สมิงชีพราย
สมิง ชีพราย အဲပြရဲ ဇိပ်ဗြဲ | |
|---|---|
| รัฐมนตรีอาวุโสแห่งหงสาวดี | |
| ดำรงตำแหน่ง 1388 – 1408 (หรือ ป. 1415) | |
| กษัตริย์ | พระเจ้าราชาธิราช |
| ผู้ว่าราชการแห่งสะโตง | |
| ดำรงตำแหน่ง ป. คริสต์ทศวรรษ 1370 – ป. 1415 | |
| กษัตริย์ | พระยาอู่ พระเจ้าราชาธิราช |
| ก่อนหน้า | Annara?[1] |
| ถัดไป | เทียนมานียุต |
| มุขยมนตรีแห่งหงสาวดี | |
| ดำรงตำแหน่ง ใน ค.ศ. 1383–1388 | |
| กษัตริย์ | พระยาอู่ พระเจ้าราชาธิราช |
| ก่อนหน้า | Pun-So? |
| ถัดไป | เทียนมานียุตและยัตซา |
| ข้อมูลส่วนบุคคล | |
| เกิด | ในหรือก่อน ค.ศ. 1323 อาณาจักรเมาะตะมะ |
| เสียชีวิต | ป. ค.ศ. 1415 อาณาจักรหงสาวดี |
| บุตร | Mi Kha-Dun-Mut Mi Hpyun-Gyo |
| วิชาชีพ | รัฐมนตรี–แม่ทัพ |
| ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง | |
| รับใช้ | อาณาจักรหงสาวดี |
| สังกัด | กองทัพหงสาวดี |
| ประจำการ | ในคริสต์ทศวรรษ 1360–1408 |
| ยศ | แม่ทัพ |
| บังคับบัญชา | ทหาร |
| ผ่านศึก | สงครามสี่สิบปี |
สมิงชีพราย (มอญ: သ္ငီ အဲာပြရဲာ ဇိပ်ဗြဲာ; พม่า: သမိန် အဲပြရဲ ဇိပ်ဗြဲ, เสียงอ่านภาษาพม่า: [θəmèiɴ ʔɛ́ bə jɛ́ zeiʔ bjɛ́]) เป็นอัครมหาเสนาบดีของ อาณาจักรหงสาวดี ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1380 ในรัชสมัยของ พระยาอู่ และ พระเจ้าราชาธิราช เขาเป็นกุญแจสำคัญที่ส่งผลให้พระเจ้าราชาธิราชก้าวขึ้นสู่อำนาจ สมิงชีพรายสูญเสียตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีให้กับยัตซา หรือ สมิงพ่อเพชร และ เทียนมานียุต หรือ อำมาตย์ทินมณิกรอด ใน ค.ศ. 1388 แต่สมิงชีพรายยังคงรับราชการเป็นเสนาบดีผู้ใหญ่จนถึง ค.ศ. 1408
ภูมิหลัง
[แก้]พงศาวดารราชาธิราชระบุคนสองคนที่มีบรรดาศักดิ์สมิงชีพรายที่รับใช้พระยาอู่ (ครองราชย์ ค.ศ. 1348–1384)[2] บุคคลในบทความนี้เป็นมุขยมนตรีในช่วงครึ่งหลังของรัชสมัยพระยาอู่[3] ไม่ใช่ผู้ว่าราชการสมิงชีพรายแห่ง Dala–Twante ที่เสียชีวิต ป. ค.ศ. 1371[4]
พงศาวดารไม่ได้ให้ข้อมูลโดยตรงเกี่ยวกับภูมิหลังของเขา เมื่อดูจากภาษาที่ใช้ในพงศาวดารสามารถอนุมานได้ว่ารัฐมนตรีคนนี้เป็นคนรุ่นเดียวกับพระยาอู่ (พระราชสมภพ ค.ศ. 1323) และน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์[note 1]
หมายเหตุ
[แก้]- ↑ พงศาวดารราชาธิราช (Pan Hla 2005: 137) ระบุว่าเจ้าชายพญาน้อยตรัสกับชีพรายเป็น A-Shin Bagyidaw (แปลตรงตัว "Lord Royal Paternal Elder Uncle") สิ่งนี้เสนอแนะว่าชีพรายมีอายุมากกว่าพระยาอู่ ไม่ได้มีเชื้อสายสามัญชน และน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับพระองค์ ตาม (Aung-Thwin 1985: 130–131) ระบุว่าเสนาบดีราชาสำนักอาวุโสมักมาจากการนำตัวจากราชวงศ์สาขาต่าง ๆ (ที่ห่างไกลออกไป)
อ้างอิง
[แก้]บรรณานุกรม
[แก้]- Aung-Thwin, Michael (1985). Pagan: The Origins of Modern Burma. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 0-8248-0960-2.
- Aung-Thwin, Michael A. (2017). Myanmar in the Fifteenth Century. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-0-8248-6783-6.
- Fernquest, Jon (Spring 2006). "Rajadhirat's Mask of Command: Military Leadership in Burma (c. 1348–1421)" (PDF). SBBR. 4 (1). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-08-01. สืบค้นเมื่อ 2025-04-30.
- Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
- Kala, U (2006) [1724]. Maha Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (4th printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
- Maha Sithu (2012) [1798]. Kyaw Win; Thein Hlaing (บ.ก.). Yazawin Thit (ภาษาพม่า). Vol. 1–3 (2nd printing ed.). Yangon: Ya-Pyei Publishing.
- Pan Hla, Nai (2005) [1968]. Razadarit Ayedawbon (ภาษาพม่า) (8th printing ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
- Royal Historical Commission of Burma (2003) [1832]. Hmannan Yazawin (ภาษาพม่า). Vol. 1–3. Yangon: Ministry of Information, Myanmar.