พระเจ้าซอลู
| พระเจ้าซอลู စောလူး | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| กษัตริย์แห่งพุกาม | |||||
| พระมหากษัตริย์พม่า | |||||
| ครองราชย์ | 11 เมษายน ค.ศ. 1077 – เมษายน ค.ศ. 1084 | ||||
| ก่อนหน้า | พระเจ้าอโนรธามังช่อ | ||||
| ต่อไป | พระเจ้าจานซิต้า | ||||
| ประสูติ | 19 เมษายน ค.ศ. 1049 วันพุธ แรม 1 ค่ำ เดือนกะโซน 411 ME[note 1] พุกาม | ||||
| สวรรคต | ก่อนวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1084 อน วันอาทิตย์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือนกะโซน 446 ME เกาะ Pyidawtha, ใกล้มะกเว | ||||
| ชายา | Usaukpan[1] Manisanda | ||||
| พระราชบุตร | Saw Yun | ||||
| |||||
| ราชวงศ์ | พุกาม | ||||
| พระราชบิดา | พระเจ้าอโนรธามังช่อ | ||||
| พระราชมารดา | อัคคมเหสี[2] | ||||
| ศาสนา | พุทธเถรวาท | ||||
พระเจ้าซอลู (พม่า: စောလူး [sɔ́ lú]; หรือ Min Lulin (မင်းလုလင် [mɪ́ɰ̃ lṵlɪ̀ɰ̃]); 19 เมษายน ค.ศ. 1049 – ป. 21 เมษายน ค.ศ. 1084) กษัตริย์องค์ที่ 2 แห่งอาณาจักรพุกามเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอโนรธามังช่อมหาราชองค์แรกของพม่า เมื่อพระราชบิดาสวรรคตด้วยการถูกควายเผือกขวิดในปี ค.ศ. 1077 (พ.ศ. 1620) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์แทน โดยตลอด 7 ปีแห่งการครองราชย์ทรงเป็นกษัตริย์ที่อ่อนแอเนื่องจากมิได้ทรงบริหารราชการแผ่นดินด้วยพระองค์เอง ทรงพึ่งแต่เหล่าที่ปรึกษาของพระราชบิดารวมทั้งพระชินอรหันต์พระอาจารย์ของพระราชบิดา ทำให้ในปี ค.ศ. 1084 (พ.ศ. 1627) ระงมันพระสหายสนิทของพระองค์ ซึ่งเป็นบุตรชายของราชครูพระอาจารย์ของพระองค์ ซึ่งทรงบัญชาให้ไปปกครองเมืองพะโคได้จับพระองค์เป็นตัวประกันและปลงพระชนม์พระเจ้าซอลูที่เมืองพวาสอ ซึ่งขณะนั้นจานซิต้าซึ่งครองเมืองถิเลงอยู่ได้พยายามยกกองทัพมาช่วยพระองค์แต่ไม่ทัน และระงมันได้พยายามเข้าครอบครองอาณาจักรพุกาม จึงทำให้จานซิต้าได้ยกกองทัพมาต่อสู้กับระงมันและในที่สุดจานซิต้าก็ได้ชัยชนะ เหล่าขุนนางทั้งหลายรวมทั้งพระชินอรหันต์จึงได้อัญเชิญจานสิตาขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ทรงพระนามว่า พระเจ้าจานซิต้า
พระชนม์ชีพช่วงต้น
[แก้]ซอลูเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอโนรธามังช่อกับราชินีอัคคมเหสี พระมเหสีวังใต้[2] พงศาวดารพม่ามีความขัดแย้งกันของวันเวลาที่เกี่ยวกับชีวิตและรัชสมัยของพระองค์ ตารางด้านล่างนี้แสดงวันที่ตามพงศาวดารหลักทั้งสี่ฉบับ[3] และนักวิชาการ[2]
| ข้อมูล | พระราชสมภพ–สวรรคต | พระชนมายุ | รัชสมัย | ความยาวรัชสมัย |
|---|---|---|---|---|
| Zatadawbon Yazawin (ส่วนรายพระนามพระมหากษัตริย์)[4] | 1050–1084 | 34 | 1077–1084 | 7 |
| Zatadawbon Yazawin (ส่วนดวงชะตาเชื้อพระวงศ์)[5] | 1049–1084 | 34 | 1077–1084 | 7 |
| มหาราชวงศ์ | 1006–1061 | 55 | 1035–1061[note 2] | 26 |
| มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ | 1010–1065 | 54 | กุมภาพันธ์ 1060 – 1065 | 5 |
| มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว | 1020–1065 | 45 | 1060–1065 | 5 |
| นักวิชาการ | 19 เมษายน 1049[2]–ก่อน 21 เมษายน 1084[6] | 34 | 11 เมษายน 1077–ก่อน 21 เมษายน 1084 | 7[2] |
หมายเหตุ
[แก้]- ↑ Per (Yazawin Thit 2012: 108, footnote 2) which cites (Tin Naing Toe 2006: 71–76)'s conversion of Zatadawbon Yazawin's horoscope of Saw Lu.
- ↑ (Maha Yazawin Vol. 1 184–185): ซอลูสวรรคตในปี 423 ME (ค.ศ. 1061–1062) หลังสวรรคต เกิดช่วงว่างระหว่างรัชกาล 2 ปี พระเจ้าจานซิต้าขึิ้นครองราชย์ในปี 425 ME (ค.ศ. 1063–1064)
อ้างอิง
[แก้]บรรณานุกรม
[แก้]- Aung-Thwin, Michael A. (2005). The Mists of Rāmañña: The Legend that was Lower Burma (พิมพ์ครั้งที่ illustrated). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 9780824828868.
- Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
- Hall, D.G.E. (1960). Burma (พิมพ์ครั้งที่ 3rd). Hutchinson University Library. ISBN 978-1-4067-3503-1.
{{cite book}}: ISBN / Date ไม่เข้ากัน (วิธีใช้) - Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
- Htin Aung, Maung (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press.
- Kala, U (1724). มหาราชวงศ์ (ภาษาพม่า). เล่มที่ 1–3 (พิมพ์ครั้งที่ 2006, 4th printing). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
- Maha Sithu (2012) [1798]. Kyaw Win; Thein Hlaing (บ.ก.). มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ (ภาษาพม่า). เล่มที่ 1–3 (พิมพ์ครั้งที่ 2nd). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
- Royal Historians of Burma (c. 1680). U Hla Tin (Hla Thamein) (บ.ก.). Zatadawbon Yazawin (พิมพ์ครั้งที่ 1960). Historical Research Directorate of the Union of Burma.
- Royal Historical Commission of Burma (1832). มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว (ภาษาพม่า). เล่มที่ 1–3 (พิมพ์ครั้งที่ 2003). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.