ข้ามไปเนื้อหา

พระเจ้าเมงจีโย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระเจ้าเมงจีโย
မင်းကြီးညို
พระบรมราชานุสาวรีย์พระเจ้าเมงจีโยในตองอู
พระมหากษัตริย์ตองอู
ครองราชย์16 ตุลาคม 1510 – 24 พฤศจิกายน 1530
ราชาภิเษก11 เมษายน 1511
ก่อนหน้าพระเจ้านรปติที่ 2 (ในฐานะ พระมหากษัตริย์อังวะ)
ถัดไปพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้
อุปราชตองอู
ครองราชย์ป. เมษายน 1485 – 16 ตุลาคม 1510
ราชาภิเษก11 พฤศจิกายน 1491
ก่อนหน้าเมงสีตู
ถัดไปเมงเยสีหตู
ประสูติป. กรกฎาคม ค.ศ. 1459
วันพุธ, ปี 821 ME
อังวะ?
สวรรคต24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1530(1530-11-24) (71 ปี)
ขึ้น 5 ค่ำ เดือนนะดอ 892 ME[1]
ตองอู
ฝังพระศพตองอู
ชายาโซมีนเทะทีน
สิริมหาจันทาเทวี
พระนางรัตนาเทวี
มหาเทวี
พระนางราชเทวี
พระราชบุตรพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้
อตุลสิริ
พระรัชกาลนาม
Mahāsīrijeyyasūra
(မဟာသီရိဇေယျသူရ)
ราชวงศ์ตองอู
พระราชบิดาMaha Thinkhaya
พระราชมารดาMin Hla Nyet
ศาสนาพุทธเถรวาท

พระเจ้าเมงจีโย (พม่า: မင်းကြီးညို, มินจีโหญ่; ออกเสียง: [mɪ́ɰ̃dʑíɲò]) หรือ พระเจ้าสิริชัยสุระ ตามพงศาวดารไทย หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศเรียก เมงกะยินโย เป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ตองอู ราชวงศ์และอาณาจักรที่ 2 ของประวัติศาสตร์พม่า พระเจ้าเมงจีโยเดิมเป็นนายทหารที่มีความสามารถในการรบ ได้ทำการรวบรวมชาวพม่าที่อยู่กันอย่างกระจัดกระจายหลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกามภายหลังการโจมตีของมองโกล โดยได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางสำคัญหลายคน เช่น เมงเยสีหตู (บางคนถูกสมมติเป็นตัวละครในนวนิยายผู้สิบทิศ เช่น มหาเถรวัดกุโสดอ)

พระเจ้าเมงจีโยได้สถาปนาเมืองตองอู ซึ่งเป็นเมืองในขุนเขาเป็นปราการที่ดีขึ้นเป็นศูนย์กลางอำนาจใหม่ ต่อมามีการแผ่ขยายอำนาจเข้ายึดเมืองแปรโดยสามารถรบชนะพระเจ้านรปติแห่งแปรได้สำเร็จ ต่อมาคิดจะเข้ายึดเมืองหงสาวดีที่มีพระเจ้าสการะวุตพีเป็นกษัตริย์ แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากพระเจ้าเมงจีโยสวรรคตเสียก่อน

ในมหาราชวงศ์พงศาวดารพม่า ระบุว่า พระองค์ได้พบกับพระมเหสีเมื่อเสด็จทอดพระเนตรการสร้างเขื่อน ซึ่งต่อมามีพระโอรสเพียงพระองค์เดียว ที่ได้ครองราชย์ต่อมา คือ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้

พระเจ้าเมงจีโย สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2074 พระนามของพระองค์อาจแปลได้ว่า "พระองค์ดำ" (มิน = กษัตริย์, จี = ยิ่งใหญ่, โหญ่ = ดำ) [2][3]

พระชนม์ชีพช่วงต้น

[แก้]

เมงจีโยเสด็จพระราชสมภพจาก Maha Thinkhaya กับ Min Hla Nyet[4] พระราชบิดาสืบทอดมาจากพระเจ้ากะยอฉะวาที่ 1 แห่งปี้นยะ ผู้เป็นลูกหลานของพระเจ้านรสีหบดีแห่งพุกามกับพระเจ้าสีหตูแห่งปี้นยะ[4] พระราชมารดาเป็นพระธิดาในอุปราชซีตูจอทีนแห่งตองอู ลูกหลานของพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา[5]

