ข้ามไปเนื้อหา

ชาวชวา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ชวา
คู่สมรสชาวชวาในชุดพื้นเมือง
ประชากรทั้งหมด
>100 ล้านคน
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 อินโดนีเซีย98,217,022 (2010)[2]
 มาเลเซียประมาณ 1,500,000[note 1][note 2]
 ซาอุดีอาระเบีย1,000,000 (2014) [note 3][7][8][9]
 สิงคโปร์ประมาณ 400,000[note 4][10]
 ซูรินาม102,000 (2019) (ชาวซูรินามเชื้อสายชวา)[11]
 เนเธอร์แลนด์21,700[12][13]
 ศรีลังกา8,500[14]
 นิวแคลิโดเนีย4,100[15]
 ไทย3,000[16]
ภาษา
  • พื้นถิ่น:
  • สำเนียง:
    • ตะวันตก (บันเตินเหนือ, จีเรบน, เตอกัล, บันยูมาซัน) กลาง (มาตารัม, เปอกาโลงัน, บาเกอเลิน, เซอมารัง, โบลรา, มาดีอูนัน), ตะวันออก (อาเรอกัน, จมบัง, เติงเงอร์, โอซิง)
  • อื่น ๆ:
ศาสนา
หลัก ๆ
อิสลามสุหนี่ (97.15%)
กลุ่มน้อย
คริสต์ 2.56% (1.59% โปรเตสแตนต์ และ 0.97% โรมันคาทอลิก), ฮินดู (0.17%), พุทธ (0.10%), อื่น ๆ (0.01%)
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง

ชาวชวา (ชวา: ꦮꦺꦴꦁꦗꦮ, อักษรโรมัน: Wong Jawa หรือ ꦠꦶꦪꦁꦗꦮꦶ, Tiyang Jawi;[17] อินโดนีเซีย: Orang Jawa) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ออสโตรนีเซียของเกาะชวาตอนกลางและตะวันออก ในประเทศอินโดนีเซีย มีจำนวนมากกว่า 100 ล้านคน[18] ถือเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดทั้งในประเทศอินโดนีเซียและในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมด[19] ภาษาถิ่นคือภาษาชวา ซึ่งเป็นภาษาออสโตรนีเซียที่มีผู้พูดมากที่สุดเช่นกัน เช่นเดียวกัน เป็นภาษาส่วนภูมิภาคที่มีผู้พูดมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้[20] เนื่องด้วยจำนวนประชากรที่มีมากที่สุดในภูมิภาค ชาวชวาจึงมีบทบาทนำในทางสังคม การเมือง และวัฒนธรรมในอินโดนีเซียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้[21]

นอกเหนือจากในประเทศอินโดนีเซียแล้ว ยังมีชาวชวาโพ้นทะเลในประเทศซูรินาม, สิงคโปร์, มาเลเซีย, อียิปต์, ซาอุดิอาระเบีย, แอฟริกาใต้, ศรีลังกา, เยเมน และเนเธอร์แลนด์[22][23][24][25] กลุ่มชาติพันธุ์ชวานั้นมีกลุ่มย่อยแยกลงไป ซึ่งสามารถแยกกันโดยใช้ลักษณะ ธรรมเนียมปฏิบัติ คติชน สำเนียงภาษา ไปจนถึงวิถีประชา กลุ่มย่อยของชวา เช่น บาญูมาซัน, จีเรบน, มาตารัม, โอซิง และ เติงเงอรา[26] ชาวชวาส่วนใหญ่เป็นมุสลิมนิกายสุหนี่ ส่วนน้อยนับถือศาสนาคริสต์และฮินดู ในฐานะชาวมุสลิม กลุ่มชาติพันธุ์มุสลิมชวาถือว่าเป็นมุสลิมชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดในตะวันออกไกล และ เป็นอันดับสี่ของโลกรองจากอาหรับ,[27] เบงกอล,[28] และ ปัญจาบ[29]

