จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ
Emperor Go-Daigo.jpg
พระบรมสาทิสลักษณ์ของจักรพรรดิโกะ-ไดโงะ
จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น องค์ที่ 96
ครองราชย์
29 มีนาคม พ.ศ. 1861 - 18 กันยายน พ.ศ. 1882
ครองราชย์ 30 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 29 เดือน 3] 1861
พิธีราชาภิเษก 15 ธันวาคม [ตามปฎิทินเก่า: 22 เดือน 11] 1861
พระราชวังหลวงเฮอัง
รัชกาลก่อนหน้า ฮะนะโซะโนะ
รัชกาลถัดไป ราชสำนักใต้ : โกะ-มุระกะมิ
ราชสำนักเหนือ : จักรพรรดิโคงง , จักรพรรดิโคเมียว
ประสูติ 26 พฤศจิกายน [ตามปฎิทินเก่า: 2 เดือน 11] 1831
พระบรมนามาภิไธย เจ้าชายทะกะฮะรุ
พระอิสริยยศ จักรพรรดิญี่ปุ่น
สวรรคต 19 กันยายน [ตามปฎิทินเก่า: 16 เดือน 8] 1882
พิธีฝังพระศพ 11 ตุลาคม [ตามปฎิทินเก่า: 8 เดือน 9] 1882
สุสานหลวง สุสานหลวงโท โนะ โอะโนะ
พิธีฉลองการเจริญวัย 27 มกราคม [ตามปฎิทินเก่า: 20 เดือน 12] 1847
พระราชบิดา จักรพรรดิโกะ-อุดะ
พระราชมารดา ฟุจิวะระ โนะ ชูชิ
จักรพรรดินี ฟุจิวะระ โนะ คิชิ
เจ้าหญิงจุนชิ
นางสนองพระโอษฐ์ ฟุจิวะระ โนะ เรนชิ
พระราชโอรส-ธิดา เจ้าชายโนะริโยะชิ , จักรพรรดิโกะ-มุระกะมิ
ลายพระอภิไธย

จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ (อังกฤษ: Emperor Go-Daigo) จักรพรรดิองค์ที่ 96 แห่ง ราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้บันทึกไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น

จักรพรรดิโกะ-ไดโงะครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1861 - พ.ศ. 1882

โดยพระนามของพระองค์นั้นนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิไดโงะ ที่ครองราชย์ในช่วง ศตวรรษที่ 9 โดยเมื่อใส่คำว่า โก ที่แปลว่า สอง หรือ ยุคหลัง เข้าไปทำให้พระนามของพระองค์แปลได้ว่า จักรพรรดิไดโงะที่สอง หรือ จักรพรรดิไดโงะยุคหลัง

พระราชประวัติ[แก้]

จักรพรรดิโกะ-ไดโงะมีพระนามก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศว่า เจ้าชายทะกะฮะรุ (อังกฤษ: Imperial Prince Takaharu)

เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิโกะ-อุดะ จักรพรรดิองค์ที่ 91 และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ จักรพรรดิโกะ-นิโจ จักรพรรดิองค์ที่ 94

เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิโกะ-ไดโงะ[แก้]

ภาพพิมพ์บล็อกไม้แสดงภาพจักรพรรดิโกะ-ไดโงะกำลังทรงพระสุบินถึงผีในพระตำหนัก
  • 29 มีนาคม พ.ศ. 1861 (วันที่ 26 เดือน 2 ปี บุนโป ที่ 2) : ปีที่ 10 ในรัชสมัย จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ องค์จักรพรรดิได้ประกาศสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายทะกะฮะรุที่รัชทายาทพระชนมายุ 30 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา

ทำให้อดีต จักรพรรดิโกะ-อุดะ พระราชบิดาได้เป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) กุมพระราชอำนาจเหนือพระราชโอรสอีกครั้งดังเช่นรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-นิโจ จนกระทั่งปี พ.ศ. 1864 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะจิงสามารถบริหารราชการแผ่นดินได้ด้วยพระองค์เอง

  • พ.ศ. 1862 (เดือน 4 ปี บุนโป ที่ 3) : เปลี่ยน รัชศก เป็นปี เก็นโอ เพื่อแสดงถึงการเริ่มต้นของจักรพรรดิองค์ใหม่

ในปี พ.ศ. 1867 อันเป็นช่วงปลาย ยุคคะมะกุระ จักรพรรดิโกะ-ไดโงะพยายามโค่นล้มรัฐบาลโชกุนแต่ที่ปริกษาในพระองค์คนหนึ่งได้ทำการทรยศด้วยการนำแผนการโค่นล้มรัฐบาลโชกุนของจักรพรรดิโกะ-ไดโงะไปแจ้งแก่ รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ ทำให้การก่อการครั้งนี้ไม่สำเร็จ

ในปี พ.ศ. 1874 องค์จักรพรรดิได้พยายามโค่นล้มรัฐบาลโชกุนอีกครั้งแต่ไม่สำเร็จเนื่องจากที่ปรึกษาในพระองค์คนหนึ่งได้นำแผนการไปแจ้งแก่รัฐบาลที่ คะมะกุระ ทำให้รัฐบาลโชกุนได้ทำการเนรเทศองค์จักรพรรดิไปยัง จังหวัดโอะกิ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่อดีต จักรพรรดิโกะ-โทะบะ เคยถูกเนรเทศไปภายหลัง สงครามปีโจคิว เมื่อปี พ.ศ. 1764 หรือ 110 ปีก่อนหน้านั้นและสถาปนาเจ้าชายคะซูฮิโตะจากราชสกุลจิเมียวอินขึ้นเป็น จักรพรรดิโคงง

