แนวรบด้านตะวันตก (สงครามโลกครั้งที่สอง)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สำหรับในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ดูที่ แนวรบด้านตะวันตก (สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง)
แนวรบด้านตะวันตก
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามโลกครั้งที่สอง
Western Front collab.png
ตามเข็มนาฬิกาจากบนซ้าย: รอตเทอร์ดามหลังเดอะบลิตซ์, เครื่องบินไฮน์เคล เฮอ 111 ของเยอรมนีระหว่างยุทธการบริเตน, พลร่มฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดน, กำลังอเมริกากำลังวิ่งผ่านเวิร์นแบร์ก เยอรมนี, การล้อมบาสตอง, กำลังอเมริกายกพลขึ้นบกที่อ่าวโอมาฮาระหว่างปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด
วันที่ ค.ศ. 1939 – 1945
สถานที่ ยุโรปเหนือและยุโรปตะวันตก
ผลลัพธ์ ค.ศ. 1939–1940 ฝ่ายอักษะชนะเด็ดขาด

ค.ศ. 1944–1945 ฝ่ายสัมพันธมิตรชนะเด็ดขาด

  • นาซีเยอรมนีล่มสลาย (ร่วมกับแนวรบด้านตะวันออก)
  • การปลดปล่อยยุโรปเหนือและยุโรปตะวันตกจากการถูกยึดครอง
คู่ขัดแย้ง
ฝ่ายสัมพันธมิตร

 สหราชอาณาจักร
สหรัฐ สหรัฐอเมริกา (1942–45)
แคนาดา แคนาดา
ฝรั่งเศส ฝรั่งเศส
โปแลนด์ โปแลนด์
 เนเธอร์แลนด์
กองกำลังฝรั่งเศสเสรี ฝรั่งเศสเสรี
 เบลเยียม
 นอร์เวย์
 เดนมาร์ก
เชโกสโลวาเกีย เชโกสโลวาเกีย
 ออสเตรเลีย
 นิวซีแลนด์
แอฟริกาใต้ แอฟริกาใต้
 ลักเซมเบิร์ก
ประเทศกรีซ กรีซ
 บราซิล
 เม็กซิโก


สนับสนุนเฉพาะทางอากาศ
สหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียต (1945)

ฝ่ายอักษะ

นาซีเยอรมนี นาซีเยอรมนี
 อิตาลี (1940–43)


รัฐหุ่นเชิดของฝ่ายอักษะ
Flag of First Slovak Republic 1939-1945.svg สโลวาเกีย
Flag of Independent State of Croatia.svg รัฐเอกราชโครเอเชีย


Flag of France.svg วิชีฝรั่งเศส[nb 1]

ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
1939–1940

ฝรั่งเศส โมริซ กาเมอแรง
ฝรั่งเศส มักซีม วีย์กองด์
สหราชอาณาจักร ลอร์ดกอร์ต
สหราชอาณาจักร ลอร์ดโครก
เนเธอร์แลนด์ เฮนรี วินเคลมัน
เบลเยียม พระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3
นอร์เวย์ ออตโต รูจ
1944–1945
สหรัฐ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์
สหราชอาณาจักร อาร์เธอร์ เทดเดอร์
สหราชอาณาจักร เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี
สหรัฐ โอมาร์ แบรดลีย์
สหรัฐ เจคอบ แอล. เดเวอร์ส
สหรัฐ จอร์จ เอส. แพตตัน
สหรัฐ คอร์ทนีย์ ฮอดจ์ส
สหรัฐ วิลเลียม ซิมป์สัน
สหรัฐ อเล็กซานเดอร์ แพตช์
สหราชอาณาจักร ไมลส์ เดมป์ซีย์
สหราชอาณาจักร แทรฟฟอร์ด เลจ์-มัลลอรี
สหราชอาณาจักร เบอร์ทรัม แรมเซย์
แคนาดา แฮร์รี เคร์ราร์
ฝรั่งเศส ชาลส์ เดอ โกล
ฝรั่งเศส ฌ็อง เดอ ทัสซิญี