อารยธรรมชวามีอิทธิพลจากการแลกเปลี่ยนของศาสนาวิญญาณนิยมพื้นถิ่นชื่อเกอจาเวิน กับวัฒนธรรมฮินดู—พุทธจากอินเดีย อิทธิพลจากการผสานวัฒนธรรมและความเชื่อเหล่านี้ยังคงปรากฏในประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ธรรมเนียม และศิลปะของชาวชวาถึงปัจจุบัน อาณาจักรชวาโบราณทั้งสิงหะส่าหรี และ มัชปาหิต เป็นหนึ่งในบรรดาจักรวรรดิทางน้ำที่ทรงอำนาจมากที่สุดในพื้นที่ มีอาณาเขตครอบคลุมเอเชียตะวันออกใต้ภาคพื้นสมุทรส่วนใหญ่และบางส่วนของอินโดจีน อารยธรรมของชาวชวาได้สร้างปูชนียสถานที่สำคัญ เช่น โบโรบูดูร์และปรัมบานัน วัฒนธรรมชวามีอิทธิพลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายประเทศ โดยเฉพาะในบรูไน สิงคโปร์ และมาเลเซีย ซึ่งสามารถพบวัฒนธรรมชวาได้ในหลายแง่มุมของวัฒนธรรมมลายูสมัยใหม่[30] ส่วนอาหารชวานั้นมีอิทธิพลอย่างมากต่ออาหารในหลายวัฒนธรรมมลายู โดยมีอาหารเช่น สะเต๊ะ, ซัมบัล, เกอตูปัต, นาซีกูนิง (ปูลุตกูนิง) และ โรจัก วัฒนธรรมเช่นอาวุธกริช, ผ้าบาติก, นาฏกรรมรงเงิง, เครื่องดนตรีกาเมอลัน และการละเล่นหุ่นเงาวายังกูลิต[31] ล้วนเข้าสู่วัฒนธรรมมลายูผ่านการแลกเปลี่ยนกับชาวชวา นอกจากนี้ วัฒนธรรมชวายังแพร่หลายไปถึงศรีลังกา, แอฟริกาใต้ และซูรินาม ตามกระแสผู้อพยพชาวชวาโพ้นทะเล[32][33]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ including Malaysian citizens counted as "Malays"
  2. ↑ It is very difficult to find exact figures because Malaysian census data does not consider the Javanese as one ethnicity but part of the "Malays".[3] According to the 1950 Malayan census, it was estimated that more than 189,000 "Malays" were born to Javanese parents.[4] This figure is very significant considering the number of people counted under this group at that time was just under 3 million. Javanese descendants form large communities in Johor, Selangor, Perak and other states in Malaysia.[5][6]
  3. ↑ (Javanese and Indonesian descent are often referred to as 'Al-Jawi' which means people from the Javanese islands (modern Indonesia))
  4. ↑ (including Singaporean citizens, more than 60% of Singaporean Malays are of Javanese descent)

