ข้ามไปเนื้อหา

อิจิ๋ว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อิจิ๋ว (ยฺวี่โจว)
จีน豫州
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินYùzhōu

อิจิ๋ว[1][a] ในภาษาจีนกลางเรียกว่า ยฺวี่โจว (จีน: 豫州; พินอิน: Yùzhōu) เป็นหนึ่งในเก้ามณฑล[3] ของจีนยุคโบราณ ภายหลังได้กลายเป็นเขตการปกครองในรัชสมัยพระเจ้าฮั่นบู๊เต้ (漢武帝 ฮั่นอู่ตี้; ครองราชย์ 141-87 ปีก่อนคริสตกาล) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (西漢 ซีฮั่น; 206 ก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 9)

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ก่อนยุคราชวงศ์จิ๋น

[แก้]

ตำราประวัติศาสตร์ก่อนยุคราชวงศ์จิ๋น (秦 ฉิน; 221–206 ก่อนคริสตกาล) เช่น คัมภัร์ ชูจิง (書經) บทยฺหวี่ก้ง (禹貢), ตำรา เอ๋อร์หยา (爾雅), โจวหลี่ (周禮) และลฺหวี่ชื่อชุนชิว (呂氏春秋) ต่างก็ระบุถึงเก้ามณฑล ชื่อมณฑลอิจิ๋วปรากฏในทุกตำราแม้ว่าแต่ละตำราจะมีรายชื่อของเก้ามณฑลที่แตกต่างออกไปก็ตาม โจวหลี่ ระบุว่าอิจิ๋วคือมณฑลเหอหนาน (河南) ส่วน ลฺหวี่ชื่อชุนชิว บันทึกว่า "ระหว่างแม่น้ำฮองโห (黃河 หฺวางเหอ) และแม่น้ำฮั่นซุย (漢水 ฮั่นฉุ่ย) คืออิจิ๋ว อันเป็นที่ตั้งของรัฐจิว (周 โจว)"[4]

ราชวงศ์ฮั่น

[แก้]

เมื่อ 106 ปีก่อนคริสกาลในรัชสมัยพระเจ้าฮั่นบู๊เต้ (漢武帝 ฮั่นอู่ตี้) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (西漢 ซีฮั่น; 206 ก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 9) แผ่นดินจีนถูกแบ่งออกเป็น 13 เขตการปกครองหรือมณฑล (ยกเว้นพื้นที่ภายใต้การปกครองของราชสำนักส่วนกลาง) แต่ละมณฑลมีผู้ปกครองคือข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) อิจิ๋วเป็นหนึ่งใน 13 มณฑล พื้นที่ภายใต้การปกครองประกอบด้วย ทางเหนือของแม่น้ำห้วย (淮河 หฺวายเหอ), ทางตะวันออกของลุ่มแม่น้ำยี (汝河 หรู่เหอ), อำเภอเฟิง (豐縣 เฟิงเซี่ยน) และอำเภอเพ่ย์ (沛縣 เพ่ย์เซี่ยน) ในมณฑลเจียงซู (江蘇) แต่อิจิ๋วยังไม่มีที่ว่าการมณฑลและเป็นเขตปกครองแต่ในนาม

แผนที่มณฑลจีนในช่วงก่อนยุคสามก๊ก
(ช่วงปลายราชวงศ์ฮั่น ค.ศ. 189)

เมื่อ ค.ศ. 188 ในรัชสมัยพระเจ้าเลนเต้ (漢靈帝 ฮั่นหลิงตี้) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (東漢 ตงฮั่น; ค.ศ. 25-220) ที่ว่าการของมณฑลอิจิ๋วได้รับก่อตั้งในอำเภอเจียวก๋วน (譙縣 เฉียวเซี่ยน; ปัจจุบันคือนครปั๋วโจว มณฑลอานฮุย) พื้นที่ภายใต้การปกครองของมณฑลอิจิ๋วได้แก่ บางส่วนทางตะวันออกของมณฑลเหอหนาน (河南) และทางตะวันตกของมณฑลอานฮุย (安徽) มีเมืองหรือกุ๋น (郡 จฺวิ้น) ใต้การปกครอง 2 เมือง ได้แก่ เองฉวน (潁川 อิ่งชฺวาน) และยีหลำ (汝南 หรู่หนาน) และมีราชรัฐหรือก๊ก (國 กั๋ว) 4 รัฐ ได้แก่ เหลียง (梁), ไพก๊ก (沛 เพ่ย์), เฉิน (陳) และโลก๊ก (魯 หลู่)

