ข้ามไปเนื้อหา

การรุกไครเมีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
การรุกไครเมีย
ส่วนหนึ่งของ แนวรบด้านตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง

ทหารโซเวียตกำลังข้ามอ่าวซิวัชเข้าสู่ไครเมีย
วันที่8 เมษายน-12 พฤษภาคม ค.ศ. 1944
สถานที่
ผล โซเวียตชนะ
คู่สงคราม
 สหภาพโซเวียต  ไรช์เยอรมัน
 โรมาเนีย
 บัลแกเรีย[1]
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
สหภาพโซเวียต ฟิโอดอร์ ตอลบูคิน
สหภาพโซเวียต ฟีลิปป์ ออคเตียบร์สกี
นาซีเยอรมนี Erwin Jaenecke
Horia Macellariu
กำลัง
462,400 men[2][3]
560 tanks and assault guns
6,000 guns
1,200 aircraft

230,000–255,970 men[4][3]

นาซีเยอรมนี 165,000
ราชอาณาจักรโรมาเนีย 65,000
1,815 guns
ความสูญเสีย
84,819
17,754 killed or missing
67,065 wounded or sick
171 tanks
521 guns
179 aircraft[2][3]

Losses at sea:
1 submarine
1 motor torpedo boat
12+ aircraft
96,700[5]
นาซีเยอรมนี
31,700 killed or missing
33,400 wounded
ราชอาณาจักรโรมาเนีย
25,800 killed or missing
5,800 wounded

Losses at sea:
นาซีเยอรมนี
4 submarine hunters
5 cargo ships
1 tanker
3 tugs
3 lighters
3 motorboats
ประเทศโรมาเนีย 3 cargo ships

แม่แบบ:Campaignbox Crimea and Caucasus แม่แบบ:Campaignbox Stalin's ten blows

แม่แบบ:Romanian military actions in World War II

การรุกไครเมีย (8 เมษายน-12 พฤษภาคม ค.ศ. 1944) เป็นที่รู้จักกันในแหล่งข้อมูลเยอรมันว่า ยุทธการที่ไครเมีย เป็นหนึ่งในการรุกโดยกองทัพแดงซึ่งได้เคลื่อนทัพเข้าสู่ไครเมียที่เยอรมันยึดครอง แนวรบยูเครนที่ 4 ของกองทัพแดงได้เข้าปะทะกับกองทัพที่ 17 ของกองทัพกลุ่มเอของเยอรมัน ซึ่งประกอบไปด้วยกองทัพเวร์มัคท์และกองทัพโรมาเนียที่ก่อตั้งขึ้น การสู้รบครั้งนี้ได้ยุติลงด้วยการอพยพออกจากไครเมียโดยเยอรมัน กองทัพเยอรมันและโรมาเนียต้องประสบความสูญเสียอย่างมากในช่วงการอพยพ

อ้างอิง

[แก้]
  1. Hayward 1998, pp. 50–51: Allowed German and Italian warships to use Bulgarian ports for operations in the Black Sea.
  2. 1 2 Glantz (1995), p. 298
  3. 1 2 3 Clodfelter 2017, p. 459.
  4. Frieser et al. 2007, p. 483.
  5. Müller (2005), p. 290