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Pramono, S. B. (2013). Piwulang Basa Jawa Pepak. Grafindo Litera Media. ISBN 978-979-3896-38-0.
  2. ↑ Kewarganegaraan, Suku Bangsa, Agama, dan Bahasa Sehari-hari Penduduk Indonesia (Hasil Sensus Penduduk 2010) [Citizenship, Ethnicity, Religion, and Languages of the Indonesian Population (Results of the 2010 Population Census)] (ภาษาอินโดนีเซีย), Jakarta: Central Bureau of National Statistics of the Republic of Indonesia, 2010
  3. ↑ "Population Table". OpenDOSM. Department of Statistics Malaysia. สืบค้นเมื่อ 29 March 2025.
  4. ↑ Media, Kompas Cyber (5 August 2022). "History of Javanese Migration to Malaysia" (ภาษาอินโดนีเซีย). Kompas. สืบค้นเมื่อ 3 December 2022.
  5. ↑ "The Javanese connection in Malaysia". MalaysiaKini. 21 November 2021. สืบค้นเมื่อ 20 September 2022.
  6. ↑ A Preliminary Report on the Javanese in Selangor, Malaysia (PDF). Southeast Asian Studies, Vol. 26, No.2. 2 September 2022. สืบค้นเมื่อ 2 December 2022.
  7. ↑ Kompasiana (2016). Kami Tidak Lupa Indonesia. Bentang Pustaka. ISBN 9786022910046.
  8. ↑ Silvey, Rachel (2005), "Transnational Islam: Indonesian Migrant Domestic Workers in Saudi Arabia", ใน Falah, Ghazi-Walid; Nagel, Caroline (บ.ก.), Geographies of Muslim Women: Gender, Religion, and Space, Guilford Press, pp. 127–146, ISBN 1-57230-134-1
  9. ↑ "Negara yang Banyak Orang Jawa, Nomor 1 Jumlahnya Lebih dari 1,5 Juta Jiwa". Sindo.
  10. ↑ Milner, Anthony (2011). "Chapter 7, Multiple forms of 'Malayness'". The Malays. John Wiley & Sons. p. 197. ISBN 978-0-7748-1333-4. สืบค้นเมื่อ 17 February 2013.
  11. ↑ "Suriname". The World Factbook. Central Intelligence Agency. 18 December 2019. สืบค้นเมื่อ 23 December 2019.
  12. ↑ Ko Oudhof, Carel Harmsen, Suzanne Loozen en Chan Choenni, "Omvang en spreiding van Surinaamse bevolkingsgroepen in Nederland เก็บถาวร 18 สิงหาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน" (CBS – 2011)
  13. ↑ Ko Oudhof en Carel Harmsen, "De maatschappelijke situatie van Surinaamse bevolkingsgroepen in Nederland เก็บถาวร 18 สิงหาคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน" (CBS – 2011)
  14. ↑ Project, Joshua. "Javanese in Sri Lanka". joshuaproject.net (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-06-26.
  15. ↑ Institut de la statistique et des études économiques de Nouvelle-Calédonie (ISEE). "Population totale, selon la communauté par commune et Province de résidence" (ภาษาฝรั่งเศส). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (XLS)เมื่อ 2007-09-28.
  16. ↑ "Meeting Javanese People in Thailand". UNAIRGoodNews. 12 July 2022. สืบค้นเมื่อ 29 October 2023.
  17. ↑ Pramono, S.B. (2013). Piwulang Basa Jawa Pepak. Grafindo Litera Media. ISBN 978-979-3896-38-0.
  18. ↑ Ananta, Aris; Arifin, Evi Nurvidya; Hasbullah, M. Sairi; Handayani, Nur Budi; Pramono, Agus (December 2015). Demography of Indonesia's Ethnicity (ภาษาอินโดนีเซีย). Institute of Southeast Asian Studies. doi:10.1355/9789814519885. ISBN 978-981-4519-87-8. สืบค้นเมื่อ 28 December 2019.
  19. ↑ "Top 10 Largest Ethnic Groups in Southeast Asia - Seasia.co". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-12-08.
  20. ↑ "Javanese language". britannica.com. Encyclopedia Britannica. 2010. สืบค้นเมื่อ 17 March 2021.
  21. ↑ Thornton, David Leonard (1972). Javanization of Indonesian politics (วิทยานิพนธ์). The University of British Columbia. doi:10.14288/1.0101705. สืบค้นเมื่อ 7 November 2013.
  22. ↑ Shucker, M. A. M. (1986). Muslims of Sri Lanka: avenues to antiquity. Jamiah Naleemia Inst.
  23. ↑ Williams, Faldela (1988). Cape Malay Cookbook. Struik. ISBN 978-1-86825-560-3. ISBN 1-86825-560-3.
  24. ↑ Matusky, Patricia Ann; Sooi Beng Tan (2004). The music of Malaysia: the classical, folk, and syncretic traditions. Ashgate Publishing. pp. 107. ISBN 978-0-7546-0831-8. ISBN 0-7546-0831-X.
  25. ↑ Osnes, Beth (2010). The Shadow Puppet Theatre of Malaysia: A Study of Wayang Kulit with Performance Scripts and Puppet Designs. McFarland. p. 26. ISBN 978-0-7864-4838-8. ISBN 0-7864-4838-5.
  26. ↑ "Publication Name:". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 July 2017. สืบค้นเมื่อ 6 August 2013.
  27. ↑ Margaret Kleffner Nydell Understanding Arabs: A Guide For Modern Times, Intercultural Press, 2005, ISBN 1931930252, page xxiii, 14
  28. ↑ roughly 152 million Bengali Muslims in Bangladesh and 36.4 million Bengali Muslims in the Republic of India (CIA Factbook 2014 estimates, numbers subject to rapid population growth); about 10 million Bangladeshis in the Middle East, 1 million Bengalis in Pakistan, 5 million British Bangladeshi.
  29. ↑ Gandhi, Rajmohan (2013). Punjab: A History from Aurangzeb to Mountbatten. New Delhi, India, Urbana, Illinois: Aleph Book Company. p. 1. ISBN 978-93-83064-41-0.
  30. ↑ Simanjuntak, Truman; Ingrid Harriet Eileen Pojoh; Muhamad Hisyam (2006). Austronesian diaspora and the ethnogeneses of people in Indonesian archipelago. Yayasan Obor Indonesia. p. 422. ISBN 978-979-26-2436-6.
  31. ↑ GHULAM-SARWAR YOUSOF (26 April 2013), ISSUES IN TRADITIONAL MALAYSIAN CULTURE, Partridge Singapore, pp. 107–, ISBN 978-1-4828-9540-7
  32. ↑ Shucker, M. A. M. (1986). Muslims of Sri Lanka: avenues to antiquity. Jamiah Naleemia Inst. OCLC 15406023.
  33. ↑ Williams, Faldela (1988). Cape Malay Cookbook. Struik. ISBN 978-1-86825-560-3.

บรรณานุกรม

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ชาวชวา&oldid=12528757"