อักษรน่าซี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
อักษรตงปา และ อักษรกีบา
Painted Naxi panel.jpeg
ชนิด อักษรภาพ และ อักษรพยางค์
ภาษาพูด ภาษาน่าซี
ช่วงยุค ประมาณ พ.ศ. 1543 (ค.ศ. 1000)–ปัจจุบัน
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเรนเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่องหรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด

อักษรน่าซีคืออักษรที่ใช้เขียนภาษาน่าซีมีสามแบบได้แก่

อักษรตงปา[แก้]

ดูบทความหลักที่: อักษรตงปา

อักษรตงปาประกอบด้วยสัญญลักษณ์ 1,400 ตัวโดย 90% เป็นพิกโตแกรม ประดิษฐ์โดยกษัตริย์มัวเบา อซอง เมื่อราว พ.ศ. 1800 ใช้ในการอ่านออกเสียงหนังสือทางศาสนาและและการรักษาโรคของหมอผี การใช้ภาษาน่าซีและอักษรตงปาถูกขัดขวางในช่วงที่เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2492 และถูกควบคุมเข้มงวดยิ่งขึ้นในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม พ.ศ. 2503 – 2512 หนังสือจำนวนมากถูกเผาทำลาย ในปัจจุบันมีหมอผีที่ยังอ่านอักษรตงปาได้ราว 60 คน ทั้งหมดอายุมากกว่า 70 ปี ที่อายุน้อยที่สุดคือ 30 ปี

ในการฟื้นฟูอักษรนี้ขึ้นใหม่ ผู้ใช้อักษรนี้ได้ที่มีอายุน้อยจะถูกเชิญให้ไปสอนในโรงเรียน หนังสือพิมพ์ในช่วงพ.ศ. 2530 พิมพ์ด้วยอักษรตงปาและอักษรละติน เพื่อเพิ่มความสามารถในการอ่านออกเขียนได้ของชาวน่าซี หนังสือมากกว่า 30 เล่มถูกตีพิมพ์ ความพยายามนี้ประสบความสำเร็จมากในช่วงแรกโดยใน พ.ศ. 2525 มีชาวน่าซี 200 คน สามารถอ่านภาษาน่าซีที่เขียนด้วยอักษรละติน และเพิ่มเป็น 1,700 คน เมื่อ พ.ศ. 2528 รัฐบาลจีนค่อยๆเลิกการสอนภาษาน่าซีในราว พ.ศ. 2531 – 2532 ในปัจจุบันเริ่มกลับมาสอนอีกครั้งหนึ่ง

อักษรกีบา[แก้]

อักษรกีบา

อักษรเกอปา (哥巴文) มีโครงสร้างใกล้เคียงกับอักษรจีน ประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่มาจากภาษาจีนและคิดขึ้นเอง รวมทั้งสัญลักษณ์จากอักษรตงปา ตัวอย่างหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้มีน้อยและเข้าใจได้น้อย เขียนในแนวนอนจากซ้ายไปขวา การอ่านออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับผู้ใช้

อักษรละติน[แก้]

อักษรละตินสำหรับภาษาน่าซี มีพื้นฐานมาจากพินอินของอักษรจีน เริมใช้เมื่อ พ.ศ. 2500 และปรับปรุงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2527

อ้างอิง[แก้]