ล่อกวนตง
ล่อกวนตง (หลัว กว้านจง) 羅貫中 | |
|---|---|
 ประติมากรรมรูปล่อกวนตงที่จัตุรัสผิงหู (平湖廣場 ผิงหูกว๋างฉ่าง) อำเภอตงผิง มณฑลชานตง | |
| เกิด | ป. ค.ศ. 1330 |
| เสียชีวิต | ป. ค.ศ. 1400 |
| อาชีพ | นักเขียน |
| ผลงานที่สำคัญ | |
| ล่อกวนตง (หลัว กว้านจง) | |||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| จีนตัวเต็ม | 羅貫中 | ||||||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 罗贯中 | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| หลัว เปิ่น (ชื่อโดยกำเนิด) | |||||||||||||||||
| จีนตัวเต็ม | 羅本 | ||||||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 罗本 | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| หูไห่ส่านเหริน (นามแฝง) | |||||||||||||||||
| จีนตัวเต็ม | 湖海散人 | ||||||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 湖海散人 | ||||||||||||||||
| ความหมายตามตัวอักษร | คนพเนจรแห่งทะเลและทะเลสาบ | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
ล่อกวนตง[1][2] (ประมาณ ค.ศ. 1330–1400[3][4] หรือประมาณ ค.ศ. 1280–1360[5]) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลัว กว้านจง (จีน: 羅貫中; พินอิน: Luó Guànzhōng) มีชื่อตัวว่า เปิ่น (จีน: 本; พินอิน: Běn) ชื่อรอง เยี่ยนจื๋อ (จีน: 彥直; พินอิน: Yànzhí) มีอีกชื่อรองว่า กวนตง หรือ กว้านจง (จีน: 貫中; พินอิน: Guànzhōng) ซึ่งกลายเป็นชื่อที่ใช้เรียกโดยทั่วไป เป็นนักเขียนนวนิยายชาวจีนที่มีชีวิตในช่วงปลายยุคราชวงศ์ยฺเหวียนและต้นยุคราชวงศ์หมิง ยังเป็นที่รู้จักในนามแฝงว่า หูไห่ส่านเหริน (จีน: 湖海散人; พินอิน: Húhǎi Sǎnrén; แปลตรงตัว: "คนพเนจรแห่งทะเลและทะเลสาบ")[6] ล่อกวนตงมีชื่อเสียงจากงานเขียนนวนิยายเรื่อง สามก๊ก (三國演義 ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน
บ้านเกิด
[แก้]
มีการถกเถียงกันอย่างยาวนานในแวดวงวรรณกรรมและวิชาการเกี่ยวกับบ้านเกิดของล่อกวนตง บ้างก็ว่าเป็นที่ตง-ยฺเหวียน (東原; ปัจจุบันคืออำเภอตงผิง มณฑลชานตง)[7][8] บ้างก็ว่าเป็นที่ไท่หยวน (太原 ไท่-ยฺเหวียน; ปัจจุบันคือนครไท่หยวน มณฑลชานซี)[9] บ้างก็ว่าเป็นที่หลูหลิง (廬陵; ปัจจุบันคือนครจี๋อาน มณฑลเจียงซี)[10] บ้างก็ว่าเป็นที่เฉียนถาง (钱塘; ปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง)[11] โดยสองแห่งหลังนี้ไม่สามารถพิสูจน์ยืนยันได้ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้ว่าจะมีการค้นพบหนังสือพงศาวลีของล่อกวนตงรวมถึงตราประทับส่วนตัวที่หมู่บ้านเหอวาน (河灣村 เหอวานชุน) อำเภอฉี (祁縣 ฉีเซี่ยน) มณฑลชานซี (山西) แต่ก็ไม่ได้ระบุว่าล่อกวนตงผู้นี้เป็นคนเดียวกันกับล่อกวนตงที่เขียนนวนิยาย สามก๊ก[12][13][14] จากการวิจัยล่าสุดพบว่ามีคนชื่อล่อกวนตงที่นครไท่หยวน มณฑลชานซี แต่แท้จริงแล้วเป็นล่อกวนตง (ประมาณ ค.ศ. 1323 - ประมาณ ค.ศ. 1397) ซึ่งเป็นนักเขียนบทละครอีกคนหนึ่ง[4] ส่วนล่อกวนตงที่เป็นผู้เขียนนวนิยาย สามก๊ก มีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะมีบ้านเกิดอยู่ที่อำเภอตงผิง (東平縣 ตงผิงเซี่ยน) มณฑลชานตง (山東)[4]
ทฤษฎีที่ระบุว่าบ้านเกิดของล่อกวนตงคือไท่หยวนมีที่มาหลักจากหนังสือ ลู่กุ่ยปู้ซฺวี่เปียน (錄鬼簿續編) ของเจี่ย จ้งหมิง (賈仲明) ในยุคราชวงศ์หมิง แต่ไม่ปรากฏในบันทึกประวัติศาสตร์อื่น ๆ มีบางการศึกษาระบุว่า ลู่กุ่ยปู้ซฺวี่เปียน ไม่ได้เขียนโดยเจี่ย จ้งหมิง บางการศึกษาระบุว่าใน ลู่กุ่ยปู้ซฺวี่เปียน อาจมีความผิดพลาดในการคัดลอกโดยคัดลอกคำว่า "ตง-ยฺเหวียน" (東原) ผิดเป็น "ไท่-ยฺเหวียน" (太原) นอกจากนี้ในช่วงเวลาหนึ่งของประวัติศาสตร์ อาณาบริเวณที่ติดกับอำเภอตงผิงซึ่งมีศูนย์กลางที่เขตฉางชิง (長清區 ฉางชิงชฺวี) นครจี่หนาน (濟南市 จี่หนานชื่อ) เคยถูกเรียกว่า "ตงไท่-ยฺเหวียน" (東太原) เรื่องราวเกี่ยวกับล่อกวนตงจำนวนมากมีลักษณะเป็นตำนานพื้นบ้าน ทำให้เกิดความคิดเห็นที่แตกต่างกันมากมายมาโดยตลอด[15] ทฤษฎีไท่หยวนมีข้อบกพร่องสำคัญข้อหนึ่ง นั่นคือหากล่อกวนตงเป็นคนชานซี เหตุใดจึงคุ้นเคยและสนใจบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ไม่สำคัญนักในชานตง ตามที่ปรากฏการเขียนในนวนิยาย สามก๊ก มีบางการศึกษาที่มีความเห็นว่าระดับของความคุ้นเคย ความรู้ และความกระตือรือร้นของผู้เขียนที่มีต่อ "จังหวัดตงผิง" (東平府 ตงผิงฝู่) และ "จังหวัดไท่หยวน" (太原府 ไท่-ยฺเหวียฝู่) มีความแตกต่างกันอย่างมาก และล่อกวนตงผู้เขียนนวนิยาย สามก๊ก มีความรู้สึกต่อ "ตง-ยฺเหวียน" เหมือนเป็น "แผ่นดินเกิด"[16]
ประวัติ
[แก้]ล่อกวนตงเริ่มเข้าสำนักศึกษาเพื่อเรียนสี่ตำราห้าคัมภีร์ (四書五經 ซื่อชูอู่จิง) ขณะมีอายุ 8 ปี ต่อมาเมื่อล่อกวนตงอายุ 14 ปี มารดาของล่อกวนตงป่วยเสียชีวิต ล่อกวนตงจึงลาออกจากสำนักศึกษาและติดตามบิดาซึ่งเดินทางไปทำการค้าที่บริเวณซูโจว (蘇州) และหางโจว (杭州) แต่ล่อกวนตงไม่สนใจเรื่องการค้า จึงขออนุญาตบิดาแล้วเดินทางไปยังฉือซี (慈溪) เพื่อศึกษากับเจ้า เป่าเฟิง (趙寶豐) ซึ่งเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเสียงในเวลานั้น
เมื่อ ค.ศ. 1356 ล่อกวนตงอำลาเจ้า เป่าเฟิงและไปเข้าร่วมกับจาง ชื่อเฉิง (張士誠) ในฐานะที่ปรึกษา ในปีถัดมา จางชื่อเฉิงทำตามคำแนะนำของล่อกวนตงจึงสามารถเอาชนะการโจมตีของคาง เม่าไฉ (康茂才) ที่เป็นนายทหารของจู ยฺเหวียนจาง (朱元璋) ได้ ในปีเดียวกันนั้น น้องชายของจาง ชื่อเฉิงพ่ายแพ้ถูกราชวงศ์ยฺเหวียนจับกุม จาง ชื่อเฉิงจึงจำต้องยอมจำนน ภายหลังการยอมจำนนต่อราชวงศ์ยฺเหวียน จาง ชื่อเฉิงก็ใช้ชีวิตอย่างสำเริงสำราญ จนกระทั่ง ค.ศ. 1363 จาง ชื่อเฉิงเห็นว่าชาวมองโกลเสื่อมอำนาจลง จึงตั้งตนเป็นอ๋อง (王 หวาง) อีกครั้ง ที่ปรึกษาหลายคนรวมถึงล่อกวนตงต่างเสนอให้เลื่อนการประกาศตนเป็นอ๋องออกไป แต่ข้อเสนอไม่ได้รับการยอมรับ ตั้งแต่นั้นมาล่อกวนตงก็สิ้นความเชื่อมั่นในตัวจาง ชื่อเฉิงแล้วเดินทางกลับบ้านเกิด
ระหว่างทาง ล่อกวนตงได้พบกับเจี่ย จ้งหมิงซึ่งเป็นเพื่อนร่วมบ้านเกิดเดียวกัน จึงทราบข่าวว่าบิดาของตนเสียชีวิตแล้ว ส่วนมารดาเลี้ยงได้แต่งงานใหม่ ล่อกวนตงจึงไม่คิดกลับไปบ้านเกิดอีก ต่อมาที่เขาเหอหยาง (河陽山 เหอหยางชาน; ปัจจุบันคือนครจางเจียก่าง นครซูโจว มณฑลเจียงซู) ล่อกวนตงได้พบกับชือ ไน่อาน (施耐庵) ซึ่งเวลานั้นกำลังประพันธ์นวนิยายเรื่อง ซ้องกั๋ง (水滸傳 ฉุยหู่จฺว้าน) ล่อกวนตงเห็นด้วยอย่างยิ่งกับทัศนะของชือ ไน่อานในการเขียนหนังสือเพื่อโน้มน้าวผู้คน จึงนับถือชือ ไน่อานเป็นอาจารย์ของตน[17] ตั้งแต่นั้นล่อกวนตงก็อยู่เคียงข้างชือ ไน่อานมาโดยตลอดและช่วยคัดลอกต้นฉบับ ต่อมาล่อกวนตงเริ่มขึ้นนวนิยาย สามก๊ก และได้รับคำแนะนำอย่างมากอย่างชือ ไน่อาน
