การรุกเลนินกราด–นอฟโกรอด

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
การรุกเลนินกราด–นอฟโกรอด
เป็นส่วนหนึ่งของ แนวรบด้านตะวันออก ใน สงครามโลกครั้งที่สอง
RIAN archive 764 A battle in the outskirts.jpg

Soviet machine-gunners near Detskoye Selo railway station in Pushkin, January 21
วันที่ 14 มกราคม – 1 มีนาคม 1944
สถานที่ ตอนใต้ของ ภูมิภาคเลนินกราด, นอฟโกรอด, ปัสคอฟ และ นาร์วา
ผลลัพธ์ โซเวียตชนะ
การล้อมเลนินกราด ยุติลง
ดินแดน
เปลื่ยน
กองทัพโซเวียตยึดภูมิภาคคืนมา
คู่ขัดแย้ง
 ไรช์เยอรมัน  สหภาพโซเวียต
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
นาซีเยอรมนี เกออร์ก ฟอน คึชเลอร์
(ถึงวันที่ 1 กุมภาพันธ์)
นาซีเยอรมนี วัลเทอร์ โมเดิล
(ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์)
สหภาพโซเวียต คีริลล์ เมเรตสคอฟ
สหภาพโซเวียต เลโอนิต โกโวลอฟ
กองทัพ
Army Group North:
44 infantry divisions
[1]
Leningrad Front
Volkhov Front
2nd Baltic Front
Baltic Fleet:
57 divisions
กำลัง
500,000 men
2,389 artillery pieces
146 tanks
140 aircraft[1]
822,000 men
4,600 artillery pieces
550 tanks
653 aircraft[1]
กำลังพลสูญเสีย
24,739 dead and missing[2]
46,912 wounded[2]
Total: 71,651 casualties (per German military medical reports)[2]
76,686 dead and missing,
237,267 wounded[3]
Total: 313,953 casualties[3]

การรุกทางยุทธศาสตร์เลนินกราด–นอฟโกรอด เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การรุกเริ่มโดยกองทัพแดงในวันที่ 14 มกราคม 1944 โดยโจมตีกลุ่มกองทัพเยอรมันเหนือ โดยแนวรบวอลฮอฟ และ แนวรบเลนินกราดของโซเวียต และบางส่วนจากแนวรบบอลติกที่ 2[4] โดยมีเป้าหมายหลักคือยุดิการล้อมเลนินกราด ประมาณ 2 สัปดาห์ต่อมา กองทัพแดงสามารถควบคุมทางรถไฟมอสโก-เลนินกราดคืนมาได้ และในวันที่ 26 มกราคม 1944 โจเซฟ สตาลิน ประกาศว่าการล้อมเลนินกราดได้ยุติลงแล้ว และกองกำลังเยอรมันได้ถอยออกจากแคว้นเลนินกราด[5] มีการเฉลิมฉลองการยุดิการล้อมเลนินกราดที่กินเวลา 900 วันที่เลนินกราด ด้วยการยิงปืนใหญ่สลุต 324 นัด[4] การรุกทางยุทธศาสตร์จบลงในวันที่ 1 มีนาคม เมื่อกองบัญชาการสามัญของสหภาพโซเวียต (Stavka) สั่งให้กองกำลังในแนวรบเลนินกราดไปปฏิบัติงานข้ามแม่น้ำนาร์วา ขณะที่แนวรบบอลติกที่ 2 กำลังปกป้องดินแดนที่ได้ยึดครองจากการบุกคืนของกองทัพน้อยที่ 16 ของเยอรมัน

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 Glantz p. 329
  2. 2.0 2.1 2.2 1944 Archived 2012-10-29 at the Wayback Machine.
  3. 3.0 3.1 David M. Glantz, Jonathan House: When Titans Clashed. How the Red Army Stopped Hitler. University of Kansas Press, Lawrence 1995, p. 298.
  4. 4.0 4.1 "Siege of Leningrad". Second World War History Online. สืบค้นเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2554.
  5. Krivosheev, Grigori et al., p. 315

บรรณานุกรม[แก้]

  • Salisbury, Harrison Evans (1969), The 900 Days: The Siege of Leningrad, Da Capo Press, ISBN 0-306-81298-3
  • Гречанюк, Н. М.; Дмитриев, В. И.; Корниенко, А.И. (1990), Дважды, Краснознаменный Балтийский Флот (Baltic Fleet), Воениздат
  • Кривошеева, Григорий; Андроников, Владимер (2010-03-25). Россия и СССР в войнах XX века: Книга Потерь. Буриков, Петр. Moscow, Russia: Вече.
  • Glantz, David M. (2002). The Battle for Leningrad 1941–1944. Kansas University Press. ISBN 0-7006-1208-4.