ข้ามไปเนื้อหา

การล้อมบูดาเปสต์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ยุทธการที่บูดาเปสต์
ส่วนหนึ่งของ การรุกบูดาเปสต์ (แนวรบด้านตะวันออก ในสงครามโลกครั้งที่สอง)

ทหารโซเวียตเดินผ่านหน้า Museum of Applied Arts หลังยุทธการจบลง
วันที่24 ธันวาคม 1944 – 13 กุมภาพันธ์ 1945
(1 เดือน 2 สัปดาห์ 6 วัน)
สถานที่
ผล โซเวียตชนะ
คู่สงคราม
นาซีเยอรมนี นาซีเยอรมนี
ราชอาณาจักรฮังการี (ค.ศ. 1920–1946) รัฐบาลเอกภาพแห่งชาติฮังการี
 สหภาพโซเวียต
ประเทศโรมาเนีย ราชอาณาจักรโรมาเนีย
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
นาซีเยอรมนี Karl Pfeffer-Wildenbruch (เชลย)
นาซีเยอรมนี Gerhard Schmidhuber 
ประเทศฮังการี Dezső László
ประเทศฮังการี Iván Hindy (เชลย)
สหภาพโซเวียต โรดีออน มาลีนอฟสกี
สหภาพโซเวียต ฟิโอดอร์ ตอลบูคิน
กำลัง

ในเมือง:[1]

รวม 79,000 นาย
นาซีเยอรมนีทหาร 41,000 นาย (ration strength)
ประเทศฮังการีทหาร 38,000 นาย (ration strength)
ปืนใหญ่ 489 กระบอก
รถถังและรถถังจู่โจม 125 คัน
ปืนต่อต้านรถถังหนัก 117 กระบอก

ในเมือง:[2][3]

ทหาร 177,000 นาย
ปืนใหญ่ 1,000 กระบอก
ความสูญเสีย

3 November–15 February: 137,000 men[4]
24 December–15 February: 114,000 men[4]
City:

79,000 men
  • นาซีเยอรมนี 30,000 killed
  • นาซีเยอรมนี 11,000 captured
  • ประเทศฮังการี 9,000 killed
  • ประเทศฮังการี 29,000 captured

Relief attempts:

35,000 men
  • 8,000 killed
  • 26,000 wounded
  • 1,000 captured

3 November–11 February: 280,000 men[4]
Relief attempts:

80,000 men
  • 15,000 killed
  • 60,000 wounded
  • 5,100 captured
76,000 civilians dead[5]
38,000 civilians died in the siege (7,000 executed)
38,000 died in labour or POW camps

ยุทธการที่บูดาเปสต์ หรือ การล้อมบูดาเปสต์ เป็นการสู้รบตลอด 50 วันของกองทัพโซเวียต ณ กรุงบูดาเปสต์เมืองหลวงของฮังการี ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจะสิ้นสุดลง โดยเป็นส่วนหนึ่งของการรุกบูดาเปสต์ ยุทธการเริ่มขึ้นเมื่อกรุงบูดาเปสต์ซึ่งถูกปกป้องโดยกองทัพฮังการีและเยอรมนี ถูกโจมตีครั้งแรกโดยกองทัพโซเวียตและกองทัพโรมาเนียในวันที่ 26 ธันวาคม 1944 ในช่วงการรบที่บูดาเปสต์พลเรือน 38,000 คนเสียชีวิตขณะอพยพหรือถูกทหารฆ่า กรุงบูดาเปสต์ยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1945 โดยเป็นการรบที่ได้รับชัยชนะในเชิงยุทธศาสตร์ของฝ่ายสัมพันธมิตร ในการรุกหน้าสู่กรุงเบอร์ลิน

อ้างอิง

[แก้]
  1. Frieser et al. 2007, p. 897.
  2. Frieser et al. 2007, p. 898.
  3. Ungváry 2003, p. 324.
  4. 1 2 3 Ungváry 2003, p. 331–332.
  5. Ungváry 2003, p. 330.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]