ชุดตัวอักษรแอราเมอิก
ชุดตัวอักษรแอราเมอิก (อังกฤษ: Aramaic alphabet) พัฒนาขึ้นในช่วง 1,000–900 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยเข้ามาแทนที่อักษรรูปลิ่มของอัสซีเรียซึ่งเป็นระบบการเขียนหลักของจักรวรรดิอัสซีเรีย อักษรชุดนี้เป็นต้นกำเนิดของอักษรตระกูลเซมิติกอื่น ๆ และอาจเป็นต้นกำเนิดของอักษรขโรษฐีที่ใช้ในแถบเอเชียกลางแถบแคว้นคันธาระและพื้นที่ใกล้เคียง ในช่วง 600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ชุดตัวอักษรแอราเมอิกยุคแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยชุดตัวอักษรฮีบรูทรงเหลี่ยม ที่รู้จักต่อมาในชื่อชุดตัวอักษรแอราเมอิก
ลักษณะ
[แก้]เป็นอักษรไร้สระ ไม่มีเครื่องหมายการออกเสียง เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน
ตัวอักษร
[แก้]| ชื่อตัวอักษร |
รูปเขียนแอราเมอิก | สัทอักษรสากล | พยัญชนะนี้ในอักษรอื่น ๆ | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| อักษรซีรีแอก | อักษรแอราเมอิกสมัยจักรวรรดิเปอร์เซีย | อักษรฮีบรู | อักษรฟินิเชีย | อักษรอาหรับ | อักษรพราหมี | อักษรนาบาทาเอียน | อักษรขโรษฐี | อักษรแอราเมอิกตัวเหลี่ยม | ||||
| ภาพ | ตัวหนังสือ | ภาพ | ตัวหนังสือ | |||||||||
| อาเลป | ܐ | 𐡀 | /ʔ/; /aː/, /eː/ | א | 𐤀 | ا | ||||||
| เบธ | ܒ | 𐡁 | /b/, /β/ | ב | 𐤁 | ب | ||||||
| กามัล | ܓ | 𐡂 | /ɡ/, /ɣ/ | ג | 𐤂 | ج | ||||||
| ดาลัธ | ܕ | 𐡃 | /d/, /ð/ | ד | 𐤃 | د ذ | ||||||
| เฮ | ܗ | 𐡄 | /ɦ/ | ח | 𐤄 | ه | ||||||
| เวา | ܘ | 𐡅 | /w/; /oː/, /uː/ | ו | 𐤅 | و | ||||||
| ซายน์ | ܙ | 𐡆 | /z/ | ז | 𐤆 | ز | ||||||
| เฮท | ܚ | 𐡇 | /ʜ/ /χ/ | ח | 𐤇 | ح خ | ||||||
| เทท | ܛ | 𐡈 | /tˤ/ | ט | 𐤈 | ط ظ | ||||||
| ย้อด | ܝ | 𐡉 | /j/; /iː/, /eː/ | י | 𐤉 | ي | ||||||
| คาป | ܟ | 𐡊 | /k/, /x/ | כ ך | 𐤊 | ك | ||||||
| ลาเมด | ܠ | 𐡋 | /l/ | ל | 𐤋 | ل | ||||||
| เมม | ܡ | 𐡌 | /m/ | מ ם | 𐤌 | م | ||||||
| นุน | ܢ | 𐡍 | /n/ | נ ן | 𐤍 | ن | ||||||
| เซมกัธ | ܣ | 𐡎 | /s/ | ס | 𐤎 | س | ||||||
| เอ | ܥ | 𐡏 | /ʢ/ /ʁ/ | ע | 𐤏 | ع غ | ||||||
| เพ | ܦ | 𐡐 | /p/, /ɸ/ | פ ף | 𐤐 | ف | ||||||
| ซาเด | ܨ | 𐡑 | /sˤ/ | צ ץ | 𐤑 | ص ض | ||||||
| คอป | ܩ | 𐡒 | /qˤ/ | ק | 𐤒 | ق | ||||||
| เรช | ܪ | 𐡓 | /r/ | ר | 𐤓 | ر | ||||||
| ชีน | ܫ | 𐡔 | /ʃ/ | ש | 𐤔 | ش | ||||||
| ทาฟ | ܬ | 𐡕 | /t/, /θ/ | ת | 𐤕 | ت ث | ||||||
ในการเขียนอักษรแอราเมอิก เวา และ ย้อด สามารถเป็นได้ทั้งพยัญชนะและสระ โดยทั่วไปแล้วตัวอักษรสองตัวนี้ เป็นได้เฉพาะพยัญชนะ ว และ ย ตามลำดับ แต่ในภายหลัง ตัวอักษรทั้งสองตัวนี้ สามารถใช้เป็นสระเสียงยาว -ู(อู) และ -ี (อี) (บ่อยครั้งสามารถแทนสระ โ- และ เ- ได้ด้วย)
อาเลป ก็สามารถเป็นได้ทั้งพยัญชนะและสระเช่นกัน เดิมทีเป็นพยัญชนะ อ ในภาษาไทย ในภายหลังสามารถใช้นำหน้าตัวอักษรที่แทนสระเสียงยาว และสามารถใช้แทนสระ -า หรือ เ- โดยชาวยิว อิทธิพลของภาษาฮีบรูทำให้ใช้แทนที่ตัว เฮ ที่ท้ายคำ