ปฏิบัติการรุกลูย์บัน
| ปฏิบัติการลูย์บัน | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ส่วนหนึ่งของ แนวรบด้านตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง | |||||||
| |||||||
| คู่สงคราม | |||||||
|
|
| ||||||
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ | |||||||
| เกออร์ก ฟอน คึชเลอร์ |
คีริลล์ เมเรตสคอฟ Mikhail Khozin อันเดรย์ วลาซอฟ | ||||||
| หน่วยที่เกี่ยวข้อง | |||||||
| กำลัง | |||||||
| ประมาณ 200,000 นาย |
7 มกราคม: 325,700 นาย[1] | ||||||
| ความสูญเสีย | |||||||
|
56,768 men[2]
|
308,367 men[1]
| ||||||
ปฏิบัติการรุกลูย์บัน (7 มกราคม-30 เมษายน ค.ศ. 1942) (Russian: Любанская наступательная орерация) เป็นปฏิบัติการรุกที่ดำเนินโดยแนวรบโวลคอฟแห่งกองทัพแดงด้วยเป้าหมายของการบรรเทาการล้อมเลนินกราด การรุกครั้งนี้ไม่ได้ใช้รถถังเพราะภูมิประเทศ ดังนั้นจึงต้องใช้พวกทหารราบและปืนใหญ่ การโจมตีของกองกำลังโซเวียตนั้นได้พบว่าพวกเขาตกอยู่ภายใต้การยิงที่รุนแรงจากตำแหน่งป้องกันของเยอรมัน และกองทัพแดงขาดการยิงสนับสนุนปืนใหญ่ที่เหมาะสมต่อแนวรบเยอรมัน การรุกครั้งนี้ได้หยุดชะงักและโซเวียตได้ตกเป็นฝ่ายตั้งรับ จอมพลเกออร์ก ฟอน คึชเลอร์ได้ทำการตอบโต้ด้วยปฏิบัติการที่เรียกว่า 'Wild Beast" และกองทัพภาคสนามที่ 2 (2nd Shock Army) ได้ถูกตัดกำลังและยอมจำนน มันได้ถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 1942 และผู้บัญชาการ อันเดรย์ วลาซอฟได้ถูกจับเป็นเชลยซึ่งต่อมาได้แปรพักตร์ให้นาซีเยอรมันเพื่อเป็นฝ่ายปรปักษ์ต่อสหภาพโซเวียต
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 Krivosheev 1997, p. 108.
- ↑ "Archived copy". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 25 พฤษภาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 26 ธันวาคม 2017.
{{cite web}}: ตราเวลาใน|archive-date=/|archive-url=ไม่ตรงกัน; แนะนำค่า 31 พฤษภาคม 2013 แทน (วิธีใช้)CS1 maint: archived copy as title (ลิงก์)