เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ปู่เจ้าสมิงพราย
ตราอย่างเป็นทางการของปู่เจ้าสมิงพราย
ตรา
ปู่เจ้าสมิงพราย is located in กรุงเทพมหานครและปริมณฑล
ปู่เจ้าสมิงพราย
ปู่เจ้าสมิงพราย
ที่ตั้งของเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย
พิกัดภูมิศาสตร์: 13°38′38″N 100°34′41″E / 13.64389°N 100.57806°E / 13.64389; 100.57806พิกัดภูมิศาสตร์: 13°38′38″N 100°34′41″E / 13.64389°N 100.57806°E / 13.64389; 100.57806
จังหวัดสมุทรปราการ
อำเภอพระประแดง
ตำบลบางหญ้าแพรก บางหัวเสือ สำโรงใต้ สำโรง สำโรงกลาง
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรีสรรเกียรติ กุลเจริญ
พื้นที่
 • ทั้งหมด25.5 ตร.กม. (9.8 ตร.ไมล์)
ประชากร (2561)[1]
 • ทั้งหมด73,805
 • ความหนาแน่น2,894.31 คน/ตร.กม. (7,496.2 คน/ตร.ไมล์)
รหัสไปรษณีย์10130
รหัสภูมิศาสตร์1195
ที่อยู่
สำนักงาน
เลขที่ 222 หมู่ที่ 8 ถนนปู่เจ้าสมิงพราย ตำบลสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
เว็บไซต์www.poochaosamingprai.go.th
สารานุกรมประเทศไทย ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย

ปู่เจ้าสมิงพราย เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางหญ้าแพรก ตำบลบางหัวเสือ ตำบลสำโรงใต้ ตำบลสำโรง และตำบลสำโรงกลางทั้งตำบล เดิมชื่อเทศบาลเมืองสำโรงใต้ โดยได้เปลี่ยนชื่อเป็นเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2553

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพรายมีพื้นที่ประมาณ 25.50 ตารางกิโลเมตร แบ่งการปกครองออกเป็นชุมชนทั้งหมด 62 ชุมชน มีอาณาเขตติดต่อดังนี้

ประวัติ[แก้]

เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพรายมีประวัติความเป็นมากล่าวคือ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์ในปี พ.ศ. 2358 มีความสำคัญเป็นเมืองหน้าด่าน ในการป้องกันข้าศึกทางทะเล ดังปรากฏในพระราชพงศาวดาร รัชกาลที่ 2 ในพระราชนิพนธ์สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพตอนหนึ่งว่า "เพื่อให้เมืองนครเขื่อนขันธ์ มีความแข็งแรงมั่นคง เพื่อป้องกันข้าศึกทางทะเล จึงได้สร้างป้อมทางฝั่งตะวันออก 3 ป้อม คือ ป้อมปู่เจ้าสมิงพราย ป้อมปีศาจสิง ป้อมราหูจร เมื่อรวมทั้งป้อมวิทยาคม ซึ่งสร้างในรัชกาลที่ 1 ด้วยกันเป็น 4 ป้อม" เมื่อทรงสร้างเมืองนครเขื่อนขันธ์เสร็จได้พระราชทานพระพุทธรูปไว้คู่เมืององค์หนึ่ง ซึ่งชาวนครเขื่อนขันธ์เรียกว่า "พระใหญ่" ต่อมาในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเปลี่ยนฐานะนครเขื่อนขันธ์เป็นจังหวัดพระประแดง และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเปลี่ยนฐานะจากจังหวัดพระประแดงเป็นอำเภอพระประแดง

ในปี พ.ศ. 2535 สุขาภิบาลพระประแดงได้แบ่งแยกพื้นที่ออกมาจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลสำโรงใต้[2] และได้อัญเชิญพระใหญ่เป็นดวงตราประจำสุขาภิบาลสำโรงใต้ ในปี พ.ศ. 2540 ได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลตำบลสำโรงใต้[3] ในปี พ.ศ. 2543 ได้รับการจัดระดับเป็นเทศบาลชั้น 2 ข และได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลขนาดใหญ่ เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ต่อมาได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบลสำโรงใต้ เป็น เทศบาลเมืองสำโรงใต้ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2552[4] และได้เปลี่ยนชื่อเป็น เทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2553[5]

อ้างอิง[แก้]

  1. "รายงานสถิติจำนวนประชากรและบ้าน ประจำปี พ.ศ. 2561 ท้องถิ่นเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย". ระบบสถิติทางการทะเบียน กรมการปกครอง. สืบค้นเมื่อ 13 เมษายน 2562.
  2. "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลพระประแดงและจัดตั้งสุขาภิบาลสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 109 (พิเศษ 126 ง): 85–88. 30 กันยายน 2535.
  3. "พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. 2540" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 114 (2 ก): 1–4. 14 กุมภาพันธ์ 2540.
  4. "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นเทศบาลเมืองสำโรงใต้" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 126 (พิเศษ 145 ง): 21. 1 ตุลาคม 2552.
  5. "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนชื่อเทศบาลเมืองสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย" (PDF). ราชกิจจานุเบกษา. 127 (พิเศษ 128 ง): 27. 5 พฤศจิกายน 2553.