1939–1940

นาซีเยอรมนี วาลเทอร์ ฟอน เบราชิทช์
นาซีเยอรมนี แกร์ด ฟอน รุนด์ชเตดท์
นาซีเยอรมนี ไฮนซ์ กูดิรีอัน
นาซีเยอรมนี เฟดอร์ ฟอน บ็อก
นาซีเยอรมนี วิลเฮล์ม ฟอน ลีบ
นาซีเยอรมนี นิโคเลาส์ ฟอน ไฟล์เคินฮอร์สต์
ราชอาณาจักรอิตาลี พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2
1944–1945
นาซีเยอรมนี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
นาซีเยอรมนี ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์
นาซีเยอรมนี แฮร์มันน์ เกอริง
นาซีเยอรมนี แกร์ด ฟอน รุนด์ชเตดท์
นาซีเยอรมนี กุนเธอร์ ฟอน คลูเกอ
นาซีเยอรมนี ไวล์แทร์ มอเดิล
นาซีเยอรมนี อัลแบร์ท เคสเซิลริง
นาซีเยอรมนี เออร์วิน รอมเมล
นาซีเยอรมนี โยฮันเรส เบลสโกวิตซ์
นาซีเยอรมนี แฮร์มันน์ บัลก์
นาซีเยอรมนี พาล เฮาส์เซอร์
นาซีเยอรมนี ฟรีดริช ชูล์ส
นาซีเยอรมนี เคิร์ต สตูเดนต์
นาซีเยอรมนี แอนสท์ บุช

กำลัง
1939–1940
  • 2,862,000 นาย

1944–1945

  • 5,412,219 นาย [1]
1939–1940
  • 3,350,000 นาย

1944–1945

  • 1,500,000 นาย
กำลังพลสูญเสีย
1940

1944–1945

  • 783,860 คน
  • เสียชีวิต 164,590 คน[nb 4]

รวม :

  • 2,905,420–3,043,860 คน
1940

1941–1945

  • 836,606 คน[nb 7][nb 8]
  • เสียชีวิต 263,000 คน (ประเมินโดยกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร)[9]

รวม :

  • 997,386–1,000,256 คน

แนวรบด้านตะวันตก ของการสู้รบบนภาคพื้นทวีปยุโรปในสงครามโลกครั้งที่สองโอบล้อมบริเวณพื้นที่ตั้งแต่เดนมาร์ก นอร์เวย์ ลักเซมเบิร์ก เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และภาคตะวันตกของเยอรมนี[10] ปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สองบริเวณยุโรปตอนใต้และบริเวณอื่นๆ ถูกจัดว่าไม่เกี่ยวกับแนวรบด้านตะวันตกนี้ การต่อสู้ในแนวรบด้านตะวันตกถูกแบ่งโดยปฏิบัติการสู้รบครั้งใหญ่ๆ ด้วยกันสองครั้ง คือ ช่วงแรกที่เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และฝรั่งเศส ยอมจำนนต่อกองทัพนาซีเยอรมนีในช่วงเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน ค.ศ. 1940 ภายหลังจากที่พ่ายแพ้การสู้รบในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำและในพื้นที่กึ่งหนึ่งของฝรั่งเศสตอนเหนือ จากนั้นสงครามจึงดำเนินเข้าสู่การสู้รบทางอากาศระหว่างเยอรมนีกับสหราชอาณาจักร ซึ่งทวีความรุนแรงมากที่สุดในช่วงยุทธการที่บริเตน ช่องที่สองคือช่วงของการสู้รบภาคพื้นดินขนาดใหญ่ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 จากการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี และดำเนินไปจนกระทั่งสามารถปลดปล่อยกรุงปารีสและฝรั่งเศลให้พ้นจากนาซีเยอรมัน ต่อมาสามารถเอาชนะเยอรมนีได้ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945

แม้ว่าพลทหารเยอรมันส่วนมากจะเสียชีวิตในแนวรบด้านตะวันออก แต่ความสูญเสียที่เกิดขึ้นในแนวรบด้านตะวันตกแทบจะไม่สามารถทดแทนกลับคืนมาได้ เนื่องจากทรัพยากรสงครามส่วนมากของเยอรมนีถูกโยกย้ายไปใช้ในแนวรบด้านตะวันตก ซึ่งหมายความได้ว่าในแนวรบด้านตะวันออกมีการเสริมกำลังและทรัพยากรเพื่อยืดระยะเวลาการสู้รบออกไปได้ ในขณะที่แนวรบด้านตะวันตกมีการส่งกำลังเสริมและทรัพยากรทดแทนเพื่อหยุดยั่งการรุกคืบของฝ่ายสัมพันธมิตรได้เพียงน้อยนิด การยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดีนับได้ว่าส่งสัญญาณเชิงจิตวิทยาในแง่ลบให้แก่กองทัพและผู้นำของนาซีเยอรมนีอย่างมาก เนื่องจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เกรงกลัวสถานการณ์ที่เยอรมนีถูกขนาบด้วยการสู้รบจากแนวรบทั้งสองด้าน ซึ่งเป็นหนึ่งในสาเหตุสำคัญที่ทำให้เยอรมนีพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

