ประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
นายประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม
ดำรงตำแหน่ง
20 ธันวาคม พ.ศ. 2551 – 14 มกราคม พ.ศ. 2553
นายกรัฐมนตรี อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ก่อนหน้า วราวุธ ศิลปอาชา
โสภณ ซารัมย์
ถัดไป สุชาติ โชคชัยวัฒนากร
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 23 กันยายน พ.ศ. 2494 (66 ปี)
อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี
พรรคการเมือง พรรคภูมิใจไทย
คู่สมรส นางลักษณา แกล้วกล้าหาญ
ศาสนา พุทธ

นายประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ รองหัวหน้าพรรคภูมิใจไทย คนที่ 2 อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลนายภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และอดีตประธาน ส.ส.พรรคภูมิใจไทย

ประวัติ[แก้]

นายประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2494 ที่ตำบลบ้านบึง อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี[1] เป็นบุตรของนายเยื้อง และนางสุพัฒน์ แกล้วกล้าหาญ สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต จากสถาบันราชภัฏเลย ในปี พ.ศ. 2543 ด้านครอบครัวสมรสกับนางลักษณา แกล้วกล้าหาญ

งานการเมือง[แก้]

นายประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ เริ่มต้นชีวิตการเมืองจากการเมืองท้องถิ่น ในตำแหน่งนายกเทศมนตรี จากนั้นได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดขอนแก่น สังกัดพรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2544 ในสังกัดพรรคไทยรักไทย และย้ายมาสังกัดพรรคพลังประชาชน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2551 จึงได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย พร้อมกับสมาชิกกลุ่มเพื่อนเนวิน และได้รับแต่งตั้งเป็นประธาน ส.ส.พรรค ในเวลาต่อมา

นายประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม[2] ในการร่วมรัฐบาลนายอภิสิทธ์ เวชชาชีวะ และได้ลาออกในช่วงต้นปี พ.ศ. 2553 เพื่อหลีกทางให้นายสุชาติ โชคชัยวัฒนากร เข้ามาดำรงตำแหน่งแทน ในเหตุการณ์การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553 นายสัญญา คำหาแดง เลขานุการนายประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ ได้ใช้อาวุธปืนสังหาร นายทรงศักดิ์ ศรีหนองบัว เสียชีวิต เนื่องจากกลุ่มบุคคลดังกล่าวจะเข้าวางเพลิงและลักทรัพย์บ้านพักของนายประจักษ์[3]

ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย ลำดับที่ 13[4] แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคฯ ได้รับที่นั่งในระบบบัญชีรายชื่อเพียง 5 ที่นั่ง ต่อมานายประจักษ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคภูมิใจไทย เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2555[5]

เครื่องราชอิสริยาภรณ์[แก้]

  • มหาปรมาภรณ์ช้างเผือก (ม.ป.ช.) 5 ธันวาคม พ.ศ. 2551 [6]

อ้างอิง[แก้]