อักษรยาวี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อักษรยาวี
ชนิดอักษรไร้สระ
ภาษาพูด
ช่วงยุคประมาณ ค.ศ.1300 จนถึงปัจจุบัน
ระบบแม่
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเรนเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่องหรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด
ตัวอย่างอักษรยาวี

อักษรยาวี (حروف جاوي) เป็นอักษรอาหรับดัดแปลงสำหรับเขียนภาษามลายู ภาษาอาเจะฮ์ ภาษาบันจาร์ ภาษามีนังกาเบา ภาษาเตาซูก และภาษาอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ นักปราชญ์คนหนึ่งของปัตตานี ชื่อ ชัยค์ อะห์มัด อัลฟะฏอนี (Syeikh Ahmad al-Fathani) ได้วางกฎเกณฑ์การใช้อักษรยาวีเพื่อใช้เป็นมาตรฐานในการเขียนภาษามลายูในท้องถิ่นนี้ ในอดีต โลกมลายูใช้อักษรยาวีมาช้านาน ก่อนที่จะเปลี่ยนไปใช้อักษรรูมี

ปัจจุบันชาวมุสลิมในประเทศไทยที่พูดภาษามลายู นิยมใช้อักษรยาวีบันทึกเรื่องราวในศาสนา และการสื่อสารต่าง ๆ ส่วนนักเรียนในโรงเรียนปอเนาะ หรือโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม จะเริ่มเรียนอักษรยาวีสำหรับอ่านเขียนภาษาอาหรับ (ภาษาในคัมภีร์อัลกุรอาน) ตั้งแต่ยังเยาว์ อักษรยาวียังคงใช้กันอยู่บ้างในมาเลเซีย บรูไน และสุมาตรา

คำว่า ยาวี นั้นมาจากคำว่า jawa หมายถึง ชวา นั่นเอง ทั้งนี้ก็เพราะชาวชวาได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานในมะละกาและปัตตานี ได้นำอักษรอาหรับดัดแปลงมาเผยแพร่ และในที่สุดได้รับมาใช้ในชุมชนที่พูดภาษามลายูปัตตานีมาช้านาน

เป็นที่น่าสังเกตว่า ยังมีความสับสนในการเรียกชื่ออักษรยาวี และภาษามลายูว่า "ภาษายาวี" แม้กระทั่งในหมู่ผู้พูดภาษามลายู ทว่าความจริงแล้วไม่มีภาษายาวี มีแต่อักษรยาวีกับภาษามลายู

อักษร[แก้]

อักษรยาวี[1]
อักษร เดี่ยว ต้น กลาง ท้าย เสียง เทียบอักษรรูมี ชื่อ ยูนิโคด
ا ا ـا /a/ a alif อลิฟ, อะลิฟ 0627
ب ب بـ ـبـ ـب /b/ b ba บาอ์ 0628
ت ت تـ ـتـ ـت /t/ t ta ตาอ์ 062A
ة ة ـة /t/ t ta marbutah ตาอ์ มัรบูตอฮ์ 0629
ث ث ثـ ـثـ ـث /s/ s sa ษาอ์ (ซาอ์) 062B
ج ج جـ ـجـ ـج /d͡ʒ/ j jim ญีม (จีม) 062C
ح ح حـ ـحـ ـح /h/ h ha หาอ์ 062D
چ چ چـ ـچـ ـچ /t͡ʃ/ c ca 0686
خ خ خـ ـخـ ـخ /x/ kh kha คออ์ 062E
د د ـد /d/ d dal ดาล 062F
ذ ذ ـذ /z/ z zal ษาล (ซาล) 0630
ر ر ـر /r/ r ra รออ์ 0631
ز ز ـز /z/ z zai ซาย (ซัย) 0632
س س سـ ـسـ ـس /s/ s sin ซีน 0633
ش ش شـ ـشـ ـش /ʃ/ sy syin ชีน 0634
ص ص صـ ـصـ ـص /s/ s sad ศ้อด (ซ้อด) 0635
ض ض ضـ ـضـ ـض /d/ d dad ฎ๊อด 0636
ط ط طـ ـطـ ـط /t/ t tho ตออ์ 0637
ظ ظ ظـ ـظـ ـظ /z/ z zho ซออ์ (ษออ์) 0638
ع ع عـ ـعـ ـع /ʔ/ a ain อัยน์ 0639
غ غ غـ ـغـ ـغ /ɣ/ gh ghain ฆอยน์ 063A
ڠ ڠ ڠـ ـڠـ ـڠ /ŋ/ ng nga งา 06A0
ف ف فـ ـفـ ـف /f/ f fa ฟา 0641
ڤ ڤ ڤـ ـڤـ ـڤ /p/ p pa ปา 06A4
ق ق قـ ـقـ ـق /ʔ/ และ /q/ q qaf 0642
ک ک کـ ـکـ ـک /k/ k kaf กาฟ 06A9
ݢ ݢ ݢـ ـݢـ ـݢ /g/ g ga 0762
ل ل لـ ـلـ ـل /l/ l lam ลาม 0644
م م مـ ـمـ ـم /m/ m mim มีม 0645
ن ن نـ ـنـ ـن /n/ n nun นูน 0646
و و ـو /w/ และ /u, o, ɔ/ w และ u, o wau วาว 0648
ۏ ۏ ـۏ /v/ v va ฟา 06CF
ه ه هـ ـهـ ـه /h/ h ha bulat ฮาบูลัต 0647
ي ي يـ ـيـ ـي /j/ และ /i, e, ɛ/ y และ i, e ya ยา 064A
ڽ ڽ ڽـ ـڽـ ـڽ /ɲ/ ny nya 06BD
ء ء ء /ʔ/ - hamzah ฮัมซะฮ์ 0621
أ أ ـأ /ʔ, a, u/ a alif with hamzah above อะลีฟกับฮัมซะฮ์ด้านบน 0623
إ إ ـإ /ʔ, i/ i alif with hamzah below อะลีฟกับฮัมซะฮ์ด้านล่าง 0625
ئ ئ ئـ ـئـ ـئ /ʔ/ - ye with hamzah above เยกับฮัมซะฮ์ด้านบน 0626
لا لا لا ـلا ـلا /la/ la lam alif ลามอะลีฟ
  • อักษรที่ไม่มีรูปต้นและรูปกลางจะใช้รูปเดี่ยว เพราะเชื่อมกับอักษรอื่นไม่ได้
  • hamzah แสดงเฉพาะรูปเดี่ยวในภาษามลายู
หน้าจากหนังสือStories of Abdullah เขียนด้วยอักษรยาวี
จารึกตรังกานูเขียนเมื่อ พ.ศ. 1846 เป็นการเขียนด้วยอักษรยาวีที่เก่าที่สุด

ตัวอย่างคำที่เขียนอักษรยาวี[แก้]

อักษรยาวี อักษรรูมี อักษรไทย
วันจันทร์ اثنين Isnin อิสนิน
วันอังคาร ثلاث Selasa ซือลาซอ
วันพุธ رابو Rabu ราบู
วันพฤหัสบดี خميس Khamis คอมิส
วันศุกร์ جمعة Jumaat จูมาอัต
วันเสาร์ سبتو Sabtu ซับตู
วันอาทิตย์ احد Ahad อาฮัด

อ้างอิง[แก้]

  1. Daftar Kata Bahasa Melayu Rumi-Sebutan-Jawi, Dewan Bahasa Pustaka, 5th printing, 2006.

ดูเพิ่ม[แก้]