พระยาอายลาว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พระยาอายลาว
ဗညားအဲလော
กษัตริย์แห่งเมาะตะมะ
ครองราชย์ป. มิถุนายน ค.ศ. 1330 – ปลายค.ศ. 1348
ก่อนหน้าพระยาอายกำกอง
ต่อไปพระยาอู่
ข้าหลวงแห่งพะโค
ครองราชย์ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 1320 – ป. มิถุนายน ค.ศ. 1330
ก่อนหน้าพระเจ้ารามมะไตย (ในฐานะกษัตริย์)
ต่อไป?
กษัตริย์พระเจ้ารามมะไตย
ข้าหลวงแห่งสะโตง
ครองราชย์ป. กลางคริสต์ทศวรรษ 1320 – ป. ปลายคริสต์ทศวรรษ 1320
ก่อนหน้า?
ต่อไปSmin Ngaw
กษัตริย์พระเจ้ารามมะไตย
ชายานางจันทะมังคะละ
พระนางตะละชินซอบุต
พระราชบุตรพระยาอายลอง
ราชวงศ์ฟ้ารั่ว
พระราชบิดาพระเจ้ารามประเดิด
ประสูติ13 มีนาคม ค.ศ. 1308
วันพุธ แรม 5 ค่ำ ปลายเดือน Tagu 669 ME
เมาะตะมะ
อาณาจักรเมาะตะมะ
สวรรคตปลาย ค.ศ. 1348 (40 พรรษา)
710 ME
เมาะตะมะ
อาณาจักรเมาะตะมะ
ศาสนาพุทธเถรวาท

พระยาอายลาว (พม่า: ဗညားအဲလော, ออกเสียง: [bəɲá ʔɛ́ lɔ́] บะญาเอลอ; 1308 – 1348/49) เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของพระเจ้ารามประเดิด (ခွန်လော ขุ่นลอ) กษัตริย์รัชกาลที่ 2 เดิมทรงครองเมืองซิต้อง ต่อมานางจันทะมังคะละ (စန္ဒာမင်းလှ) พระขนิษฐาต่างพระมารดา ได้สนับสนุนพระองค์ให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์[1]เป็นพระเจ้าเมาะตะมะรัชกาลที่ 7 แล้วทรงสถาปนานางจันทะมังคะละเป็นพระอัครมเหสี[2] ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1330 ถึง 1348/49 พระองค์ได้รับชัยชนะเหนืออาณาจักรสุโขทัย ระหว่างการรุกรานของสุโขทัยเมื่อ ค.ศ. 1330/31 เป็นจุดสิ้นสุดความสัมพันธ์ระหว่างกรุงเมาะตะมะและกรุงสุโขทัย

ตลอดรัชสมัยของพระยาอายลาวพระองค์มิได้สถาปนาผู้ใดเป็นรัชทายาท ทำให้พระยาอายลอง (ဗညားအဲလောင်) พระราชโอรสองค์เดียวของพระยาอายลาวและ เจ้ามุนะ พระราชโอรสองค์เดียวของพระเจ้ารามมะไตย (စောဇိတ် ซอเซย์) กษัตริย์รัชกาลที่ 4 ที่ประสูติแต่นางจันทะมังคะละต่างพยายามแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท กระทั่งพระยาอายลองสิ้นพระชนม์และพระยาอายลาวสวรรคตจากนั้นได้ไม่นานเจ้ามุนะจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระยาอู่

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
  1. ประชุมพงศาวดารเล่ม 2, หน้า 25
  2. ราชาธิราช, หน้า 51
บรรณานุกรม