ยุคสามก๊ก

[แก้]

ในยุคสามก๊ก (三國 ซานกั๋ว; ค.ศ. 220-280) มณฑลอิจิ๋วอยู่ในรัฐวุยก๊ก (魏國 เว่ย์กั๋ว; ค.ศ. 220–265) โดยกำหนดให้ที่ว่าการมณฑลอยู่ในอำเภออานเฉิง (安城縣 อานเฉิงเซี่ยน; ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอเจิ้งหยาง มณฑลเหอหนาน ทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของแม่น้ำยีช่วงใต้) มีเมืองหรือกุ๋นใต้การปกครองทั้งหมด 9 เมือง ได้แก่ เองฉวน (潁川 อิ่งชฺวาน), เฉิน (陳), โลก๊ก (魯 หลู่), ยีหลำ (汝南 หรู่หนาน), เจียวก๋วน (譙 เฉียว), อี้หยาง (弋陽), หยางอาน (陽安), เชงเอี๋ยง (襄城 เซียงเฉิง) และหรู่อิน (汝陰) และมีราชรัฐ 2 รัฐ ได้แก่ เหลียง (梁) และไพก๊ก (沛 เพ่ย์)

ราชวงศ์จิ้นและยุคสิบหกรัฐ

[แก้]

ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก (西晉 ซีจิ้น; ค.ศ. 265–316) ที่ว่าการมณฑลตั้งอยู่ในอำเภอเฉิน (陳縣 เฉินเซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอหฺวายหยาง มณฑลเหอหนาน) มีเมืองและราชรัฐภายใต้การปกครองทั้งหมด 10 แห่ง

ที่ว่าการมณฑลของมณฑลอิจิ๋วมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก (東晉 ตงจิ้น; ค.ศ. 317-420) และเขตแดนก็ไม่มีการกำหนดตายตัว มณฑลอิจิ๋วมีอำนาจปกครองครอบคลุมดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำห้วย และบางส่วนของมณฑลอานฮุยและมณฑลเจียงซูตามแนวแม่น้ำแยงซีในช่วงเวลาที่มณฑลอิจิ๋วมีพื้นที่มากที่สุดในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 329 มีการตั้งที่ว่าการมณฑลอิจิ๋วในอำเภอบูอาว (蕪湖縣 อู๋หูเซี่ยน; ทางตะวันออกของนครอู๋หู มณฑลอานฮุย) หลัง ค.ศ. 338 ที่ว่าการมณฑลยังคงเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามตำแหน่งต่อไปนี้คือ จูเฉิง (邾城; ทางตะวันตกเฉียงเหนือของนครหฺวางกาง มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน), บูอาว (蕪湖 อู๋หู), งิวจู๋ (牛渚 หนิวจู่; ปัจจุบันคือแขวงไฉ่ฉือ นครหม่าอานชาน มณฑลอานฮุย), ลี่หยาง (歷陽; ปัจจุบันคืออำเภอเหอ มณฑลอานฮุย), หม่าโถว (馬頭; ชายฝั่งด้านใต้ของแม่น้ำห้วย บริเวณทางใต้ของอำเภอหฺวาย-ยฺเหวี่ยน มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน), เจียวก๋วน (譙 เฉียว; ปัจจุบันคือนครปั๋วโจว มณฑลอานฮุย), กูฉู (姑孰; ปัจจุบันคืออำเภอตางถู มณฑลอานฮุย) ตั้งแต่ ค.ศ. 416 เป็นต้นไป ที่ว่าการมณฑลของมณฑลอิจิ๋วอยู่ในอำเภอฉิวฉุน (壽春 โช่วฉุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย)