มีอีกเรื่องเล่าหนึ่งว่าล่อกวนตงยังคงอยู่ด้วยจาง ชื่อเฉิง[18] จนกระทั่งภายหลังจากจาง ชื่อเฉิงพ่ายแพ้และเสียชีวิต ล่อกวนตงได้รับคำสั่งจากจู ยฺเหวียนจางให้มุ่งมั่นกับการประพันธ์นวนิยาย สามก๊ก เพื่อชี้นำค่านิยมและจิตใจผู้คน
เมื่อ ค.ศ. 1366 ฤดูใบไม้ผลิ เจ้า เป่าเฟิงอาจารย์ของล่อกวนตงเสียชีวิต ล่อกวนตงจึงรีบเดินทาวไปฉือซีเพื่อร่วมไว้อาลัย อีกไม่กี่เดือนต่อมา ชือ ไน่อานพาครอบครัวอพยพไปซิงฮฺว่า (興化) เพื่อหนีภัยสงคราม ล่อกวนตงหาชือ ไน่อานไม่พบจึงอยู่เขาเหอหยางเพื่อเขียนนวนิยาย สามก๊ก ต่อไป
เมื่อล่อกวนตงทราบข่าวคราวของชือ ไน่อาน และเตรียมตัวจะเดินทางไปหา ก็เผอิญว่าเวลานั้นชือ ไน่อานถูกจู ยฺเหวียนจางจับกุมมาขังคุกเพราะเนื้อหาของนวนิยาย ซ้องกั๋ง ที่ชือ ไน่อานเขียน ล่อกวนตงจึงรีบเดินทางไปยังจินหลิง (金陵) ไปหาหลิว ปั๋วเวิน (劉伯溫) สหายสนิทของชือ ไน่อานเพื่อขอให้ช่วยเหลือในการช่วยชีวิตชือ ไน่อาน หลังเวลาผ่านไปปีกว่า ในที่สุดชือ ไน่อานก็ได้รับการปล่อยตัว ล่อกวนตงจ้างเรือไปส่งชือ ไน่อานกลับซิงฮฺว่า แต่ชือ ไน่อานล้มป่วยระหว่างทาง ล่อกวนตงจึงอยู่ดูแลชือ ไน่อานที่หฺวายอัน (淮安) ต่อมาไม่นานชือ ไน่อานเสียชีวิต ล่อกวนตงช่วยจัดการงานศพ จากนั้นจึงนำต้นฉบับของนวนิยาย ซ้องกั๋ง เดินทางไปยังเจี้ยนหยาง (建陽) ในมณฑลฝูเจี้ยน (福建) เพื่อหาคนมาพิมพ์หนังสือ แต่ไม่มีใครในเจี้ยนหยางกล้าพิมพ์ ซ้องกั๋ง ล่อกวนตงไม่มีทางเลือกจึงไปอยู่ที่หางโจวชั่วคราว ที่หางโจวล่อกวนตงได้เรียบเรียงและแก้ไขปรับปรุงนวนิยาย ซ้องกั๋ง มีบางคนบอกว่า 30 ตอนสุดท้ายของนวนิยาย ซ้องกั๋ง เสร็จสมบูรณ์ในช่วงเวลานี้ ในช่วงเวลาเดียวกันล่อกวนตงก็ปรับปรุงแก้ไขนวนิยาย สามก๊ก ของตน และยังเขียนนวนิยายเรื่อง ซานซุ่ยผิงเย่าจฺว้าน (三遂平妖傳) 20 ตอน ล่อกวนตงเสียชีวิตด้วยอาการป่วยที่หางโจว
ผลงาน
[แก้]ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ ("จนถึงสมัยราชวงศ์ไต้เหม็ง (พ.ศ. ๑๙๑๑ - ๒๑๘๖) จึงมีนักปราชญ์จีนชาวเมืองฮั่งจิ๋วคนหนึ่งชื่อล่อกวนตง คิดแต่งหนังสือเรื่องสามก๊กขึ้น เปนหนังสือ ๑๒๐ ตอน") สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. "ตำนานหนังสือสามก๊ก: ๑ ว่าด้วยหนังสือสามก๊ก". วัชรญาณ. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 4, 2025.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ ยง อิงคเวทย์. "สามก๊กจี่และสามก๊กเอี้ยนหงี". สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 4, 2025.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Luo Guanzhong. Encyclopædia Britannica
- 1 2 3 陈辽 (2007). "两个罗贯中". 江苏社会科学 (4): 179–182. doi:10.3969/j.issn.1003-8671.2007.04.032. ISSN 1003-8671. JHKX200704035. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-03-30.
