ไทยสยาม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ชนชาติไทย)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
บทความนี้เกี่ยวกับชาติพันธุ์ สำหรับบุคคลสัญชาติไทย ดูที่ ชาวไทย
ไทยสยาม
Thai
Khon
คนไทยในพิธีพระราชทานเพลิงศพ
ประชากรทั้งหมด
ประมาณ 52–59 ล้านคน[a]
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างสำคัญ
 ไทย ประมาณ 51–57.8 ล้านคน[nb 1][1][2][3]
ไทยพลัดถิ่น
ประมาณ 1.1 ล้านคน
ส่วนที่เหลือทั่วโลกประมาณ 47,000[4]
 สหรัฐ247,205[5] (2015)
 เกาหลีใต้92,417[6] (2016)
 ออสเตรเลีย72,250[7] (2016)
 ไต้หวัน64,360[8] (2016)
 เยอรมนี58,765[9] (2016)
 มาเลเซีย51,000[10] (2012)
 สิงคโปร์47,700[10] (2012)
 ญี่ปุ่น47,647[11] (2016)
 สวีเดน39,877[12] (2016)
 สหราชอาณาจักร39,000[13] (2015)
 ฝรั่งเศส30,000[10] (2012)
 ฮ่องกง28,336[10] (2012)
 อิสราเอล28,000[10] (2011)
 ลิเบีย24,600[10] (2011)
 เนเธอร์แลนด์20,106[14] (2017)
 นอร์เวย์18,324[15] (2016)
 ลาว15,497[16] (2015)
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์14,232[10] (2012)
 เดนมาร์ก12,137[17] (2017)
 ซาอุดีอาระเบีย11,240[10] (2012)
 แคนาดา10,015[18] (2006)
 สวิตเซอร์แลนด์9,058[19] (2015)
 ฟินแลนด์9,047[20] (2016)
 จีน8,618[10] (2012)
 นิวซีแลนด์8,500[10] (2012)
 อิตาลี5,766[21] (2016)
 บรูไน5,466[10] (2012)
 เบลเยียม3,811[10] (2012)
 ออสเตรีย3,773[10] (2012)
ภาษา
ภาษาไทย (สยาม, ตามโพร, คำเมือง, อีสาน)
ศาสนา
ส่วนใหญ่ Dharma Wheel.svg พระพุทธเถรวาท และอิทธิพล ฮินดู
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได ไทยเชื้อสายจีน, มาเลเซียเชื้อสายไทย

ไทยสยาม (อังกฤษ: Thai Siam)[22][23][24][25][26] โดยทั่วไปหมายถึง คือกลุ่มชาติพันธุ์ซึ่งพูดภาษาไทยกลาง หรือมี เชื้อชาติไทยสยามผสมอยู่ ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศไทย และอาศัยกระจายอยู่ในประเทศอื่นทั่วโลก โดยคนไทยส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ รองลงมาคือ ศาสนาอิสลาม และ ศาสนาคริสต์ ในความหมายทางชาติพันธุ์ ใช้เฉพาะเจาะจงถึงคนไทยภาคกลาง หรือเดิมเรียกว่า ชาวสยาม แต่ในความหมายมุมกว้าง สามารถหมายความครอบคลุมถึง กลุ่มชาติพันธุ์ไทย อื่นๆ ทั้งนอกและในราชอาณาจักร เช่น ไทยโคราช ไทยอีสาน ไทยโยเดีย หรือ ไทยเกาะกง เช่นกัน

ประวัติ[แก้]