1939–40:ฝ่ายอักษะได้รับชัยชนะ[แก้]

สงครามลวง[แก้]

ดูบทความหลักที่: สงครามลวง

สงครามลวง เป็นช่วงของการเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งได้มีการทำปฏิบัติการทางทหารเพียงไม่กี่ครั้งในทวีปยุโรปกลางในเดือนที่ภายหลังจากที่เยอรมันได้บุกยึดครองโปแลนด์และก่อนยุทธการฝรั่งเศส แม้ว่าประเทศมหาอำนาจในทวีปยุโรปได้ประกาศสงครามกับอีกฝ่ายซึ่งกันและกัน แต่ทั้งสองยังไม่ได้มีเจตนาที่จะโจมตีอย่างมีนัยสำคัญและมีการสู้รบเพียงเล็กน้อยทางภาคพื้นดิน.นี่เป็นช่วงเวลาที่สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศสไม่ได้ให้ความช่วยเหลือแก่ประเทศโปแลนด์อย่างเต็มที่ แม้ว่าจะเป็นพันธมิตรก็ตาม.

ในขณะที่กองทัพเยอรมันส่วนใหญ่กำลังสู้รบกับโปแลนด์,มีกองกำลังเยอรมันขนาดเล็กได้วางกำลังคนที่แนวซีกฟรีด (Siegfried Line),แนวป้องกันที่ได้ประจบกับชายแดนฝรั่งเศส,ที่แนวมากิโนต์ (Maginot Line) ทางด้านอื่นๆของชายแดน,กองกำลังฝรั่งเศสได้เผชิญหน้ากับพวกเขา.ในขณะที่กองกำลังปฏิบัติการทางทหารของอังกฤษ (British Expeditionary Forces หรือ B.E.F.) และส่วนอื่นๆของกองทัพฝรั่งเศสได้สร้างแนวป้องกันตามชายแดนของเบลเยียม.มีเพียงบางท้องถิ่น,มีการสู้รบเล็กๆน้อย.กองทัพอากาศแห่งสหราชอาณาจักรได้โปรยแผ่นพับโฆษณาชวนเชื่อไปทั่วเหนือเยอรมันและกองทัพแรกของแคนาดาได้ขึ้นฝั่งในอังกฤษ,ในขณะที่ทวีปยุโรปตะวันตกอยู่ในความสงบอย่างแปลกประหลาดเป็นเวลาเจ็ดเดือน.

ในช่วงเวลาเร่งในการสร้างอาวุธใหม่,สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศสได้ริเริ่มซื้ออาวุธจำนวนมากจากผู้ผลิตในประเทศสหรัฐอเมริกาที่มีการแผร่ระบาดของสงคราม.ได้มีการเสริมสร้างการผลิตด้วยตัวเอง.ฝ่ายสหรัฐอเมริกาที่ไม่ต้องการสงคราม,ได้มีส่วนร่วมต่อสัมพันธมิตรตะวันตกโดยส่วนลดขายของอุปกรณ์ทางทหารและพัสดุในการบำรุงกองทัพ.ฝ่ายเยอรมันได้พยายามในการขัดขวางการค้าขายทางเรือในมหาสมุทรแอตแลนติกของฝ่ายสัมพันธมิตรบนทะเลทำให้เกิดยุทธการแห่งแอตแลนติก.

