บังทอง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หน้านี้เป็นชื่อบุคคลจีน นามสกุลคือ ผัง (龐)
บังทอง (ผัง ถ่ง)
龐統
ภาพวาดบังทองสมัยราชวงศ์ชิง
ที่ปรึกษาการทหารขุนพลองครักษ์
(軍師中郎將)
(ภายใต้เล่าปี่)
ดำรงตำแหน่ง
ค.ศ. ป. 209 (ป. 209) – ค.ศ. 214 (214)
ดำรงตำแหน่งร่วมกับจูกัดเหลียง
กษัตริย์ พระเจ้าเหี้ยนเต้
เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยสำนักส่วนกลาง
(治中從事)
(ภายใต้เล่าปี่)
ดำรงตำแหน่ง
ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. ? (?)
กษัตริย์ พระเจ้าเหี้ยนเต้
เจ้าหน้าที่ผู้ช่วย(從事)
(ภายใต้ซุนกวน)
ดำรงตำแหน่ง
ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 209 (209)
กษัตริย์ พระเจ้าเหี้ยนเต้
นายอำเภอลอยเอี๋ยง (耒陽令)
(ภายใต้ซุนกวน)
ดำรงตำแหน่ง
ค.ศ. ? (?) – ค.ศ. 209 (209)
กษัตริย์ พระเจ้าเหี้ยนเต้
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด ค.ศ. 179[a]
เมืองเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์
เสียชีวิต คงศ. 214 (อายุ 35 ปี)[a]
เมืองกวั่งฮั่น มณฑลเสฉวน
ที่ฝังร่าง ศาลและสุสานบังทอง
บุตร ผัง หง
อาชีพ นักการเมือง
ชื่อรอง ชื่อเยฺหวียน (士元)
สมัญญานาม จิ้งโหฺว (靖侯)
ฉายา "ฮองซู"
(鳳雛)

บังทอง (ค.ศ. 179 – 214)[a] หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า ผัง ถ่ง (เกี่ยวกับเสียงนี้ การออกเสียง ; จีนตัวย่อ: 庞统; จีนตัวเต็ม: 龐統; พินอิน: Páng Tǒng) มีชื่อรองว่า ชื่อเยฺหวียน (士元) เป็นนักการเมืองชาวจีน เป็นที่ปรึกษาของขุนศึกเล่าปี่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน บังทองในวัยเยาว์มักถูกผู้อื่นมองข้ามเพราะมีรูปร่างหน้าตาธรรมดา แต่สุมาเต๊กโชนับถือบังทองอย่างมากเรียกบังทองว่าเป็น "มงกุฎของบัณฑิตแห่งเกงจิ๋ว" บังทองเรียนตำรากับสุมาเต๊กโชพร้อมกับจูกัดเหลียง ชีซีและเซี่ยง หลั่ง แล้วได้รับฉายาว่า "ฮองซู" (鳯雛 เฟิ่งฉู) แปลว่า "หงส์อ่อน" ด้วยความที่บังทองมีท่าทีเป็นมิตรจึงได้รับราชการเป็นนักประเมินบุคคลในเมืองลำกุ๋น เมื่อพิจารณาบุคคลใด ๆ จะความสำคัญกับคุณธรรมมากกว่าความสามารถและส่งเสริมให้พวกเขาช่วยเหลือผู้อื่น

บังทองรับราชการกับจิวยี่เป็นเวลาสั้น ๆ ได้ผูกมิตรเป็นเพื่อนกับลกเจ๊ก, กู้ เช่า และจวนจ๋อง ก่อนจะเข้าร่วมกับเล่าปี่ในปี ค.ศ. 209 หลังจากที่เล่าปี่ได้ขึ้นเป็นเจ้ามณฑลเกงจิ๋ว เล่าปี่ตั้งให้บังทองมีตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยตามคำแนะนำของโลซกและจูกัดเหลียง และเลื่อนขึ้นเป็นที่ปรึกษาการทหารขุนพลองครักษ์ บังทองแนะนำเล่าปี่ให้ยึดมณฑลเอ๊กจิ๋ว แล้วได้ติดตามเล่าปี่ไปร่วมการศึกที่เอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) รบกับขุนศึกเล่าเจี้ยง แต่บังทองถูกสังหารโดยเกาทัณฑ์ลูกหลงระหว่างการรบที่อำเภอลกเสีย (ปัจจุบันอยู่ทางเหนือของเมืองกวั่งฮั่น มณฑลเสฉวน) ในปี ค.ศ. 214[1]

หมายเหตุ[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 ชีวประวัติบังทองในจดหมายเหตุสามก๊กบันทึกว่าบังทองเสียชีวิตขณะอายุ 36 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) ในปี ค.ศ. 214 เมื่อคำนวณแล้วปีเกิดของบังทองจึงควรเป็นราว ค.ศ. 179

อ้างอิง[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]