ในยุคสิบหกรัฐ (十六國 ฉือลิ่วกั๋ว; ค.ศ. 304-439) มณฑลอิจิ๋วอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐเจ้าหลัง (後趙 โฮ่วเจ้า) ที่ว่าการมณฑลย้ายไปอำเภอฮูโต๋ (許昌縣 สฺวี่ชางเซี่ยน; ทางตะวันออกของนครสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) ภายหลังรัฐฉินแรก (前秦 เฉียนฉิน) เปลี่ยนชื่อมณฑลเป็น "อิจิ๋วตะวันออก" หรือ "ตงยฺวี่โจว" (東豫州) และกำหนดให้ที่ว่าการมณฑลตั้งอยู่ในอำเภอลกเอี๋ยง (洛陽縣 ลั่วหยางเซี่ยน; ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน)

ราชวงศ์เหนือ-ใต้

[แก้]

ในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ (南北朝 หนานเป่ย์เฉา; ค.ศ. 420-589) แผ่นดินจีนถูกแบ่งออกเป็นเขตการปกครองย่อยจำนวนมาก พื้นที่ของแต่ละเขตการปกครองจึงมีขนาดเล็กลง มณฑลอิจิ๋วตกอยู่ใต้การปกครองของหลายราชวงศ์ ผ่านการเปลี่ยนชื่อและการเปลี่ยนที่ว่าการมณฑลหลายครั้ง

  • ราชวงศ์หลิวซ่ง (劉宋; ค.ศ. 420-479) ก่อตั้งมณฑลอิจิ๋วใต้หรือหนานยฺวี่โจว (南豫州) โดยมีที่ว่าการมณฑลที่กูฉู (姑熟; ปัจจุบันคืออำเภอตางถู มณฑลอานฮุย)
  • ราชวงศ์ฉีใต้ (南齊 หนานฉี; ค.ศ. 479-502) ก่อตั้งมณฑลอิจิ๋วอีกแห่งหนึ่งนอกเหนือจากอิจิ๋วใต้ โดยมีที่ว่าการมณฑลอยู่ที่ฉิวฉุน (壽春 โช่วชุน; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย)
  • เมื่อ ค.ศ. 500 มณฑลอิจิ๋วตกอยู่ภายใตการปกครองของราชวงศ์เว่ย์เหนือ (北魏 เป่ย์เว่ย์; ค.ศ. 386-535) และเปลี่ยนชื่อเป็นหยางโจว (揚州) หรือยังจิ๋ว ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นลั่วโจว (洛州) แล้วเปลี่ยนชื่อซือโจว (司州) เป็นยฺวี่โจวหรืออิจิ๋ว โดยมีที่ว่าการมณฑลในอำเภอช่างไช่ (上蔡縣 ช่างไช่เซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอหรู่หนาน มณฑลเหอหนาน)
  • เมื่อ ค.ศ. 506 ราชวงศ์เหลียง (梁; ค.ศ. 502-557) ตั้งที่ว่าการมณฑลอิจิ๋วในหับป๋า (合肥 เหอเฝย์; ปัจจุบันคือนครเหอเฝย์ มณฑลอานฮุย) เมื่อ ค.ศ. 526 เปลี่ยนชื่อเป็นอิจิ๋วใต้หรือหนานยฺวี่โจว ครั้นถึงช่วงปลายราชวงศ์เหลียง ที่ว่าการมณฑลย้ายไปอยู่หฺวายหนิง (懷寧; ปัจจุบันคืออำเภอเฉียนชาน มณฑลอานฮุย) เมื่อ ค.ศ. 550 เปลี่ยนชื่อมณฑลเป็นจิ้นโจว (晉州) โดยมีที่ว่าการมณฑลในหลำเซียง (南昌 หนานชาง; ปัจจุบันคือนครหนานชาง มณฑลเจียงซี) เมื่อ ค.ศ. 557 เปลี่ยนชื่อมณฑลเป็นเจียงโจว (江州) หรือกังจิว
  • เมื่อ ค.ศ. 550 มณฑลอิจิ๋วมาอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์เว่ย์ตะวันออก (東魏 ตงเว่ย์; ค.ศ. 534-550) และเปลี่ยนชื่อกลับเป็นหยางโจวหรือยังจิ๋ว
  • เมื่อ ค.ศ. 573 มณฑลอิจิ๋วมาอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์เฉิน (陳; ค.ศ. 557-589) และเปลี่ยนชื่อกลับเป็นอิจิ๋ว
  • เมื่อ ค.ศ. 579 ราชวงศ์โจวเหนือ (北周; ค.ศ. 557–581) เปลี่ยนชื่ออิจิ๋วเป็นหยางโจว (揚州) หรือยังจิ๋ว ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นชูโจว (舒州) และเจินโจว (溱州)

