ซุนเกี๋ยน

หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ ซุน (孫)

ซุนเกี๋ยน (ซุน เจียน)
孫堅
ภาพวาดของซุนเกี๋ยนสมัยราชวงศ์ชิง
ขุนพลพิชิตอนารยชน (破虜將軍 พั่วหลู่เจียงจฺวิน) (ภายใต้อ้วนสุด)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 190 (190) – ค.ศ. 191 (191)
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
ข้าหลวงมณฑลอิจิ๋ว (豫州刺史 ยฺวี่โจวชื่อฉื่อ) (ภายใต้อ้วนสุด)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 190 (190) – ค.ศ. 191 (191)
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
ก่อนหน้า	ขงมอ
เจ้าเมืองเตียงสา (長沙太守 ฉางชาไท่โฉ่ว)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 187 (187) – ค.ศ. 190 (190)
กษัตริย์	พระเจ้าเลนเต้ พระเจ้าเหี้ยนเต้
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด	155 อำเภอฟู่ชุน เมืองง่อกุ๋น (ปัจจุบันอยู่บริเวณเขตฟู่หยาง เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง)
เสียชีวิต	ค.ศ. 191 (อายุ 36 ปี) ซงหยง
คู่สมรส	งอฮูหยิน (吳夫人 อู๋ฟูเหริน) เฉินชื่อ (陳氏)
บุตร	ซุนเซ็ก (孫策 ซุน เช่อ) ซุนกวน (孫權 ซุน เฉฺวียน) ซุนเซียง (孫翊 ซุน อี้) ซุนของ (孫匡 ซุน ควาง) ซุนฮูหยิน (孫夫人 ซุนฟูเหริน) ซุนลอง (孫朗 ซุน หล่าง) ภรรยาของพาน มี่ (潘祕) ภรรยาของหง จือ (弘咨)
บุพการี	ซุน จง (孫鍾) (บิดา)
ความสัมพันธ์	ดู พงศาวลีง่อก๊ก
อาชีพ	ขุนพล, นักการเมือง, ขุนศึก
ชื่อรอง	เหวินไถ (文臺)
บรรดาศักดิ์	เฮาแห่งออเสง (烏程侯 อูเฉิงโหว)
สมัญญานาม	จักรพรรดิอู่เลี่ย (武烈皇帝 อู่เลี่ยหฺวางตี้)
อารามนาม	ฉือจู่ (始祖)
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้	จักรวรรดิฮั่น พันธมิตรกวานตง ทัพอ้วนสุด
หน่วย	ทัพซุนเกี๋ยน
ผ่านศึก	กบฏหือฉง กบฏโพกผ้าเหลือง กบฏเลียงจิ๋ว การทัพปราบตั๋งโต๊ะ ยุทธการที่ซงหยง
ชื่อภาษาจีน
จีนตัวเต็ม	孫堅
จีนตัวย่อ	孙坚
การถอดเสียง ภาษาจีนมาตรฐาน พินอิน Sūn Jiān
เหวินไถ (ชื่อรอง)
จีนตัวเต็ม	文臺
จีนตัวย่อ	文台
การถอดเสียง ภาษาจีนมาตรฐาน พินอิน Wéntái

ซุนเกี๋ยน (ค.ศ. 155 – 191) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซุน เจียน (จีน: 孫堅; พินอิน: Sūn Jiān; ) ชื่อรอง เหวินไถ (จีน: 文臺; พินอิน: Wéntái) เป็นขุนพล ขุนนาง และขุนศึกในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (東漢 ตงฮั่น) ของจีน ซุนเกี๋ยนเป็นพันธมิตรกับอ้วนสุด (袁術 ยฺเหวียน ชู่) เมื่อ ค.ศ. 190 เมื่อเหล่าขุนศึกในภาคตะวันออกของจีนรวมตัวกันเป็นกองทัพพันธมิตรเพื่อโค่นล้มตั๋งโต๊ะ (董卓 ต่ง จั๋ว) ขุนศึกเผด็จการผู้กุมพระเจ้าเหี้ยนเต้ (漢獻帝 ฮั่นเซี่ยนตี้) จักพรพรรดิหุ่นเชิดไว้ในอำนาจ แม้ว่าซุนเกี๋ยนจะไม่ได้ครอบครองกองกำลังและอาณาเขตมากนัก แต่ความกล้าหาญและปฏิภาณของตัวซุนเกี๋ยนก็ทำให้ตั๋งโต๊ะหวาดกลัว ยกให้ซุนเกี๋ยนมีความสำคัญในฐานะบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดในเวลานั้นเทียบเท่าอ้วนเสี้ยว (袁紹 ยฺเหวียน เช่า) อ้วนสุด และเล่าเปียว (劉表 หลิว เปี่ยว) หลังทัพพันธมิตรแยกสลายในปีถัดมา แผ่นดินจีนตกอยู่ภาวะสงครามกลางเมือง เมื่อ ค.ศ. 191 ซุนเกี๋ยนถูกสังหารระหว่างการรบกับเล่าเปียว

