อาณาจักรซะไกง์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อาณาจักรซะไกง์
စစ်ကိုင်း နေပြည်တော်
อาณาจักร

ค.ศ. 1315–ค.ศ. 1365
อาณาจักรซะไกง์ประมาณ ค.ศ. 1350
เมืองหลวง ซะไกง์
ภาษา พม่า (ราชการ)
ไทใหญ่
ศาสนา พุทธเถรวาท
พุทธแบบอะยี
ความเชื่อเรื่องวิญญาณ
รัฐบาล ราชาธิปไตย
กษัตริย์
 -  ค.ศ. 1315–1327 ซอยุน
 -  ค.ศ. 1327–1336 ตราพระยาที่ 1
 -  ค.ศ. 1339–1349 จอซวา
 -  ค.ศ. 1352–1364 สีหบดี
สภานิติบัญญัติ ลุตอ
ยุคประวัติศาสตร์ สงครามกลางเมือง
 -  สถาปนา อาณาจักรปี้นยะ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1313
 -  ซะไกง์ปกครองตนเอง 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1315
 -  แยกตัวออกจากปี้นยะ ค.ศ. 1315–1317 (พฤตินัย)
ค.ศ. 1325 (นิตินัย)
 -  ควบคุมราชสำนัก ค.ศ. 1336–ประมาณ ค.ศ. 1350
 -  เมืองมอโจมตี ค.ศ. 1356–1364
 -  เมืองมอตีซะไกง์แตก เมษายน ค.ศ. 1364
 -  สถาปนา อาณาจักรอังวะ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1365
 -  การกบฏของ Saw Omma กันยายน ค.ศ. 1367
พื้นที่
 -  ค.ศ. 1325 40,000 ตร.กม. (15,444 ตารางไมล์)
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ  พม่า

อาณาจักรซะไกง์ หรือ อาณาจักรสะกาย (พม่า: စစ်ကိုင်း နေပြည်တော်, [zəɡáɪɴ nèpjìdɔ̀]) อาณาจักรเล็ก ๆ ที่ปกครองโดยราชสกุลสายเล็ก ๆ ของ อาณาจักรมยีนไซ่ง์ เดิมซะไกง์เป็นส่วนหนึ่งของ อาณาจักรปี้นยะ ระหว่าง ค.ศ. 1315 ถึง 1365 อาณาจักรซะไกง์ได้เป็นเอกราช โดยพฤตินัย ภายหลังจากที่เจ้าชายซอยุนได้ประกาศปกครองตนเองจากพระราชบิดาคือ พระเจ้าสีหตูแห่งปี้นยะ ใน ค.ศ. 1315–1317 กระทั่งซะไกง์ได้แยกตัวออกจากปี้นยะเมื่อ ค.ศ. 1325 หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู