อักษรศารทา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรศารทา
Shukla Sharada.svg
ศัพท์ ศารทา ในอักษรศารทา
ชนิดอักษรสระประกอบ
ภาษาพูดสันสกฤต, กัศมีร์
ช่วงยุคค.ศ. 700 -ปัจจุบัน (เกือบสูญหาย)[1]
ระบบแม่
ระบบลูกตากรี, ลัณฑา
ระบบพี่น้องสิทธัม, ไภกษุกี, ทิเบต[2][3]
ช่วงยูนิโคดU+11180-U+111DF
ISO 15924Shrd
[a] ต้นกำเนิดอักษรพราหมีจากเซมิติกไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป

อักษรศารทา เป็นระบบการเขียนอักษรสระประกอบในตระกูลอักษรพราหมี อักษรนี้เคยใช้เขียนภาษาสันสกฤตและภาษากัศมีร์อย่างแพร่หลายในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอนุทวีปอินเดีย (ในพื้นที่กัศมีร์และบริเวณรอบ ๆ) ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12[4][1][5] ในอดีตเคยมีการใช้กันอย่างแพร่หลาย ภายหลังใช้กันเฉพาะบริเวณกัศมีร์ และปัจจุบันแทบไม่มีใครใช้นอกจากสังคมบัณฑิตกัศมีร์ที่ใช้กันในทางศาสนา

อักษรนี้เป็นอักษรพื้นเมืองของกัศมีร์และตั้งชื่อตามเทพีศารทาหรือพระสุรัสวดี เทพีแห่งการเรียนรู้และเทพีหลักในวิหารศารทาปีฐ[6]

ตัวอักษร[แก้]

สระ[แก้]

ทับศัพท์ สัทอักษรสากล ตำแหน่ง
เดี่ยว
เชื่อม
รูปอักษร ตัวอย่าง รูปพิเศษ
a [ɐ] 𑆃 (ไม่มี) (𑆥 pa)
ā [aː] 𑆄 𑆳 𑆥𑆳 𑆕𑆕𑆳; 𑆘𑆘𑆳; 𑆛𑆛𑆳; 𑆟𑆟𑆳
i [ɪ] 𑆅 𑆴 𑆥𑆴 pi
ī [iː] 𑆆 𑆵 𑆥𑆵
u [ʊ] 𑆇 𑆶 𑆥𑆶 pu 𑆑𑆑𑆶; 𑆓𑆓𑆶; 𑆙𑆙𑆶; 𑆚𑆚𑆶; 𑆝𑆝𑆶; 𑆠𑆠𑆶; 𑆨𑆨𑆶; 𑆫𑆫𑆶; 𑆯𑆯𑆶
ū [uː] 𑆈 𑆷 𑆥𑆷 𑆑𑆑𑆷; 𑆓𑆓𑆷; 𑆙𑆙𑆷; 𑆚𑆚𑆷; 𑆝𑆝𑆷; 𑆠𑆠𑆷; 𑆨𑆨𑆷; 𑆫𑆫𑆷; 𑆯𑆯𑆷
[r̩] 𑆉 𑆸 𑆥𑆸 pr̥ 𑆑𑆑𑆸
r̥̄ [r̩ː] 𑆊 𑆹 𑆥𑆹 pr̥̄ 𑆑𑆑𑆹
[l̩] 𑆋 𑆺 𑆥𑆺 pl̥
l̥̄ [l̩ː] 𑆌 𑆻 𑆥𑆻 pl̥̄
ē [eː] 𑆍 𑆼 𑆥𑆼
ai [aːi̯], [ai], [ɐi], [ɛi] 𑆎 𑆽 𑆥𑆽 pai
ō [oː] 𑆏 𑆾 𑆥𑆾
au [aːu̯], [au], [ɐu], [ɔu] 𑆐 𑆿 𑆥𑆿 pau
am̐ [◌̃] 𑆃𑆀 𑆀 𑆥𑆀 pam̐
aṃ [n], [m] 𑆃𑆁 𑆁 𑆥𑆁 paṃ
aḥ [h] 𑆃𑆂 𑆂 𑆥𑆂 paḥ

พยัญชนะ[แก้]

รูปอักขระเดี่ยว ทับศัพท์ สัทอักษรสากล
𑆑 ka [kɐ]
𑆒 kha [kʰɐ]
𑆓 ga [ɡɐ]
𑆔 gha [ɡʱɐ]
𑆕 ṅa [ŋɐ]
𑆖 ca [tɕɐ]
𑆗 cha [tɕʰɐ]
𑆘 ja [dʑɐ]
𑆙 jha [dʑʱɐ]
𑆚 ña [ɲɐ]
𑆛 ṭa [ʈɐ]
𑆜 ṭha [ʈʰɐ]
𑆝 ḍa [ɖɐ]
𑆞 ḍha [ɖʱɐ]
𑆟 ṇa [ɳɐ]
𑆠 ta [tɐ]
𑆡 tha [tʰɐ]
𑆢 da [dɐ]
𑆣 dha [dʱɐ]
𑆤 na [nɐ]
𑆥 pa [pɐ]
𑆦 pha [pʰɐ]
𑆧 ba [bɐ]
𑆨 bha [bʱɐ]
𑆩 ma [mɐ]
𑆪 ya [jɐ]
𑆫 ra [rɐ] , [ɾɐ], [ɽɐ], [ɾ̪ɐ]
𑆬 la [lɐ]
𑆭 ḷa [ɭɐ]
𑆮 va [ʋɐ]
𑆯 śa [ɕɐ]
𑆰 ṣa [ʂɐ]
𑆱 sa [sɐ]
𑆲 ha [ɦɐ]

ตัวเลข[แก้]

ศารทา อารบิก
𑇐 0
𑇑 1
𑇒 2
𑇓 3
𑇔 4
𑇕 5
𑇖 6
𑇗 7
𑇘 8
𑇙 9

อักษรศารทาใช้สัญลักษณ์ตำแหน่งระบบตัวเลขฐานสิบของตนเอง

ภาพ[แก้]

ยูนิโคด[แก้]

ดูบทความหลักที่: ศารทา (บล็อกยูนิโคด)

อักษรศารทาถูกเพิ่มในยูนิโคดเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 ในรุ่น 6.1[7]

บล็อกยูนิโคดสำหรับอักษรศารทาอยู่ในช่อง U+11180-U+111DF: แม่แบบ:Unicode chart Sharada

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Singh, Upinder (2008). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century (ภาษาอังกฤษ). Pearson Education India. p. 43. ISBN 9788131711200.
  2. Daniels, P.T. (January 2008). "Writing systems of major and minor languages". Cite journal requires |journal= (help)
  3. Masica, Colin (1993). The Indo-Aryan languages. p. 143.
  4. Selin, Helaine (2008). Encyclopaedia of the History of Science, Technology, and Medicine in Non-Western Cultures (ภาษาอังกฤษ). Springer Science & Business Media. p. Bakhshali Manuscript entry. Bibcode:2008ehst.book.....S. ISBN 9781402045592.
  5. Sir George Grierson. (1916). "On the Sharada Alphabet". Journal of the Royal Asiatic Society, 17.
  6. "Pandits to visit Sharda temple". The Hindu. 17 May 2006. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 4 February 2007. สืบค้นเมื่อ 13 August 2012.
  7. Pandey, Anshuman (2009-08-05). "L2/09-074R2: Proposal to encode the Sharada Script in ISO/IEC 10646" (PDF).

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]