เมงจีโยน่าจะเสด็จพระราชสมภพที่เมืองอังวะ เนื่องจากซีตูจอทีน พระอัยกา (ตา) ไม่ได้รับตำแหน่งอุปราชจนกระทั่ง ค.ศ. 1470 และก่อน ค.ศ. 1470 พระองค์รับราชการในราชสำนักพระเจ้าฝรั่งมังศรีที่อังวะ พระองค์เสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1459[note 2] พระองค์น่าจะมีพระชนมายุประมาณ 11 หรือ 12 พรรษาตอนที่พระราชวงศ์ย้ายไปตองอูตอนที่ซีตูจอทีนแต่งตั้งเป็นอุปราช หลังซีตูจอทีนสวรรคตใน ค.ศ. 1481 เมงสีตู พระโอรสองค์โต ขึ้นเป็นอุปราชต่อ เมงจีโยต้องการสมรสกับโซมีนเทะทีน พระธิดาในลูกพี่ลูกน้อง แต่เนื่องจากเมงสีตู พระปิตุลา ปฏิเสธคำขอของเมงจีโยอย่างต่อเนื่องหลายครั้ง พระองค์จึงปลงพระชนม์พระปิตุลา เอาลูกพี่ลูกน้องเป็นพระมเหสี[6] พระองค์ยึดครองอำนาจ ป. เมษายน ค.ศ. 1485[note 3]

รัชสมัย

[แก้]

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

[แก้]

พระเจ้าเมงจีโย เป็นที่รู้จักในประเทศไทยจากนวนิยายเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ แต่งโดย โชติ แพร่พันธุ์ หรือ ยาขอบ ต่อมาได้มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และละครมากมาย โดยมีนักแสดงผู้รับบท พระเจ้าเมงจีโย หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เมงกะยินโย ได้แก่

หมายเหตุ

[แก้]
  1. พระราชพงศาวลีตาม มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว (Hmannan Vol. 2 2003: 171–173) และ (Hmannan Vol. 1 2003: 435–436) รายงานมหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว "แก้ให้ถูก" โดยพงศาวดารมหาราชวงศ์ (Maha Yazawin Vol. 2 2006: 130–131) และมหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ (Yazawin Thin Vol. 2 2012: 14–16) แต่ละอันระบุสายบรรพบุรุษของ Maha Thinkhaya พระราชบิดาของพระเจ้าเมงจีโย แตกต่างกัน
  2. พงศาวดารรายงานปีพระราชสมภพไม่สอดคล้องกัน (Hmannan Vol. 2 2003: 182) ระบุว่าพระองค์สวรรคตตอนพระชนมายุ 71 พรรษา (ในปีที่ 72) เมื่อวันขึ้น 5 ค่ำ เดือนนะดอ 892 ME (24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1530) ครองราชย์ 46 ปี นั่นหมายความว่าพระองค์เสด็จพระราชสมภพก่อนขึ้น 5 ค่ำ เดือนนะดอ 821 ME (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1459) และขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1484 อย่างไรก็ตาม ข้อมูลนี้ไม่สอดคล้องกับรายงานของตนเอง (Hmannan Vol. 2 2003: 172) ที่ระบุว่าพระองค์ขึ้นครองราชย์ในปี 847 ME (ค.ศ. 1485/1486) ตอนพระชนมายุ 25 พรรษา (ปีที่ 26) หมายความว่าพระองค์เสด็จพระราชสมภพในปี 822 ME (ค.ศ. 1460/1461).
  3. ทั้งพงศาวดารมาตรฐาน มหาราชวงศ์ (Maha Yazawin Vol. 2 2006: 129) และ มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว (Maha Yazawin Vol. 2 2003: 172) รายงานว่าพระองค์ขึ้นครองอำนาจในปี 847 ME (29 มีนาคม ค.ศ. 1485 ถึง 28 มีนาคม ค.ศ. 1486) เนื่องพงศาวดารทั้งสองยังรายงานว่าพระองค์ครองราชย์ประมาณ 46 ปี พระองค์น่าจะขึ้นครองราชย์ในช่วงต้นปี 847 ME (ป. เมษายน ค.ศ. 1485)

อ้างอิง

[แก้]
  1. Hmannan Vol. 2 2003: 182
  2. ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์. บุเรงนอง (กะยอดินนรธา) กษัตริย์พม่าในโลกทัศน์ไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มติชน, 2550. 214 หน้า. ISBN 974-323-512-4
  3. "กำเนิดอยุธยาและวาระสุดท้ายสุริโยทัย โดย วีระ ธีรภัทร และ ดร.สุเนตร ชุตินธานนท์". ตรินิตี้เรดิโอ F.M. 97.00 Mhz. สืบค้นเมื่อ 22 June 2014.
  4. 1 2 Hmannan Vol. 2 2003: 173
  5. Hmannan Vol. 2 2003: 171
  6. Harvey 1925: 102–103

บรรณานุกรม

[แก้]
ก่อนหน้า พระเจ้าเมงจีโย ถัดไป
สิ้นสุดราชวงศ์พุกาม
พระมหากษัตริย์พม่า
(อาณาจักรพม่ายุคที่ 2)

(พ.ศ. 2053 - พ.ศ. 2073)
พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้