จักรพรรดิโคกากุ
| จักรพรรดิโคกากุ 光格天皇 | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| จักรพรรดิญี่ปุ่น | |||||
| ครองราชย์ | 16 ธันวาคม ค.ศ. 1779 – 7 พฤษภคม ค.ศ. 1817 | ||||
| พิธีขึ้น | 29 ธันวาคม ค.ศ. 1780 | ||||
| ก่อนหน้า | โกะ-โมโมโซโนะ | ||||
| ถัดไป | นินโก | ||||
| โชกุน | ดูรายชื่อ
| ||||
| พระราชสมภพ | 23 กันยายน ค.ศ. 1771 เกียวโต รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ โมโรฮิโตะ (師仁 (Morohito)) | ||||
| สวรรคต | 11 ธันวาคม ค.ศ. 1840 (69 ปี) เกียวโต รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ | ||||
| ฝังพระศพ | โนจิ โนะ สึกิ โนะ วะ โนะ มิซาซางิ เกียวโต | ||||
| คู่อภิเษก | โยชิโกะ (สมรส 1794) | ||||
| พระราชบุตร กับพระองค์อื่น ๆ... | จักรพรรดินินโก | ||||
| |||||
| ราชสกุล | ราชวงศ์ญี่ปุ่น | ||||
| พระราชบิดา | คันอิง โนะ มิยะ | ||||
| พระราชมารดา | โอเอะ อิวาชิโระ [ja] จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ (พระราชมารดาบุญธรรม) | ||||
| ศาสนา | ชินโต | ||||
| ลายพระอภิไธย | |||||
โมโรฮิโตะ (師仁 (Morohito); 23 กันยายน ค.ศ. 1771 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1840) ได้รับพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโคกากุ (光格天皇 (Kōkaku-tennō)) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 119 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิม[1][2] พระองค์ครองราชย์ใน ค.ศ. 1779 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1817 ให้แก่จักรพรรดินินโก พระราชโอรส จักรพรรดิองค์ถัดไปที่สละราชสมบัติคืออากิฮิโตะที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นถึง 202 ปี
พระราชประวัติ
[แก้]จักรพรรดิโคกะกุก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโทะโมะฮิโตะ โดยเป็นพระราชโอรสของ เจ้าชายซุเกะฮิโตะ ผู้นำราชสกุล คังอิน โนะ มิยะ ซึ่งเป็นราชสกุลสาขาหนึ่ง
ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะทรงได้รับการสถาปนาเป็นพระราชโอรสบุญธรรมใน จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ เนื่องจากองค์จักรพรรดิมีพระราชธิดาพระองค์เดียวและในวันนั้นจักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะก็สวรรคตหลังจากนั้นอีก 5 วันคือวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่
เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโคกากุ
[แก้]จักรพรรดิโคกะกุครองสิริราชสมบัติระหว่างวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1779 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1817
- 1 มกราคม ค.ศ. 1780 (วันที่ 25 เดือน 11 ปี อันเอ ที่ 8): จักรพรรดิโคกะกุประกอบ พระราชพิธีราชาภิเษก ขึ้นเป็นจักรพรรดิอย่างเป็นทางการ ณ พระราชวังหลวงเคียวโตะ
- 17 กันยายน ค.ศ. 1786 (วันที่ 15 เดือน 8 ปี เท็งเม ที่ 6): โชกุน โทะกุงะวะ อิเอะฮะรุ โชกุนลำดับที่ 10 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ ถึงแก่อสัญกรรมและได้มีการฝังศพที่ เอะโดะ
- 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1817 (วันที่ 22 เดือน 3 ปี บุงกะ ที่ 14): จักรพรรดิโคกะกุพระชนมายุ 45 พรรษาได้ประกาศสละราชบัลลังก์ให้แก่ เจ้าชายอะยะฮิโตะ พระราชโอรสขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดินินโก นับเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่สละราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุมากกว่า 40 พรรษานับตั้งแต่ จักรพรรดิโองิมะชิ สละราชบัลลังก์เมื่อปี ค.ศ. 1586
โดยจักรพรรดิโคกะกุเป็นต้นราชสกุลของจักรพรรดิที่ปกครองญี่ปุ่นในปัจจุบัน
- 11 ธันวาคม ค.ศ. 1840 (วันที่ 18 เดือน 11 ปี เท็งโป ที่ 11) : อดีตจักรพรรดิโคกะกุสวรรคตเมื่อพระชนมายุ 69 พรรษา
พระราชพงศาวลี
[แก้]| บรรพบุรุษของจักรพรรดิโคกากุ[3] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō): 光格天皇 (119)
- ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 120–122.
- ↑ "Genealogy". Reichsarchiv (ภาษาญี่ปุ่น). 30 April 2010. สืบค้นเมื่อ 19 January 2018.
ข้อมูล
[แก้]- Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867. Münster: LIT Verlag. ISBN 978-3-8258-3939-0; OCLC 42041594
- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
- Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. London: RoutledgeCurzon. ISBN 978-0-203-09985-8; OCLC 65177072
- Screech, Timon. (2000). Shogun's Painted Culture: Fear and Creativity in the Japanese States, 1760–1829. London: Reaktion. IBN 9781861890641; OCLC 42699671
- Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
- Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- National Archives of Japan: Sakuramachiden Gyokozu, scroll depicting Emperor Kōkaku in formal procession, 1817 (Bunka 14).
| ก่อนหน้า | จักรพรรดิโคกากุ | ถัดไป | ||
|---|---|---|---|---|
| จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ | จักรพรรดิญี่ปุ่น (1779–1817) |
จักรพรรดินินโก |
