ข้ามไปเนื้อหา

พญาเกียรติ์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พญาเกียรติ์
ဗညားကျန်း
กษัตริย์แห่งหงสาวดี
ครองราชย์30 พฤษภาคม ค.ศ. 1451 – ป. มิถุนายน ค.ศ. 1453
ก่อนหน้าพญาพะโร
ต่อไปมะมุดตาว
ประสูติป. ค.ศ. 1420[note 1]
สวรรคตป. มิถุนายน ค.ศ. 1453
พะโค
พระราชบิดาพญาธรรมราชา
ศาสนาพุทธเถรวาท

พญาเกียรติ์[1] (พม่า: ဗညားကျန်း, ออกเสียง: [bəɲá dʑáɰ̃] บะญาจ้าน; ประมาณ 1420 – 1453) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่า พระยาทาสราชา[2] เป็นพระราชโอรสของพญาธรรมราชา พระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 10 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 13 หลังจากปลงพระชนม์พญาพะโร กษัตริย์รัชกาลที่ 12 เมื่อ ค.ศ. 1451 ครองราชสมบัติถึง 1453 หนึ่งในโครงการที่พระองค์ตั้งพระทัยไว้คือบูรณะปฏิสังขรณ์เจดีย์ชเวดากองให้สูงขึ้นจาก 20 เมตร (66 ฟุต) เป็น 92 เมตร (302 ฟุต)[3] แต่ก็ยังไม่ทันได้เริ่มลงมือก็ถูกมะมุดตาวพระราชโอรสของพญารามที่ 1 ปลงพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 1453 มะมุดตาวนับเป็นเชื้อพระวงศ์ฝ่ายชายองค์สุดท้ายที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าราชาธิราช

ประวัติศาสตร์นิพนธ์

[แก้]
พงศาวดาร พระราชสมภพ–สวรรคต พระชนมายุ รัชสมัย ความยาวรัชสมัย อ้างอิง
มหาราชวงศ์ ไม่รายงาน ไม่รายงาน มิถุนายน 1450 – 1451/52
และ
1450/51–1453/54		 1
และ
3		 [note 2]
พงศาวดารหงสาวดี ป. 1436–1463/64 27 1459/60–1463/64 3 [4]
มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ไม่รายงาน ไม่รายงาน มิถุนายน 1450 – 1452/53
และ
1450/51–1453/54		 2
และ
3		 [note 3]
พงศาวดารมอญฉบับชเวนอ 27 3 [5]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ พงศาวดารมอญ (Shwe Naw 1922: 55) รายงานว่า พระองค์สวรรคตตอนพระชนมายุ 27 พรรษา (ปีที่ 28) ใน ค.ศ. 1445 หลังครองราชเพียง 3 ปี หมายความว่าพระองค์เสด็จพระราชสมภพ ป. ค.ศ. 1417/18 แต่พงศาวดารยังระบุอีกว่าพระองค์หนุ่มกว่าพญาพะโร ผู้ครองราชย์องค์ก่อน ถึงสองปี เนื่องจากพญาพะโรเสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1418/19 ตามมหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว พญาเกียรติ์น่าจะเสด็จพระราชสมภพประมาณ ค.ศ. 1420/21
  2. ↑ มหาราชวงศ์รายงานไม่สอดคล้องกัน (Maha Yazawin Vol. 2 2006: 81) ระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME (1450/51) ถึง 813 ME (1451/52) แต่ในส่วนสรุปของกษัตริย์หงสาวดี (Maha Yazawin Vol. 2 2006: 140) พงศาวดารระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME ถึง 815 ME (1453/54)
  3. ↑ มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้วรายงานไม่สอดคล้องกัน (Hmannan Vol. 2 2003: 91) ระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME (1450/51) ถึง 814 ME (1452/53). แต่ในส่วนสรุปของกษัตริย์หงสาวดี (Hmannan Vol. 2 2003: 185) พงศาวดารระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME ถึง 815 ME (1453/54)

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์. พระราชพงศาวดารพม่า. นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2550. 1136 หน้า. หน้า 1126. ISBN 978-974-7088-10-6
  2. ↑ ประชุมพงศาวดารเล่ม 2 (ประชุมพงศาวดารภาค 1 ตอนปลาย และภาค 2). กรุงเทพฯ : องค์การค้าของคุรุสภา, 2506. 336 หน้า. หน้า 30.
  3. ↑ Harvey 1925: 112–117
  4. ↑ Schmidt 1906: 131
  5. ↑ Shwe Naw 1922: 55

บรรณานุกรม

[แก้]
  • Athwa, Sayadaw (1766). แปลโดย P.W. Schmidt. "Slapat des Ragawan der Königsgeschichte". Die äthiopischen Handschriften der K.K. Hofbibliothek zu Wien (ภาษาเยอรมัน) (1906 ed.). Vienna: Alfred Hölder. 151.
  • Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
  • Kala, U (1724). Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2006, 4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
  • Pan Hla, Nai (1968). Razadarit Ayedawbon (ภาษาพม่า) (8th printing, 2005 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
  • Phayre, Lt. Gen. Sir Arthur P. (1883). History of Burma (1967 ed.). London: Susil Gupta.
  • Royal Historical Commission of Burma (1832). Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2003 ed.). Yangon: Ministry of Information, Myanmar.
  • Shwe Naw, บ.ก. (1785). Mon Yazawin (Shwe Naw) (ภาษาพม่า). แปลโดย Shwe Naw (1922 ed.). Yangon: Burma Publishing Workers Association Press.
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=พญาเกียรติ์&oldid=12371128"