ราชวงศ์สุยและถัง

[แก้]

ในช่วงต้นศักราชต้าเย่ (大業; ค.ศ. 605-618) ในยุคราชวงศ์สุย (隋; ค.ศ. 589–618) อิจิ๋วถูกเปลี่ยนชื่อเป็นไช่โจว (蔡州) และกำหนดให้ที่ว่าการมณฑลตั้งอยู่ที่ลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง; ปัจจุบันคือนครลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน) เมื่อ ค.ศ. 607 เปลี่ยนชื่อเป็นเหอหนานจฺวิ้น (河南郡) หรือเมืองโห้หล้ำ

มณฑลอิจิ๋วได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในช่วงต้นราชวงศ์ถัง (唐; ค.ศ. 618–907) และตั้งที่ว่าการมณฑลในอำเภอยีเอ๋ง (汝陽縣 หรู่หยางเซี่ยน; ปัจจุบันคืออำเภอหรู่หนาน มณฑลเหอหนาน) เมื่อ ค.ศ. 742 เปลี่ยนชื่อเป็นหรู่หนานจฺวิ้น (汝南郡) หรือเมืองยีหลำ และเมื่อ ค.ศ. 758 ได้ถูกเปลี่ยนชื่อกลับเป็นอิจิ๋ว เมื่อประมาณ 762 หรือ ค.ศ. 763 เปลี่ยนชื่อเป็นไช่โจว (蔡州) อีกครั้ง

ราชวงศ์เหลียว

[แก้]

ในยุคราชวงศ์เหลียว (遼; ค.ศ. 907–1125) ที่นำโดยชาวคีตัน (契丹 ฉี่ตาน) มณฑลอิจิ๋วไปอยู่ภายใต้การปกครองของสายตระกูลอ๋องแห่งเฉิน (陳王 เฉินหวาง) โดยตั้งให้เป็นเขตปกครองทางการทหารของนครหลวงช่างจิง (上京; ปัจจุบันคือกองธงซ้ายปาหลิน เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน) ที่ว่าการมณฑลตั้งอยู่ใกล้เคียงทางตะวันตกเฉียงเหนือของกองธงจาหลู่เท่อ (扎鲁特旗 จาหลู่เท่อฉี) เขตปกครองตนเองมองโกเลียในในปัจจุบัน

ราชวงศ์จิน

[แก้]

มณฑลอิจิ๋วถูกยกเลิกไปในยุคราชวงศ์จิน (金; ค.ศ. 1115-1234) ที่ปกครองโดยชาวนฺหวี่เจิน (女真)

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ ใน สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ยังปรากฏการเรียก "อิจิ๋ว" ด้วยชื่อที่แตกต่างกันออกไปอีกชื่อหนึ่งชื่อคือ เซียงจิ๋ว[2] ระวังสับสนกับมณฑล "ชิงโจว" (青州) หรือเฉงจิ๋ว ซึ่งมีการเรียกใน สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ด้วยชื่อ "เซียงจิ๋ว" เช่นกัน