ซุนเกี๋ยนเป็นบิดาของซุนกวน (孫權 ซุน เฉฺวียน) หนึ่งในบุคคลสำคัญในยุคสามก๊ก (三國 ซานกั๋ว) ผู้สถาปนารัฐง่อก๊ก (吳國 อู๋กั๋ว) เมื่อ ค.ศ. 222 ซุนเกี๋ยนได้รับพระสมัญญานามว่า จักรพรรดิอู่เลี่ย (武烈皇帝 อู่เลี่ยหฺวางตี้) และได้รับพระอารามนามว่า ฉือจู่ (始祖)

ประวัติช่วงต้นและการรับราชการ

ซุนเกี๋ยนเกิดที่อำเภอฟู่ชุน (富春縣) เมืองง่อกุ๋น (อู๋จวิ้น) ซึ่งปัจจุบันอยู่บริเวณเขตฟู่หยาง มณฑลเจ้อเจียง กล่าวกันว่าซุนเกี๋ยนสืบเชื้อสายมาจากซุนบู๊ ผู้เขียน พิชัยสงครามซุนจื่อ ไม่มีบันทึกที่เหลือรอดที่กล่าวถึงภูมิหลังครอบครัวของซุนเกี๋ยน อาจอนุมานได้ว่าครอบครัวของซุนเกี๋ยนอันมีบทบาทมากในสมัยราชวงศ์ฮั่น แม้แต่ชื่อบิดาของซุนเกี๋ยนก็ไม่มีการบันทึกได้ แม้ในนิทานพื้นบ้านจะให้ชื่อบิดาของซุนเกี๋ยนว่าซุน จง (孫鍾)

ในวัยหนุ่ม ซุนเกี๋ยนเป็นข้าราชการในอำเภอบ้านเกิด เมื่อซุนเกี๋ยนอายุ 16 ปีได้เดินทางพร้อมกับบิดาไปยังเจียนต๋อง (เฉียนถัง) แล้วกับพบกลุ่มโจรสลัดกำลังแบ่งของที่ปล้นได้บนบก ซุนเกี๋ยนกระโดดขึ้นฝั่งพร้อมกับกระบี่ในมือและชี้ไปในทิศทางต่าง ๆ ราวกับกำลังสั่งให้กองทหารออกไปล้อมกลุ่มโจรสลัด เมื่อพวกโจรสลัดเห็นเช่นนั้นก็ถูกหลงเชื่อว่ามีทหารอยู่จริง ๆ และแตกหนีไป ซุนเกี๋ยนไล่ตามและสังหารโจรสลัดได้คนหนึ่ง ซุนเกี๋ยนเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นเพราะเหตุการณ์นี้

ร่วมทัพพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ

บทความหลัก: การทัพปราบตั๋งโต๊ะ

ครอบครัว

บทความหลัก: พงศาวลีง่อก๊ก

เฉินชื่อ 陳氏

ซุนเกี๋ยน (ซุน เจียน) 孫堅 เหวินไถ 文台

งอฮูหยิน อู๋ชื่อ 吳氏

งอเก๋ง อู๋ จิ่ง 吳景

พัวโยย พาน จฺวิ้น 潘濬 เฉิงหมิง 承明

ซุนลอง (ซุน หล่าง) 孫朗 เจ่าอัน 早安

ซุนเซ็ก (ซุน เช่อ) 孫策 โป๋ฝู 伯符

ซุนกวน (ซุน เฉฺวียน) 孫權 จ้งโหมว 仲謀

ซุนเซียง (ซุน อี้) 孫翊 ชูปี้ 叔弼

ซุนของ (ซุน ควาง) 孫匡 จี้จั่ว 季佐

พาน มี่ 潘祕

บุตรสาว (ไม่ปรากฏชื่อ)

บุตรสาว (ไม่ปรากฏชื่อ)

หง จือ 弘咨

เล่าปี่ (หลิว เป้ย์) 劉備 เหี้ยนเต๊ก (เสฺวียนเต๋อ) 玄德

ซุนฮูหยิน (ซุนชื่อ) 孫氏

ดูเพิ่ม

• รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

บรรณานุกรม

• ซือหม่า กวาง (ค.ศ. 1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
• ตันซิ่ว (คริสต์ศตวรรษที่ 3). สามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ).
• เผย์ ซงจือ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อจู้).
• ฟ่าน เย่ (คริสต์ศตวรรษที่ 5). จดหมายเหตุราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง (โฮ่วฮั่นชู).
• ล่อกวนตง (คริสต์ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
• de Crespigny, Rafe (2004) [1990]. Generals of the South (internet ed.). Faculty of Asian Studies, Australian National University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-06-07.
• de Crespigny, Rafe (2018) [1st pub. 1990]. Generals of the South: the foundation and early history of the Three Kingdoms state of Wu (PDF) (Internet (2nd) ed.).
• de Crespigny, Rafe (2007). A biographical dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23–220 AD). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-15605-0.