ดูรายละเอียดทฤษฎีที่ กลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได

ในอดีตเชื่อกันว่า ชนชาติไทย เป็นชาติพันธุ์บริสุทธิ์ และเป็นต้นกำเนิดของทุกชาติพันธุ์ ในกลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได ทฤษฎีดังกล่าวถูกยกขึ้นมาในสมัยชาตินิยมของจอมพล ป. พิบูลสงคราม ซึ่งมีการเสนอว่า ชาวไทย (รวมใน ไท-กะได ทั้งหมด) อพยพมาจากเทือกเขาอัลไต มาตอนกลางของประเทศจีน สร้างอาณาจักรน่านเจ้าในบริเวณจีนตอนใต้ แล้วจึงอพยพลงมาทางตอนใต้สร้างเป็นอาณาจักรล้านนา และอาณาจักรสุโขทัย และอาณาจักรอยุธยา ตามลำดับ ส่วนอีกทฤษฎีเชื่อว่าอพยพมาจากทางใต้ จากชวา สุมาตรา และคาบสมุทรมลายู แต่นักมานุษยวิทยาในปัจจุบันเชื่อกันว่า กลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได อยู่ที่บริเวณจีนตอนใต้ เรื่อยมาจนถึงรัฐฉาน (ประเทศพม่า) ประเทศไทยตอนบน และแอ่งที่ราบลุ่มภาคอีสาน เรื่อยไปยังประเทศลาว หลังจากนั้นจึงมีการอพยพเพิ่ม เช่นกลุ่มชาวอาหม ที่อพยพข้ามช่องปาดไก่ ไปยังอัสสัม และ ชาวไทแดงที่อพยพไปตั้งถิ่นฐานบริเวณอาณาจักรสิบสองจุไท

ก่อนหน้านี้ที่ประเทศไทยยังเป็นสยามอยู่ได้มีผู้คนจากหลากหลายเชื้อชาติมาอาศัยอยู่รวมกันอยู่เป็นเวลานานแล้ว อาทิ ชาวเปอร์เซียในแถบอยุธยา ชาวมักกะซาร์ ในแขวงมักกะสัน ชาวจีน ฝรั่ง ลาว มอญ ฯลฯ จึงทำให้ปัจจุบันแทบจะไม่มีไทยแท้หลงเหลืออยู่ เนื่องจากการผสมกลมกลืนกันจากผู้คนต่างเชื้อชาติคนส่วนใหญ่จึงเป็นไทยสยามมากกว่าที่จะเป็นไทยแท้

กรณีนี้ สุจิตต์ วงษ์เทศ นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ ให้ความเห็นว่า บุคคลที่เป็นไทยสยามในทุกวันนี้ ไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์ หากแต่เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีการผสมกับกลุ่มชนพื้นเมืองและต่างถิ่น โดย สุจิตต์ ให้ความเห็นว่า หากจะศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์ ต้องเลาะเส้นเขตแดนออกจากแผนที่เสียก่อน เพราะในอดีต ผู้คนมีการติดต่อสัญจรถึงกันโดยตลอด และเกิดพัฒนาการทางสังคมสืบเชื้อสายมาจนถึงปัจจุบัน ดังนั้น ไทยสยามจึงไม่ใช่ชาติพันธุ์ที่บริสุทธิ์ ที่อพยพลงมาจากเทือกเขาอัลไต หรือยูนนาน หรือหมู่เกาะทะเลใต้ อย่างที่นักวิชาการสายชาตินิยม หรือตำราเรียนสังคมศึกษา กล่าวไว้

คนเชื้อชาติ-สัญชาติไทยในต่างแดน[แก้]

ประชากรชาวไทยสยามในต่างแดนทั่วโลก

ชาวไทยส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศไทยแม้ว่าชาวไทยบางส่วนสามารถพบได้ในส่วนอื่นๆของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประมาณ 51–57 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยเท่านั้น[27] ในขณะที่ชุมชนขนาดใหญ่ของชาวไทยสามารถพบได้ใน สหรัฐอเมริกา, จีน, ลาว, ไต้หวัน, มาเลเซีย, สิงคโปร์, กัมพูชา, พม่า, เกาหลีใต้, เยอรมนี, สหราชอาณาจักร, แคนาดา, ออสเตรเลีย, สวีเดน, สวีเดน, ลิเบีย และ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

สังคมและวัฒนธรรม[แก้]

ชาวไทยในวันสงกรานต์
นักเรียนชาวไทยแสดงความกตัญญูโดยการโอบกอดผู้ปกครอง

ภาษา[แก้]

ชาวไทยสามารถแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆ ในภูมิภาคด้วยความหลากหลายของภาษาไทย กลุ่มเหล่านี้รวมถึง ภาษาไทยกลาง (รวมถึงความหลากหลายของมาตรฐานภาษาและวัฒนธรรม), ภาษาไทยถิ่นใต้, ภาษาอีสาน (ซึ่งมีเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาษาลาวมาตรฐานของลาวมากกว่าภาษาไทยมาตรฐาน), คำเมือง (ภาษาไทยภาคเหนือ) และภาษายาวีซึ่งเป็นภาษาไทยแบบมาเลย์มีที่ใช้ในกลันตัน-ปัตตานี

ภาษาไทยกลางยุคใหม่มีความโดดเด่นมากขึ้นเนื่องจากนโยบายของรัฐบาลซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อดูดซับและรวมความแตกต่างของคนไทยแม้จะมีความสัมพันธ์ทางชาติพันธุ์และวัฒนธรรมระหว่างคนที่ไม่ได้พูดภาษาไทยกับชุมชน

การแต่งกาย[แก้]

ชาวไทยนิยมใส่ชุดไทยซึ่งสามารถสวมใส่โดยผู้ชายผู้หญิงและเด็ก ชุดไทยสำหรับผู้หญิงโดยทั่วไปประกอบด้วย ผ้านุ่ง หรือ โจงกระเบน, เสื้อและสไบ ผู้หญิงในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนืออาจสวม ซิ่น แทน ผ้านุ่งและโจงกระเบน และสวมชุดด้วยเสื้อหรือ เสื้อปัด ส่วนชุดไทยสำหรับผู้ชายรวมถึง โจงกระเบน หรือกางเกง, เสื้อราชปะเตน พร้อมถุงเท้ายาวเข่าสีขาวเสริม ชุดไทยสำหรับผู้ชายชาวไทยภาคเหนือประกอบด้วย กางเกงชาวเล แจ็คเก็ตสไตล์แบบจีนสีขาวและบางครั้ง มักจะมีผ้าโพกหัว ส่วนในโอกาสทางการผู้คนอาจเลือกสวมใส่ชุดประจำชาติไทยหรือชุดไทยพระราชนิยม

ศาสนา[แก้]

คณะสามเณรกำลังเดินบิณฑบาตในตอนเช้า

ชาวไทยยุคใหม่ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทและระบุอัตลักษณ์ชาติพันธุ์ของพวกเขาอย่างยิ่งด้วยการปฏิบัติทางศาสนาของพวกเขาซึ่งรวมถึงแง่มุมของการบูชาบรรพบุรุษในหมู่ความเชื่ออื่นๆของคติความเชื่อของไทย ซึ่งชาวไทยส่วนใหญ่ (มากกว่า 90%) เป็นที่ยอมรับว่าตนเองเป็นชาวพุทธ ตั้งแต่การปกครองของพ่อขุนรามคำแหงของอาณาจักรสุโขทัยและอีกครั้งตั้งแต่ "การปฏิรูปศาสนา" ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในศตวรรษที่ 19 การปฏิรูปยึดแบบศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกาแบบดั้งเดิมเป็นแม่แบบ อย่างไรก็ตามความเชื่อพื้นบ้านของคนไทยคือ การผสานความเชื่อ การผสมผสานของคำสอนของชาวพุทธอย่างเป็นทางการเข้าด้วยกันกับวิญญาณนิยม ซึ่งประกอบด้วยองค์ประกอบที่ย้อนกลับไปสู่ความเชื่อดั้งเดิมของชนชาติไทและ พราหมณ์-ฮินดู[28] ที่ได้รับอิทธิพลมาจากจากอินเดียส่วนหนึ่งและอีกส่วนได้รับมรดกมาจากจักรวรรดิเขมรแห่งอังกอร์[29]

ดูเพิ่ม[แก้]

หมายเหตุ[แก้]

  1. ตัวเลขทั้งหมดเป็นเพียงการประมาณการ; จำนวนประชากรที่อ้างอิงทั้งหมดด้านล่าง
  1. คนไทยมีประชากรประมาณ 75-85% ของประเทศ (68 ล้านคน) รวมถึงไทยภาคเหนือและภาคใต้ของไทย

อ้างอิง[แก้]

  1. McCargo, D.; Hongladarom, K. (2004). "Contesting Isan‐ness: Discourses of politics and identity in Northeast Thailand" (PDF). Asian Ethnicity. 5 (2): 219. doi:10.1080/1463136042000221898.
  2. David Levinson (1998), Ethnic Groups Worldwide: A Ready Reference Handbook, Oryx Pres, p. 287, ISBN 1573560197
  3. Paul, Lewis M.; Simons, Gary F.; Fennig, Charles D. (2013), Ethnologue: Languages of the World, SIL International, ISBN 978-1-55671-216-6
  4. "Trends in International Migrant Stock: Migrants by Destination and Origin" (XLSX). United Nations. 1 December 2015. สืบค้นเมื่อ 14 July 2016.
  5. "U.S. Immigrant Population by Country of Birth, 2000-Present" (XLSX). migrationpolicy.org. สืบค้นเมื่อ February 14, 2017.
  6. "Korea Immigration Service". immigration.go.kr (in Korean). July 3, 2016.
  7. "Estimated Resident Population by Country of Birth, 30 June 1992 to 2016". stat.data.abs.gov.au. สืบค้นเมื่อ April 6, 2017.
  8. "105.12Foreign Residents by Nationality (01/25/2017)". immigration.gov.tw (in Chinese). December 31, 2016.
  9. "Ausländische Bevölkerung 2008 bis 2016" (PDF). Destatis. สืบค้นเมื่อ July 14, 2017.
  10. 10.00 10.01 10.02 10.03 10.04 10.05 10.06 10.07 10.08 10.09 10.10 10.11 10.12 "รายงานจำนวนประมาณการคนไทยในต่างประเทศ 2012" (PDF). consular.go.th (in Thai). March 5, 2012.
  11. "MOFA 2017 タイ王国(Kingdom of Thailand)". Ministry of Foreign Affairs (Japan) (in Japanese). สืบค้นเมื่อ July 14, 2017.
  12. "Foreign-born persons living in Sweden - Population by country of birth, age and sex. Year 2000 - 2016". Statistics Sweden. 2017-06-08. สืบค้นเมื่อ 13 July 2017.
  13. "Population of the United Kingdom by Country of Birth and Nationality 2015". ons.gov.uk. 25 August 2016. สืบค้นเมื่อ February 21, 2017.
  14. "Bevolking; generatie, geslacht, leeftijd en herkomstgroepering". statline.cbs.nl (in Dutch). July 18, 2017.
  15. "Befolkningen etter innvandringskategori og landbakgrunn (Innvandrere og Norskfødte med innvandrerforeldre)". ssb.no (in Norwegian). 3 March 2016. สืบค้นเมื่อ February 21, 2017.
  16. "Table P4.8 Overseas Migrant Population 10 Years Old and Over by Country of Origin and Province of Current Residence" (PDF). lsb.gov.la. สืบค้นเมื่อ February 14, 2017.
  17. "FOLK2 Folketal 1. januar efter køn, alder, herkomst, oprindelsesland og statsborgerskab (1980-2017)". statistikbanken.dk (in Danish). สืบค้นเมื่อ February 20, 2017.
  18. "Ethnic origins, 2006 counts, for Canada, provinces and territories". statcan.ca. October 6, 2010.
  19. "Ständige ausländische Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeit". bfs.admin.ch (in German). August 26, 2016.
  20. "Väestö kielen mukaan". stat.fi (in Finnish). April 3, 2017. สืบค้นเมื่อ April 6, 2017.
  21. "Cittadini Stranieri. Popolazione residente per sesso e cittadinanza al 31 dicembre 2016". Istat (in Italian). สืบค้นเมื่อ July 14, 2017.
  22. Cheesman, P. (1988). Lao textiles: ancient symbols-living art. Bangkok, Thailand: White Lotus Co., Thailand.
  23. Fox, M. (1997). A history of Laos. Cambridge, U.K.: Cambridge University Press.
  24. Fox, M. (2008). Historical Dictionary of Laos (3rd ed.). Lanham: Scarecrow Press.
  25. Goodden, C. (1999). Around Lan-na: a guide to Thailand's northern border region from Chiang Mai to Nan. Halesworth, Suffolk: Jungle Books.
  26. Wijeyewardene, G. (1990). Ethnic groups across national boundaries in mainland Southeast Asia. Singapore: Institute of Southeast Asian Studies.
  27. "CIA – The World Factbook". Cia.gov. สืบค้นเมื่อ 2012-08-29. 95.9% of 67,497,151 (July 2013 est.)
  28. Patit Paban Mishra (2010), The History of Thailand, Greenwood, p. 11
  29. S.N. Desai (1980), Hinduism in Thai Life, Bombay: Popular Prakashan Private
  • ยรรยง จิระนคร (เจีย แยนจอง). คนไทไม่ใช่คนไทย แต่เป็นเครือญาติชาติภาษา. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มติน, 2548. ISBN 974-323-484-5