อาณาจักรซะไกง์
อาณาจักรซะไกง์ စစ်ကိုင်း နေပြည်တော် | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ค.ศ. 1315–ค.ศ. 1365 | |||||||||
 อาณาจักรซะไกง์ประมาณ ค.ศ. 1350 | |||||||||
| สถานะ | อาณาจักร | ||||||||
| เมืองหลวง | ซะไกง์ | ||||||||
| ภาษาทั่วไป | พม่า (ราชการ) ไทใหญ่ | ||||||||
| ศาสนา | พุทธเถรวาท พุทธแบบอะยี ความเชื่อเรื่องวิญญาณ | ||||||||
| การปกครอง | ราชาธิปไตย | ||||||||
| กษัตริย์ | |||||||||
• ค.ศ. 1315–1327 | พระเจ้าซอยู่น | ||||||||
• ค.ศ. 1327–1336 | พระเจ้าตราพระยาที่ 1 แห่งซะไกง์ | ||||||||
• ค.ศ. 1339–1349 | พระเจ้าจอซวาแห่งซะไกง์ | ||||||||
• ค.ศ. 1352–1364 | พระเจ้ามี่น-บเยาะสีหบดี | ||||||||
| สภานิติบัญญัติ | ลุตอ | ||||||||
| ยุคประวัติศาสตร์ | สงครามกลางเมือง | ||||||||
• สถาปนาอาณาจักรปี้นยะ | 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1313 | ||||||||
• ซะไกง์ปกครองตนเอง | 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1315 | ||||||||
• แยกตัวออกจากปี้นยะ | ค.ศ. 1315–1317 (พฤตินัย) ค.ศ. 1325 (นิตินัย) | ||||||||
| ค.ศ. 1336–ประมาณ ค.ศ. 1350 | |||||||||
• เมืองมาวโจมตี | ค.ศ. 1356–1364 | ||||||||
• เมืองมาวตีซะไกง์แตก | เมษายน ค.ศ. 1364 | ||||||||
• สถาปนาอาณาจักรอังวะ | 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1365 | ||||||||
| พื้นที่ | |||||||||
| ค.ศ. 1325 | 40,000 ตารางกิโลเมตร (15,000 ตารางไมล์) | ||||||||
| |||||||||
| ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ |  พม่า | ||||||||
อาณาจักรซะไกง์ หรือ อาณาจักรสะแคง (พม่า: စစ်ကိုင်း နေပြည်တော်, ออกเสียง: [zə.ɡáɪ̯ɰ̃ nè.pjì.dɔ̀]) อาณาจักรเล็ก ๆ ที่ปกครองโดยราชสกุลสายเล็ก ๆ ของอาณาจักรมยีนไซ่ง์ เดิมซะไกง์เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรปี้นยะ ระหว่าง ค.ศ. 1315–1365 อาณาจักรซะไกง์ได้เป็นเอกราชโดยพฤตินัย ภายหลังจากที่เจ้าชายซอยู่นได้ประกาศปกครองตนเองจากพระราชบิดาคือพระเจ้าสีหตูใน ค.ศ. 1315–1317 กระทั่งซะไกง์ได้แยกตัวออกจากปี้นยะเมื่อ ค.ศ. 1325 หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู
รัฐเล็ก ๆ ทางเหนือยังคงเป็นอิสระต่อไปอีกสี่ทศวรรษ ส่วนใหญ่เป็นเพราะความแตกแยกภายในของปี้นยะ ส่วนเมืองซะไกง์เองก็เต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจภายในวังและราชสำนักที่นำโดยนานดะปะจาน ได้เข้าควบคุมกษัตริย์ที่อ่อนแอหลายพระองค์ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1330 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1350 ในคริสต์ทศวรรษ 1350 เจ้าหญิงโซ่มี่นได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดมายาวนานระหว่างซะไกง์กับปี้นยะ เพื่อป้องกันตนเองจากการรุกรานของรัฐฉานทางเหนืออย่างเมืองมาว (Möng Mao) ซะไกง์ต้องรับผลกระทบอย่างหนักจากการรุกรานของเมืองมาวในพม่าตอนบน (ค.ศ. 1356–1364) กองกำลังเมืองมาวบุกทะลวงเข้ามาใน ค.ศ. 1364 ปล้นสะดมเมืองหลวงของซะไกง์และปี้นยะอย่างต่อเนื่อง หลังจากการโจมตีครั้งล่าสุดของเมืองมาว เจ้าชายตะโดมินพญาหลานชายของพระเจ้าซอยู่น ได้ยึดเมืองหลวงที่ถูกทำลายทั้งสองแห่งใน ค.ศ. 1364 และก่อตั้งอาณาจักรอังวะขึ้นใน ค.ศ. 1365
ซะไกง์เช่นเดียวกับปี้นยะซึ่งเป็นอาณาจักรใหญ่กว่า เป็นตัวอย่างย่อส่วนของสมัยอาณาจักรเล็ก ๆ ที่แตกแยกกัน (ค.ศ. 1287–1555) อาณาจักรเล็ก ๆ แห่งนี้ได้รับการจดจำในประวัติศาสตร์พม่าในฐานะรัฐที่ให้กำเนิดอังวะ มหาอำนาจที่โดดเด่นของพม่าตอนบนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 16
บรรณานุกรม
[แก้]- Aung-Thwin, Michael (1985). Pagan: The Origins of Modern Burma. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 0-8248-0960-2.
- Aung-Thwin, Michael A.; Maitrii Aung-Thwin (2012). A History of Myanmar Since Ancient Times (illustrated ed.). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-1-86189-901-9.
- Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
- Htin Aung, Maung (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press.
- Kala, U (2006) [1724]. Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
- Lieberman, Victor B. (2003). Strange Parallels: Southeast Asia in Global Context, c. 800–1830, volume 1, Integration on the Mainland. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-80496-7.
- Maha Sithu (2012) [1798]. Myint Swe; Kyaw Win; Thein Hlaing (บ.ก.). Yazawin Thit (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2nd printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
- Phayre, Lt. Gen. Sir Arthur P. (1967) [1883]. History of Burma. London: Susil Gupta.
- Royal Historians of Burma (1960) [c. 1680]. U Hla Tin (Hla Thamein) (บ.ก.). Zatadawbon Yazawin. Historical Research Directorate of the Union of Burma.
- Royal Historical Commission of Burma (2003) [1832]. Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3. Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
- Sein Lwin Lay, Kahtika U (2006) [1968]. Mintaya Shwe Hti and Bayinnaung: Ketumadi Taungoo Yazawin (ภาษาพม่า) (2nd printing ed.). Yangon: Yan Aung Sarpay.
- Taw, Sein Ko; Emanuel Forchhammer (1899). Inscriptions of Pagan, Pinya and Ava: Translation, with Notes. Archaeological Survey of India.
- Than Tun (December 1959). "History of Burma: A.D. 1300–1400". Journal of Burma Research Society. XLII (II).
- Than Tun (1964). Studies in Burmese History (ภาษาพม่า). Vol. 1. Yangon: Maha Dagon.
 | บทความประเทศ ดินแดน หรือเขตการปกครองนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล |