พญารามที่ 2

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พญารามที่ 2
ဒုတိယ ဗညားရံ
กษัตริย์แห่งหงสาวดี
ครองราชย์ป. ค.ศ. 1492–1526
ราชาภิเษก29 มกราคม ค.ศ. 1493
ก่อนหน้าพระเจ้าธรรมเจดีย์
ต่อไปพระเจ้าสการะวุตพี
ชายาAgga Thiri Maya Dewi
Maha Yaza Dewi
Atula Dewi
Yaza Dewi
พระราชบุตรYazadipati
พระเจ้าสการะวุตพี
สมิงทอ
ราชวงศ์ฟ้ารั่ว
พระราชบิดาพระเจ้าธรรมเจดีย์
พระราชมารดาYaza Dewi II of Hanthawaddy
ประสูติป. กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1469
วันอังคาร 830 ME[1]
พะโค
สวรรคตค.ศ. 1526 (57 พรรษา)
888 ME[2]
พะโค
ศาสนาพุทธเถรวาท

พญารามที่ 2 (พม่า: ဒုတိယ ဗညားရံ, ออกเสียง: [dṵtḭja̰ bəɲá jàɴ]; มอญ: ဗညားရာံ; ประมาณ ค.ศ. 1469–1526) กษัตริย์องค์ที่ 17 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1492 ถึง 1526 ในช่วงแรกการปกครองพระองค์ได้รับการเคารพนับถือในด้านความอ่อนโยน แต่ภายหลังได้เกิดการสังหารหมู่เหล่าเชื้อพระวงศ์ขึ้น[3]

เกิดความสับสนวุ่นวายระหว่าง พญาราม กับ พระเจ้าเมงจีโย แห่งตองอู ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นนายพลแห่ง อาณาจักรอังวะ ไม่ได้รับอนุญาตจาก พระเจ้ามังฆ้องที่ 2 ส่งกองทัพเข้าโจมตีอาณาจักรหงสาวดี พญารามได้ยกทัพตอบโต้เมืองตองอูด้วยพระองค์เอง[4] เพื่อเป็นการต้านทานการรุกราน

ในปี ค.ศ. 1501 พระองค์รวบรวมกองทัพนับพัน เดินทางล่องขึ้นไปตามแม่น้ำอิรวดีเพื่อไปยัง เจดีย์ชเวซีโกน เมืองพุกาม ซึ่งเป็นดินแดนของอาณาจักรอังวะ กษัตริย์ อาณาจักรแปร ซึ่งเป็นอาณาจักรเล็ก ๆ ระหว่างอาณาจักรอังวะ กับ อาณาจักรหงสาวดี ได้ตั้งด่านตรวจสอบพระองค์ พระองค์ตรัสกลับมาว่า "เราสามารถพิชิตได้ทั้งท่านและอังวะ แต่เราไม่ต้องการ เราเพียงแต่ต้องการที่จะบูชาเจดีย์ชเวซีโกน" พระองค์กลับมาอย่างสงบหลังจากได้นมัสการองค์เจดีย์

หลังจากพระองค์สวรรคต พระเจ้าสการะวุตพี พระราชโอรสของพระองค์ได้ครองราชย์สืบต่อมา

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
  1. Shwe Naw 1922: 97
  2. Shwe Naw 1922: 104
  3. Harvey 1925: 120
  4. Fernquest 2005
บรรณานุกรม
  • Athwa, Sayadaw (1766). Translated by P.W. Schmidt. "Slapat des Ragawan der Königsgeschichte". Die äthiopischen Handschriften der K.K. Hofbibliothek zu Wien (in German) (1906 ed.). Vienna: Alfred Hölder. 151.
  • Fernquest, Jon (Autumn 2005). "Min-gyi-nyo, the Shan Invasions of Ava (1524–27), and the Beginnings of Expansionary Warfare in Toungoo Burma: 1486–1539" (PDF). SOAS Bulletin of Burma Research. 3 (2).
  • Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
  • Shwe Naw, ed. (1785). Mon Yazawin (Shwe Naw) (in Burmese). Translated by Shwe Naw (1922 ed.). Yangon: Burma Publishing Workers Association Press.