การพนันในประเทศไทย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
การพนันของสยาม

การพนัน นอกเหนือจากการพนันม้าแข่งหรือสลากกินแบ่งรัฐบาลที่รัฐบาลให้การสนับสนุน เป็นสิ่งต้องห้ามในประเทศไทย[1] ข้อห้ามดังกล่าวย้อนกลับไปถึงพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478[2] พระราชบัญญัติไพ่ห้ามมิให้มีการครอบครองไพ่ส่วนตัวมากกว่า 120 ใบโดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาล อย่างไรก็ตาม การพนันที่ผิดกฎหมายในบ่อนการพนัน และรูปแบบอื่น ๆ ของการพนันยังคงมีอยู่ในกรุงเทพมหานครและบางจังหวัด[3]

ประวัติ[แก้]

การพนันเป็นลักษณะเฉพาะของสังคมไทยมายาวนาน ชาวไทยสยามในพื้นที่เข้าร่วมในเกมการพนันที่รู้จักกันดีกว่า 100 เกม[4] รูปแบบการพนันบางรูปแบบ เช่น การเดิมพันในไก่ชน, วัวชน และการแข่งความเร็วเรือเป็นวัฒนธรรมของสยาม[4]

ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นการเพิ่มระดับการพนันในสยามอย่างมีนัยสำคัญ ผู้คนเริ่มเล่นการพนันบ่อยขึ้นและมีการแนะนำเกมที่หลากหลายจากผู้ค้าชาวต่างชาติและผู้อพยพ รวมถึงการพนันเริ่มเข้าสู่กระแสหลัก โดยเป็นช่วงที่หวยลอตเตอรีได้รับการแนะนำจากประเทศจีนและเป็นที่นิยมในสยาม[4]

อ้างอิง[แก้]

  1. Mitchell, Angus; Christensen, Matthew; Krataykhwan, Ponpun (2013-10-27). "GAMBLING IN THE KINGDOM, Part two". Bangkok Post. สืบค้นเมื่อ 24 November 2016.
  2. "Gambling Act B.E.2478 (1935)" (PDF). Office of the Council of State. Archived from the original (PDF) on 7 February 2017. สืบค้นเมื่อ 24 November 2016.
  3. Phongpaichit, P., Piriyarangsan, S. Treerat, N. (1998). Guns, girls, gambling, ganja: Thailand's Illegal Economy. Chiang Mai, Thailand: Silkworm Books.
  4. 4.0 4.1 4.2 Warren, J.A. (2013) Gambling: The State and Society in Thailand, c.1800-1945. Oxford: Routledge.

อ่านเพิ่ม[แก้]

  • Apinuntavech S (n.d.) เยาวชนกับการพนันในมุมมองของจิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น Thailand:(n.p.).
  • Oxford Dictionary(2010) Manser, M.H., Yuan, Z., Liangbi, W., Yongchang, R., Jingrong, W. (Eds.): Pocket Oxford Chinese Dictionary. Oxford: OUP Oxford.
  • Apinuntavech S. (2012). Consequences and Associated Factors of Youth Gambling. Retrieved from http://www2.ph.mahidol.ac.th/research/thai/jmedassocthai/Vol95_Suppl6/S21-S29_MD31.pdf
  • Phongpaichit,P (1999). THAILAND'S ILLEGAL ECONOMY AND PUBLIC POLICY. Paper presented at Centre of Southeast Asian Studies: Kyoto University.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]