สแกนดิเนเวีย[แก้]

ในขณะที่แนวรบด้านตะวันตกยังคงเงียบสงบในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1940 การสู้รบระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและเยอรมัน ได้มีการเริ่มขึ้นอย่างจริงจังในการทัพนอร์เวย์ เมื่อฝ่ายเยอรมันได้เริ่มปฏิบัติการแวร์เซอร์รีบุง,เยอรมันได้บุกยึดครองเดนมาร์กและนอร์เวย์.ในการทำเช่นนี้,ฝ่ายเยอรมันจะชนะสงครามไว้ได้;ฝ่ายสัมพันธมิตรได้วางแผนที่จะยกพลขึ้นบกในสิ่งที่พวกเขาจะได้เริ่มที่จะโอบล้อมเยอรมนี,ทำการตัดการขนส่งของวัตถุดิบจากประเทศสวีเดน.อย่างไรก็ตาม,เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรได้จู่โจมและยกพลขึ้นบกในนอร์เวย์ภายหลังจากการยึดครองของเยอรมัน,ฝ่ายเยอรมันได้ขับไล่พวกเขาและกำจัดกองทัพนอร์เวย์,ที่กำลังหลบหนีออกนอกประเทศ,,ถึงกระนั้น, กองทัพเรือครีกซมารีเนอ,ได้ประสบความเสียหายอย่างหนักในระหว่างสองเดือนจากการสู้รบตามความต้องการในการยึดครองแผ่นดินนอร์เวย์เอาไว้ท้งหมด.

ยุทธการที่ลักเซมเบิร์ก, เนเธอร์แลนด์, เบลเยียม และฝรั่งเศส[แก้]

ในเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1940 ฝ่ายเยอรมันได้เริ่มการสู้รบที่ฝรั่งเศส.ฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก (ส่วนใหญ่ของกองทัพบกของฝรั่งเศส,เบลเยียมและอังกฤษ) ต้องพบกับความปราชัยภายใต้การรุกโจมตีของกลยุทธ์เชิงยุทธศาสตร์ที่เรียกว่า บลิทซ์ครีก (Blitzkrieg-การโจมตีสายฟ้าแลบ) กองทัพส่วนใหญ่ของอังกฤษและบางส่วนของกองทัพฝรั่งเศสได้ทำการอพยพที่ดันเคิร์กไปยังแผ่นดินอังกฤษ.เมื่อการสู้รบได้ยุติลง.ทางฝ่ายเยอรมันได้เริ่มทำการพิจารณาแนวทางในการแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวกับวิธีจัดการกับอังกฤษ หากอังกฤษปฏิเสธที่จะยอมเจราจาต่อในการลงนามสนธิสัญญาสันติภาพ,อีกทางเลือกหนึ่งคือการรุกราน. อย่างไรก็ตาม,ครีกซมารีเนอได้รับความเสียหายอย่างหนักในนอร์เวย์และเพื่อที่จะออกคำสั่งในการพิจารณาที่จะทำการยกพลขึ้นบก,กองทัพอากาศแห่งเยอรมนี (ลุฟท์วัฟเฟอ) จะต้องมีอำนาจเหนือทางอากาศเป็นครั้งแรกหรืออำนาจสูงสุดทางอากาศ.

1941–44 : พักรบ[แก้]

ด้วยการที่ลุฟท์วัฟเฟอไม่สามารถในการทำลายกองทัพอากาศแห่งอังกฤษในยุทธการที่บริเตน,การยึดครองสหราชอาณาจักรไม่สามารถทำได้อีกต่อไปได้ด้วยความคิดที่เป็นทางเลือก.ในขณะที่กองทัพเยอรมันส่วนใหญ่ได้ทำการรวบรวมกำลังพลเพื่อการรุกรานสหภาพโซเวียต,การริเริ่มก่อตั้งกำแพงแอตแลนติก-หนึ่งในป้อมปราการป้องกันตามแนวชายฝั่งของฝรั่งเศสบนบริเวณช่องแคบอังกฤษ.ป้อมปราการเหล่านี้ได้ถูกสร้างขึ้นตามความคาดการณ์ในการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรในการบุกยึดครองฝรั่งเศส.

เนื่องจากการขนส่งแบบขนาดใหญ่เป็นอุปสรรคในรุกข้ามช่องแคบที่จะต้องเผชิญ,กองบัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรได้ตัดสินใจที่ทำการโจมตีทางปฏิบัติในบริเวณชายฝั่งของฝรั่งเศสในวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 1942,ฝ่ายสัมพันธมิตรได้เริ่มโจมที่ดีพเพอ,การโจมตีที่ท่าเรือที่ดีพเพอของฝรั่งเศส.กองทัพส่วนใหญ่เป็นชาวแคนนาดา,กับกองกำลังเหล่าของอังกฤษบางส่วน,และกองกำลังขนาดเล็กของอเมริกันและกองกำลังเสรีฝรั่งเศสพร้อมกับการสนับสนุนจากกองทัพเรืออังกฤษและโปแลนด์.การโจมตีเป็นความหายนะ,จำนวนเกือบสองในสามส่วนของกองกำลังจู่โจมกลายเป็นการสูญเสีย, อย่างไรก็ตาม, มันก็ได้กลายเป็นบทเรียนอย่างมากจากผลของปฏิบัติการ-บทเรียนเหล่านี้ได้นำไปใช้ในการยกพลขึ้นบกที่ดีได้ในภายหลัง

จากเกือบสองปี,ไม่มีการสู้รบที่ใดๆเลยในด้านแนวรบตะวันตกยกเว้นการจู่โจมของเหล่าหน่วยคอมมานโดและปฏิบัติการรบแบบกองโจรในการต่อต้านซึ่งได้รับการช่วยเหลือจากหน่วยบริหารปฏิบัติการพิเศษ (SOE) และสำนักบริการด้านยุทธศาสตร์ (OSS).อย่างไรก็ตาม,ในขณะเดียวกัน,ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำสงครามกับเยอรมนี,ด้วยการโจมตีทางอากาศด้วยการทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ กองทัพอากาศแบบการทิ้งระเบิดที่ 8 แห่งสหรัฐจะทิ้งระเบิดในช่วงตอนกลางวัน และกองทัพอากาศแห่งสหราชอาณาจักรจะทิ้งระเบิดในช่วงตอนกลางคืน.

การโจมตีของอังกฤษสองครั้งในช่วงแรกสำหรับการสู้รบด้วยเกียรติยศได้มอบรางวัลจากปฏิบัติการโคลลาร์ (Operations Collar) ในบูโลญ (วันที่ 11 มิถุนายน ปี ค.ศ. 1940) และแอมบาสเดอร์ (Operation Ambassador) ในเกิร์นซีย์ (วันที่ 14–15 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 1940).การโจมตีจากอังกฤษซึ่งได้มอบรางวัลจากการทัพยุโรปเหนือ-ตะวันตก การสู้รบด้วยเกียรติยศ: Operation Biting - Bruneval (วันที่ 27–28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942), แซ็ง-นาแซร์ (วันที่ 27–28 มีนาคม ค.ศ. 1942), Operation Myrmidon - Bayonne (วันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1942), Operation Abercrombie - Hardelot (วันที่ 21–22 เมษายน ค.ศ. 1942), ดีพเพอ (วันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1942) และ Operation - Frankton - Gironde (วันที่ 7–12 ธันวาคม ค.ศ. 1942).[11][12]

การโจมตีเกาะซาร์กในคืนวันที่ 3-4 ตุลาคม ค.ศ. 1942 เป็นที่น่าสังเกต เพราะอีกไม่กี่วันหลังจากการโจมตี เยอรมนีได้ออกแถลงการณ์แบบโฆษณาชวนเชื่อซึ่งหมายความว่านักโทษอย่างน้อยหนึ่งคนได้หลบหนีและอีกสองคนถูกยิงขณะที่กำลังต่อต้านการมัดมือ นี่คือตัวอย่างของการผูกข้อมือนักโทษซึ่งสนับสนุนการตัดสินใจของฮิตเลอร์

เชิงอรรถ[แก้]

