อักษรละติน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ระวังสับสนกับ ลาตินอเมริกา
อักษรละติน
อักษรโรมัน
A Specimen by William Caslon.jpg
ชนิดอักษรสองขนาดที่ไม่บริสุทธิ์
ภาษาพูด
ช่วงยุค~700 ปี ก่อนคริสตกาล – ปัจจุบัน
ระบบแม่
ระบบลูกโดยทางอ้อม, เช่นอักษรเชอโรกีและYugtun script
ระบบพี่น้องซีริลลิก
อาร์มีเนีย
จอร์เจีย
คอปติก
รูน
ช่วงยูนิโคดดู Latin characters in Unicode
ISO 15924Latn
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเรนเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่องหรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด
อักษรละติน
Aa Bb Cc Dd
Ee Ff Gg Hh Ii Jj
Kk Ll Mm Nn Oo Pp
Qq Rr Ss Tt Uu Vv
Ww Xx Yy Zz

อักษรละติน หรือ อักษรโรมัน เป็นระบบตัวเขียนแบบตัวอักษร สันนิษฐานว่าอักษรละตินมีที่มาจากอักษรคิวมี (Cumae alphabet) ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรกรีกอีกทอดหนึ่ง ที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดในโลก โดยเฉพาะประเทศในยุโรปและอเมริกา และประเทศในเอเชียที่นำอักษรละตินมาใช้ในภายหลังเช่น ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศเวียดนาม ประเทศมาเลเซีย ประเทศเติร์กเมนิสถาน ประเทศทาจิกิสถาน ประเทศอาเซอร์ไบจาน ประเทศตุรกี และประเทศฟิลิปปินส์ รวมถึงการเขียนภาษาด้วยอักษรโรมัน (romanization) ในภาษาต่าง ๆ เช่น พินอิน (ภาษาจีน) หรือ โรมะจิ (ภาษาญี่ปุ่น)

ประวัติ[แก้]

อักษรละตินเริ่มแรกมี เพียง 21 ตัว ได้แก่ A B C D E F G H I K L M N O P Q R S T V X โดยอักษร J U W Y Z ได้เพิ่มมาทีหลัง และ J เป็นอักษรตัวสุดท้ายที่เพิ่มเข้ามา

จารึกอักษรละตินเก่าสุดมีอายุราว 57 ปีก่อนพุทธศักราช พัฒนามาจากอักษรอีทรัสคันเมื่อราว 100 ปีก่อนหน้านั้น อักษร Y และ Z นำมาจากอักษรกรีก เพื่อเขียนคำยืมจากภาษากรีก อักษรอื่นถูกเพิ่มเติมเข้ามาตามลำดับเวลา ที่กำหนด

แผนที่แสดงประเทศที่ใช้อักษรละติน สีเขียวเข้มคือประเทศที่ใช้เป็นทางการ สีเขียวอ่อนเป็นประเทศที่ใช้ร่วมกับอักษรอื่น

ยูนิโคด[แก้]

ดูเพิ่มเติมที่: อักษรละติน/ผังยูนิโคด

อ้างอิง[แก้]