ข้ามไปเนื้อหา

ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต
โพ้นหิมาลัย
ภูมิภาค:เอเชียตะวันออก, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียใต้
การจําแนก
ทางภาษาศาสตร์
:
หนึ่งในตระกูลภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในโลก
ภาษาดั้งเดิม:จีน-ทิเบตดั้งเดิม
กลุ่มย่อย:
ISO 639-2 / 5:sit
เครือข่ายการวิจัยลิงกัวสเฟียร์:79- (phylozone)
กลอตโตลอก:sino1245[1]
{{{mapalt}}}
สาขาหลักของตระกูลภาษาจีน-ทิเบต

ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต (อังกฤษ: Sino-Tibetan languages) หรือบางแห่งเรียกว่า ตระกูลภาษาโพ้นหิมาลัย (Trans-Himalayan languages)[2][3] เป็นตระกูลของภาษาที่รวมภาษาจีนและตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า มีสมาชิกทั้งสิ้น 250 ภาษา ส่วนใหญ่เป็นภาษาในเอเชียตะวันออก มีจำนวนผู้พูดเป็นอันดับสองของโลกรองจากภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียน[4] ภาษาในตระกูลนี้มีลักษณะร่วมกันคือมีเสียงวรรณยุกต์

การจัดจำแนก

[แก้]

การจัดจำแนกของ James Matisoff

[แก้]

การจัดจำแนกของ George van Driem

[แก้]

การจัดแบ่งแบบนี้ให้ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าขึ้นมาเป็นตระกูลใหญ่ และให้ภาษาจีนเป็นกลุ่มย่อย เป็นดังนี้

  • พราหมาปูตรัน ได้แก่ ภาษาธิมิล ภาษาโบโด-กอซ (รวมภาษาตรีปุระ ภาษากาโร) กลุ่มกอนยัค (รวมภาษานอคต์) กลุ่มกะชีน (รวมภาษาจิ่งเผาะ)
  • กลุ่มทิเบต-พม่าใต้ ได้แก่กลุ่มโลโล-พม่า กลุมกะเหรี่ยง
  • กลุ่มจีน-ทิเบต ได้แก่ ภาษาจีน ภาษากลุ่มทิเบต-หิมาลัย (รวมภาษาทิเบต) ภาษากลุ่มกิรันตี ภาษากลุ่มตามันกิก และอื่นๆ
  • ภาษากลุ่มอื่นๆที่เป็นกลุ่มหลักของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าเดิม เช่น ภาษาเนวารี ภาษาเกวียง ภาษานุง ภาษามาคัร

การจัดแบ่งแบบนี้เรียกสมมติฐานจีน-ทิเบต โดยถือว่าภาษาจีนและภาษาทิเบตมีความใกล้เคียงกัน

สมมติฐานจีน-ทิเบต

[แก้]

เหตุผลที่จัดภาษาจีนเข้าเป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า เพราะมีความสัมพันธ์กันระหว่างภาษาจีนกับภาษาทิเบต เช่นลักษณะคู่ขนานระหว่างภาษาจีนโบราณกับภาษาทิเบตสมัยใหม่ และมีรากศัพท์ที่คล้ายคลึงกัน อย่างไรก็ตามสมมติฐานนี้มีข้อโต้แย้งคือ ความชัดเจนของรากศัพท์ที่คล้ายคลึงกันระหว่างภาษาจีนกับภาษากลุ่มทิเบตยังไม่ชัดเจนพอ และจากการสร้างภาษาทิเบต-พม่าดั้งเดิมโดยใช้ข้อมูลจากวรรณคดีภาษาทิเบตและพม่า และข้อมูลจากภาษาจิ่งโปและภาษาไมโซ พบว่าภาษาจีนมีลักษณะที่จะเป็นภาษาลุกหลานของภาษาทิเบต-พม่าดั้งเดิมน้อย สมมติฐานนี้จึงยังไม่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลาย

คำศัพท์

[แก้]
ตัวเลขจีน-ทิเบต
ชื่อ จีนเก่า[5] ทิเบตเก่า[6] พม่าเก่า[6] จิ่งเผาะ[7] กาโร[7] ลิมบู[8] กินเนารี[9] ทูเจีย[10]
"หนึ่ง" *ʔjitacsaid
*tjek "เดี่ยว"gcigtacthik
"สอง" *njijsgnyisnhacgininɛtchiniš ne⁵⁵
"สาม" *sumgsumsumḥmə̀sūmgittamsumsisum so⁵⁵
"สี่" *sjijsbzhiliymə̀lībrilisipə: ze⁵⁵
"ห้า" *ŋaʔlngaṅāḥmə̀ŋāboŋanasiṅa ũ⁵⁵
"หก" *C-rjukdrugkhrokkrúʔdoktuksițuk wo²¹
"เจ็ด" *tsʰjitkhu-nacsə̀nìtsininusištiš ne²¹
"แปด" *pretbrgyadrhacmə̀tshátchetyɛtchirəy je²¹
"เก้า" *kjuʔdgukuiḥcə̀khùsku[11]skusgui kɨe⁵⁵
"สิบ" *gjəpkip[12]gip
bcuchayshīchikuŋsəy

อ้างอิง

[แก้]
  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, บ.ก. (2013). "Sino-Tibetan". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. van Driem (2014), p. 16.
  3. List, Lai & Starostin (2019), p. 1.
  4. Handel (2008), p. 422.
  5. Baxter (1992).
  6. 1 2 Hill (2012).
  7. 1 2 Burling (1983), p. 28.
  8. van Driem (1987), pp. 32–33.
  9. Sharma (1988), p. 116.
  10. Tian Desheng and He Tianzhen, et al., eds. 1986. . Beijing: Nationalities Press. Accessed via STEDT database <http://stedt.berkeley.edu/search/> on 2021-04-05.
  11. Gutman, Alejandro. "Garo". Languages Gulper. สืบค้นเมื่อ 2020-12-18.
  12. Yanson (2006), p. 106.

ข้อมูล

[แก้]

ทั่วไป

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]