  1. Vichy officially pursued a policy of armed neutrality and conducted military actions against armed incursions from both Axis and Allied belligerents. The cease fire and pledging of allegiance to the Allies of the Vichy troops in French North Africa during operation Torch convinced the Axis that Vichy could no longer be trusted to continue this policy, so they invaded and occupied the French rump state in November 1942.
  2. Ellis provides no figure for Danish casualties, he places Norwegian losses at 2,000 killed or missing with no information provided on those wounded or captured. Dutch casualties are placed at 2,890 killed or missing, 6,900 wounded, with no information provided on those captured. Belgian casualties are placed at 7,500 killed or missing, 15,850 wounded, and 200,000 captured. French casualties amounted to 120,000 killed or missing, 250,000 wounded, and 1,450,000 taken prison. British losses totalled to 11,010 killed or missing, 14,070 wounded (only those who were evacuated have been counted), and 41,340 taken prisoner.[2] Losses in 1940, according to Ellis' information, thus amount to 2,121,560.
  3. 360,000 dead or wounded, and 1,900,000 captured[3]
  4. American: 109,820 killed or missing, 356,660 wounded, and 56,630 captured; British: 30,280 killed or missing, 96,670 wounded, 14,700 captured; Canadian: 10,740 killed or missing, 30,910 wounded, 2,250 captured; French: 12,590 killed or missing, 49,510 wounded, 4,730 captured; Pole: 1,160 killed or missing, 3,840 wounded, 370 captured.[4]
    Thus according to Ellis' information, the Western Allies incurred 783,860 casualties.
  5. 43,110 Germans killed or missing, 111,640 wounded, no information is provided on any who were captured. Italian losses amounted to 1,250 killed or missing, 4,780 wounded, and no information is provided on any who were captured.[2]
  6. Germany: 157,621 casualties (27,074 dead (The final count of the German dead is possibly as high as 49,000 men when including the losses suffered by the Kriegsmarine, because of additional non-combat causes, the wounded who died of their injuries, and the missing who were confirmed as dead.[5] However this higher figure has not been used in the overall casualty figure), 111,034 wounded, 18,384 missing,[5][6][7] as well as 1,129 aircrew killed.[8] Italy: 6,029 casualties (1,247 dead or missing, 2,631 wounded, and 2,151 hospitalised due to frostbite[ต้องการอ้างอิง]; Italian forces were involved in fighting in the French Alps, where severe sub-zero temperatures is common even during the summer.)
  7. German losses between June 1941 and 10 April 1945, on the Western Front for the army only, amounted to 80,820 killed, 490,260 missing, and 265,526 wounded.[4]
  8. Total German casualties between September 1939 to 31 December 1944, on the Western Front for both the army, Waffen SS, and foreign volunteers amounts to 128,030 killed, 399,860 wounded, and 7,614,790 captured (including 3,404,950 who were disarmed following the surrender of Germany)[4]

อ้างอิง[แก้]

  1. MacDonald, C (2005), The Last Offensive: The European Theater of Operations. University Press of the Pacific, p.478
  2. 2.0 2.1 Ellis, p.255
  3. Hooton 2007, p. 90.
  4. 4.0 4.1 4.2 Ellis, p. 256
  5. 5.0 5.1 Frieser (1995), p. 400
  6. L'Histoire, No. 352, April 2010 France 1940: Autopsie d'une défaite, p. 59.
  7. Shepperd (1990), p. 88
  8. Hooton 2010, p. 73.
  9. Biennial Reports of the Chief of Staff of the United States Army July 1, 1943, to June 30, 1945 to the Secretary of War (1945) p. 202
  10. German deployments to the Western Front (including North Africa and Italy) reached levels as high as approximately 40% of their ground forces, and 75% of the Luftwaffe. During 1944, there were approximately 69 German divisions in France, in Italy there were around 19. (Approximate data is given because the number of units changed over time as a result of troop transfers and the arrival of new units.) Keegan, John. "The Second World War". Source-Axis History Factbook.  According to David Glantz PDF[ลิงก์เสีย], In January 1945 the Axis fielded over 2.3 million men, including 60 percent of the Wehrmacht's forces and the forces of virtually all of its remaining allies, against the Red Army. In the course of the ensuing winter campaign, the Wehrmacht suffered 510,000 losses in the East against 325,000 in the West. By April 1945, 1,960,000 German troops faced the 6.4 million Red Army troops at the gates of Berlin, in Czechoslovakia, and in numerous isolated pockets to the east, while four million Allied forces in western Germany faced under one million Wehrmacht soldiers. In May 1945 the Soviets accepted the surrender of almost 1.5 million men, while almost one million more fortunate Germans soldiers surrendered to the British and Americans, including many who fled west to escape the dreaded Red Army.
  11. North West Europe 1942 regiments.org Archived 4 May 2007 at the Wayback Machine.
  12. Dieppe, www.canadiansoldiers.com Archived 17 October 2007 at the Wayback Machine.