ปี พ.ศ. 1876 องค์จักรพรรดิโกะ-ไดโงะสามารถหลบหนีออกจากที่คุมขังโดยความช่วยเหลือของ นะวะ นะงะโตะชิ ขุนศึกผู้จงรักภักดีในระหว่างนั้น อะชิกะงะ ทะกะอุจิ อดีตขุนศึกของฝ่ายรัฐบาลโชกุนที่แปรพักตร์มาเข้ากับฝ่ายจักรพรรดิได้ทำการยึดคืน นครหลวงเฮอัง มาจากฝ่ายรัฐบาลได้สำเร็จพร้อมกันนั้นอีกหนึ่งขุนศึกแปรพักตร์คือ นิตตะ โยะชิซะดะ ได้ทำการยึด คะมะกุระ ได้สำเร็จทำให้รัฐบาลโชกุนล่มสลายและคนในตระกูลโฮโจกระทำเซ็ปปุกุ (ฆ่าตัวตาย) ทั้งหมด

ปี พ.ศ. 1877 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะเสด็จนิวัติกลับไปยัง นครหลวงเฮอัง และปลดจักรพรรดิโคงงลงจากราชบัลลังก์พร้อมกับรวมพระราชอำนาจทั้งหมดไว้ที่พระองค์อันเป็นจุดกำเนิด ยุคฟื้นฟูสมัยเก็งมู ทำให้อะชิกะงะ ทะกะอุจิซึ่งสามารถปราบปรามศัตรูทางการเมืองรวมถึงนิตตะ โยะชิซะดะและสถาปนาตนเองเป็นปฐมโชกุนแห่งอะชิกะงะไม่พอใจยกกองทัพบุกเข้านครหลวงเฮอังเมื่อปี พ.ศ. 1879 พร้อมกับสถาปนาพระอนุชาของอดีตจักรพรรดิโคงงขึ้นเป็น จักรพรรดิโคเมียว ทางฝั่งจักรพรรดิโกะ-ไดโงะและพระราชวงศ์ได้เสด็จลี้ภัยลงไปยังเมือง โยะชิโนะ ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของ นครหลวงเฮอัง พร้อมกับตั้งราชสำนักขึ้นที่นี่เมื่อ เดือนมกราคม พ.ศ. 1880 ทำให้เกิด ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ ขึ้นมา

  • 18 กันยายน พ.ศ. 1882 (วันที่ 15 เดือน 8 ปี ราคุโอะ ที่ 2) ปีที่ 21 ในรัชสมัยจักรพรรดิโกะ-ไดโงะสละราชสมบัติที่เมืองโยะชิโนะให้กับ เจ้าชายโนะริโยะชิ ที่รัชทายาทขิ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโกะ-มุระกะมิ
  • 19 กันยายน พ.ศ. 1882 (วันที่ 16 เดือน 8 ปี ราคุโอะ ที่ 2) อดีตจักรพรรดิโกะ-ไดโงะสวรรคตเมื่อพระชนมายุเพียง 51 พรรษา

แผนผังจักรพรรดิญี่ปุ่น[แก้]

 
 
 
 
 
88จักรพรรดิโกะ-ซะงะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เจ้าชายมุเนะตะกะ
(โชกุนลำดับที่ 6)
 
 
(จิเมียวอิง)
89จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
(ไดกะกุจิ)
90จักรพรรดิคะเมะยะมะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เจ้าชายโคะเระยะซุ
(โชกุนลำดับที่ 7)
 
 
92จักรพรรดิฟุชิมิ
 
 
 
เจ้าชายฮิซะอะกิ
(โชกุนลำดับที่ 8)
 
 
 
91จักรพรรดิโกะ-อุดะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
93จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ95จักรพรรดิฮะนะโซะโนะเจ้าชายโมะริกุนิ
(โชกุนลำดับที่ 9)
 
 
 
94จักรพรรดิโกะ-นิโจ
 
96จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
อ้าง 1จักรพรรดิโคงงเจ้าชายนะโอะฮิโตะ
 
 
 
 
 
 
เจ้าชายคุนิโยะชิ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
96จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ
Emperor Go-Daigo.jpg
 
 
 
 
จักรพรรดิโคงง อ้าง 1
Emperor Kōgon.jpg
 
อ้าง 2จักรพรรดิโคเมียว
Emperor Kōmyō.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
97จักรพรรดิโกะ-มุระกะมิ
Emperor Go-Murakami.jpg
 
 
 
 
อ้าง 3จักรพรรดิซุโก
 
อ้าง 4จักรพรรดิโกะ-โคงง
Emperor Go-Kōgon.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
98จักรพรรดิโชเก
 
99จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ
Emperor Go-Kameyama.jpg
 
 
 
 
อ้าง 5จักรพรรดิโกะ-เอ็งยู
Emperor Go-En'yū.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
100 จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ อ้าง 6
Emperor Go-Komatsu.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
101จักรพรรดิโชโก
 
 
102จักรพรรดิโกะ-ฮะนะโซะโนะ
Emperor Go-Hanazono.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]