{{cite journal}}: ตราเวลาใน|archive-date=/|archive-url=ไม่ตรงกัน; แนะนำค่า 2015-12-08 แทน (วิธีใช้) - ↑ Chen, Liao (2007). "Two Luo Guanzhong". Jiangsu Social Sciences, N.004，P179-182.
- ↑ Luo Guanzhong (2000). Sanguo yanyi: Three Kingdoms, 三國演義 [Romance of the Three Kingdoms]. Translated by Moss Roberts. Beijing: Foreign Languages Press, P31.
- ↑ 明刻版“嘉靖本”《三国志通俗演义》序
- ↑ 杜贵晨 (1995). "罗贯中籍贯"东原说"辨论". 齐鲁学刊 (5): 54–60. ISSN 1001-022X. QLXK505.008.
- ↑ 賈仲名：《录鬼簿续编》
- ↑ 义务教育课程标准实验教科书《語文》九年级上册. 人民教育出版社出版，北京出版集团重印，北京新华书店发行，人民教育出版社印刷厂印刷. 2015-06-07. น. Page 156. ISBN 978-7-107-21515-5.
{{cite book}}: CS1 maint: year (ลิงก์) - ↑ 田汝成（明）《西湖游览志余》卷二十五
- ↑ 焦琛; 郭维忠 (สิงหาคม 2002). "评杨立仁发现的"罗贯中家谱"". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2024-08-18. สืบค้นเมื่อ 2024-08-18.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ 陈辽 (2000). "太原清徐罗某某绝非《三国》作者罗贯中". 中华文化论坛 (1): 109–112. ISSN 1008-0139. ZHWL200001018.
- ↑ 杜贵晨 (2002). "近百年《三国演义》研究学术失范的一个显例——论《录鬼簿续编》"罗贯中"条资料当先悬置或存疑". 北京大学学报（哲学社会科学版） (2): 144–147. ISSN 1000-5919. BDZK200202020. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2024-08-18.
- ↑ 曹晋杰; 朱步楼 (1986). 施耐庵新证. 上海: 学林出版社. 000403398. }}
- ↑ 杜贵晨 (2002). "《三国演义》作者罗贯中是山东东平人——罗贯中籍贯"东原说"的外证与内证". 南都学坛 (6): 55–58. doi:10.3969/j.issn.1002-6320.2002.06.012. ISSN 1002-6320. LDXT200206012.
- ↑ 胡应麟《少室山房笔丛》云：“元人武林施某所编《水浒传》特为盛行……其门人罗本亦效为《三国志演义》。”
- ↑ 顾苓《塔影园集》说“客霸府张士诚”
บรรณานุกรม
[แก้]- Three Kingdoms: A Historical Novel. แปลโดย Roberts, Moss. University of California Press. 1991. ISBN 0-520-22503-1.
- 水滸伝 [Water Margin] (ภาษาญี่ปุ่น), แปลโดย Yoshikawa Kojiro; Shimizu Shigeru, Iwanami Shoten, 16 ตุลาคม 1998
{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - "第12回三国演義学術討論会参加記" [Record of Participation in the 12th Academic Symposium on Romance of the Three Kingdoms] (PDF) (ภาษาญี่ปุ่น). China. 1999. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 21 มิถุนายน 2007.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - Zhao, Qiping, "Luo Guanzhong", Encyclopedia of China, เล่มที่ Chinese Literature (พิมพ์ครั้งที่ 1st), ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 29, 2007
{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