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ ("แลเมืองเฉงจิ๋ว เมืองอิวจิ๋ว เมืองชิวจิ๋ว เมืองเกงจิ๋ว เมืองยังจิ๋ว เมืองกุนจิ๋ว เมืองอิจิ๋ว ชาวเมืองทั้งแปดเมืองนี้นับถือเขียนเอาชื่อเตียวก๊กไว้บูชาทุกบ้านเรือน") "สามก๊ก ตอนที่ ๑". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ September 23, 2025. เทียบกับ (青、幽、徐、冀、荊、揚、兗、豫八州之人，家家侍奉大賢良師張角名字。) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 1.
  2. ↑ ("ครั้นหัวเมืองทั้งห้าสิบเมืองใหญ่นั้น คืออ้วนสุดเจ้าเมืองลำหยงหนึ่ง ฮันฮกเจ้าเมืองกิจิ๋วหนึ่ง ขงมอเจ้าเมืองเซียงจิ๋วหนึ่ง เล่าต้ายเจ้าเมืองอิวจิ๋วหนึ่ง อองของเจ้าเมืองโห้ลายหนึ่ง เตียวเมาเจ้าเมืองตันลิวหนึ่ง เตียวโป้เจ้าเมืองตองกุ๋นหนึ่ง อ้วนอุ๋ยเจ้าเมืองซุนหยงหนึ่ง เปาสิ้นเจ้าเมืองเจปักหนึ่ง ขงเล่งเจ้าเมืองปักไฮหนึ่ง เตียวเถียวเจ้าเมืองก่องเล่งหนึ่ง โตเกี๋ยมเจ้าเมืองชีจิ๋ว]หนึ่ง มาเท้งเจ้าเมืองเสเหลียงหนึ่ง เตียนเอี๋ยงเจ้าเมืองเสียงต๋งหนึ่ง ซุนเกี๋ยนเจ้าเมืองเตียงสาหนึ่ง รู้ในหนังสือรับสั่งก็มีความยินดี จึงคุมทหารเมืองละหมื่นหนึ่งบ้างสองหมื่นบ้างสามหมื่นบ้างยกไปเข้าด้วยโจโฉ เปนสิบหกหัวเมืองทั้งอ้วนเสี้ยว โจโฉจึงยกกองทัพทั้งปวงไปณแดนเมืองลกเอี๋ยง") "สามก๊ก ตอนที่ ๔". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ January 21, 2026. เทียบกับ (操發檄文去後，各鎮諸侯，皆起兵相應：第一鎮，後將軍南陽太守袁術。第二鎮，冀州刺史韓馥。第三鎮，豫州刺史孔伷。第四鎮，兗州刺史劉岱。第五鎮，河內太守王匡。第六鎮，陳留太守張邈。第七鎮，東郡太守喬瑁。第八鎮，山陽太守袁遺。第九鎮，濟北相鮑信。第十鎮，北海太守孔融。第十一鎮，廣陵太守張超。第十二鎮，徐州刺史陶謙。第十三鎮，西涼太守馬騰。第十四鎮，北平太守公孫瓚。第十五鎮，上黨太守張楊。第十六鎮，烏程侯長沙太守孫堅。第十七鎮，祁鄉侯渤海太守袁紹。諸路軍馬，多少不等，有三萬者，有一二萬者，各領文官武將，投洛陽來。) สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 5.
  3. ↑ Lagerwey, John; Kalinowski, Marc (2008-12-24). "Ritual practices for constructing terrestrial space (Warring States – Early Han) by Vera Dorofeeva-Lichtmann". Early Chinese Religion: Part One: Shang Through Han (1250 BC-220 AD) (2 Vols) (ภาษาอังกฤษ). BRILL. pp. 595–644. ISBN 978-90-04-16835-0.
  4. ↑ (河、漢之間為豫州，周也。) ลฺหวี่ชื่อชุนชิว.
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=อิจิ๋ว&oldid=12800830"