พระยาอู่

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

พระยาอู่ (มอญ: ဗညာဥူ; พม่า: ဗညားဦး, ออกเสียง: [bəɲá ʔú]; เป็นที่รู้จักกันในพระนาม พระเจ้าเชงพยูเชง (พระเจ้าช้างเผือก) หนังสือราชาธิราชฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เรียกรวมกันว่า "พระยาอู่พระเจ้าช้างเผือก" ค.ศ. 1323 – 1384) หรือ บญาอู กษัตริย์องค์ที่ 8 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1348 ถึง 1384 โดยตลอด 36 ปี ในรัชสมัยของพระองค์อาณาจักรหงสาวดีเจริญรุ่งเรือง แต่ก็เต็มไปด้วยความขัดแย้ง การก่อกบฏ และสงครามมากมายจากอาณาจักรใกล้เคียง พระองค์เป็นผู้ย้ายศูนย์กลางการปกครองจากเมืองเมาะตะมะไปยังหงสาวดี เมืองนี้ยังคงเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรมอญจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16

ในช่วงปลายรัชสมัยพระองค์ประชวรหนักจนมิอาจบริหารราชการแผ่นดินได้ พระเชษฐภคินีของพระองค์คือ พระมหาเทวี จึงขึ้นว่าราชการแทนเป็นการเปิดโอกาสให้พระราชโอรสองค์ใหญ่ของพระยาอู่คือ พระยาน้อย ก่อกบฏและโค่นล้มพระมหาเทวีผู้เป็นพระปิตุจฉา (ป้า) ได้สำเร็จจากนั้นไม่นานพระยาอู่ก็สวรรคต พระยาน้อยจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น พระเจ้าราชาธิราช พระองค์ไม่ได้ลงโทษพระมหาเทวีและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเดิมที่เมืองย่างกุ้ง แต่มีการเคร่งครัดในบทบาทหน้าที่ของพระนาง[1]

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
  1. Pan Hla 2005: 164
บรรณานุกรม
  • Aung-Thwin, Michael A.; Maitrii Aung-Thwin (2012). A History of Myanmar Since Ancient Times (illustrated ed.). Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-1-86189-901-9.
  • Fernquest, Jon (Spring 2006). "Rajadhirat's Mask of Command: Military Leadership in Burma (c. 1348–1421)" (PDF). SBBR. 4 (1).
  • Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
  • Htin Aung, Maung (1967). A History of Burma. New York and London: Cambridge University Press.
  • Kala, U (1724). Maha Yazawin (in Burmese). 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
  • Lieberman, Victor B. (2003). Strange Parallels: Southeast Asia in Global Context, c. 800–1830, volume 1, Integration on the Mainland. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-80496-7.
  • Maha Sithu (1798). Myint Swe (1st ed.); Kyaw Win and Thein Hlaing (2nd ed.), eds. Yazawin Thit (in Burmese). 1–3 (2012, 2nd printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
  • Pan Hla, Nai (1968). Razadarit Ayedawbon (in Burmese) (8th printing, 2005 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
  • Phayre, Lt. Gen. Sir Arthur P. (1883). History of Burma (1967 ed.). London: Susil Gupta.
  • Royal Historical Commission of Burma (1832). Hmannan Yazawin (in Burmese). 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
  • Schmidt, P.W. (1906). "Slapat des Ragawan der Königsgeschichte". Die äthiopischen Handschriften der K.K. Hofbibliothek zu Wien (in German). Vienna: Alfred Hölder. 151.
  • Shorto, H.L. (1963). "The 32 "Myos" in the Medieval Mon Kingdom". Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London. Cambridge University Press. 26 (3). doi:10.1017/s0041977x00070336. JSTOR 611567.
  • Than Tun (December 1959). "History of Burma: A.D. 1300–1400". Journal of Burma Research Society. XLII (II).