้นเป็นซอสไว้ราดบนเนื้อก่อนเสิร์ฟ[4][6] โดยรับประทานกับข้าวสวย ขนมปัง[5] หรือรับประทานกับซอสพริก[4] รับประทานเคียงกับมันฝรั่ง แคร์รอต และถั่วลันเตาต้ม[6]
ดูเพิ่ม
[แก้]- เซอมูร์ – สตูอย่างหนึ่งในอาหารอินโดนีเซีย
อ้างอิง
[แก้]- ↑ ข่ายทอง ชุนหสุวรรณ และคณะ (2558). วัฒนธรรมอาหารในเขตธนบุรี กรณีศึกษาอาหารโปรตุเกส และอาหารมอญ (PDF). มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี. p. 27. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2023-09-29. สืบค้นเมื่อ 2022-12-28.
- ↑ "สำรับสำราญอาหารสยาม-โปรตุเกส ชุมชนกุฎีจีน". Museum Thailand. 20 กรกฎาคม 2560. สืบค้นเมื่อ 28 ธันวาคม 2565.
{{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน:|accessdate=(help) - 1 2 ปิ่นอนงค์ ปานชื่น (27 มกราคม 2560). "เปิดสำรับโปรตุเกส-ไทย บ้านสกุลทอง". กรุงเทพธุรกิจ. สืบค้นเมื่อ 28 ธันวาคม 2565.
{{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน:|accessdate=(help) - 1 2 3 TU KEIZAI-MAN (20 เมษายน 2564). "นัมบังซุเกะ อาหารฝรั่งโปรตุเกสที่ถูกแปลงเป็นอาหารญี่ปุ่นไปเสียสนิท". Anngle. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-28. สืบค้นเมื่อ 28 ธันวาคม 2565.
{{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน:|accessdate=(help) - 1 2 3 ข่ายทอง ชุนหสุวรรณ และคณะ (2558). วัฒนธรรมอาหารในเขตธนบุรี กรณีศึกษาอาหารโปรตุเกส และอาหารมอญ (PDF). มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี. p. 28. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2023-09-29. สืบค้นเมื่อ 2022-12-28.
- 1 2 เกษศิรินทร์ ผลธรรมปาลิต. "บ้านสกุลทอง สำรับโปรตุเกส จีน ไทย ที่สะท้อนพหุวัฒนธรรมของย่านกุฎีจีน". สารคดี. สืบค้นเมื่อ 28 ธันวาคม 2565.
{{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน:|accessdate=(help)