อาณาจักรซะไกง์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อาณาจักรซะไกง์

စစ်ကိုင်း နေပြည်တော်
ค.ศ. 1315–ค.ศ. 1365
อาณาจักรซะไกง์ประมาณ ค.ศ. 1350
อาณาจักรซะไกง์ประมาณ ค.ศ. 1350
สถานะอาณาจักร
เมืองหลวงซะไกง์
ภาษาทั่วไปพม่า (ราชการ)
ไทใหญ่
ศาสนา
พุทธเถรวาท
พุทธแบบอะยี
ความเชื่อเรื่องวิญญาณ
การปกครองราชาธิปไตย
กษัตริย์ 
• ค.ศ. 1315–1327
ซอยุน
• ค.ศ. 1327–1336
ตราพระยาที่ 1
• ค.ศ. 1339–1349
จอซวา
• ค.ศ. 1352–1364
สีหบดี
สภานิติบัญญัติลุตอ
ยุคประวัติศาสตร์สงครามกลางเมือง
7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1313
• ซะไกง์ปกครองตนเอง
15 พฤษภาคม ค.ศ. 1315
• แยกตัวออกจากปี้นยะ
ค.ศ. 1315–1317 (พฤตินัย)
ค.ศ. 1325 (นิตินัย)
ค.ศ. 1336–ประมาณ ค.ศ. 1350
• เมืองมอโจมตี
ค.ศ. 1356–1364
• เมืองมอตีซะไกง์แตก
เมษายน ค.ศ. 1364
26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1365
• การกบฏของ Saw Omma
กันยายน ค.ศ. 1367
พื้นที่
ค.ศ. 132540,000 ตารางกิโลเมตร (15,000 ตารางไมล์)
ก่อนหน้า
ถัดไป
อาณาจักรปี้นยะ
อาณาจักรอังวะ
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ พม่า

อาณาจักรซะไกง์ หรือ อาณาจักรสะกาย (พม่า: စစ်ကိုင်း နေပြည်တော်, [zəɡáɪɴ nèpjìdɔ̀]) อาณาจักรเล็ก ๆ ที่ปกครองโดยราชสกุลสายเล็ก ๆ ของ อาณาจักรมยีนไซ่ง์ เดิมซะไกง์เป็นส่วนหนึ่งของ อาณาจักรปี้นยะ ระหว่าง ค.ศ. 1315 ถึง 1365 อาณาจักรซะไกง์ได้เป็นเอกราช โดยพฤตินัย ภายหลังจากที่เจ้าชายซอยุนได้ประกาศปกครองตนเองจากพระราชบิดาคือ พระเจ้าสีหตูแห่งปี้นยะ ใน ค.ศ. 1315–1317 กระทั่งซะไกง์ได้แยกตัวออกจากปี้นยะเมื่อ ค.ศ. 1325 หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู