ข้ามไปเนื้อหา

จักรพรรดิยูเรียกุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จักรพรรดิยูเรียกุ
雄略天皇
ภาพพิมพ์บล็อกไม้ปรากฏยูเรียกุทรงล่าหมูป่า ภาพโดยอาดาจิ กินโก, ค.ศ. 1896
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ครองราชย์ค.ศ. 456 – 479 (ตามธรรมเนียม)[1]
ก่อนหน้าอังโก
ถัดไปเซเน
พระราชสมภพค.ศ. 417–418[a]
สวรรคตค.ศ. 479 (61–62 พรรษา)[b]
วังฮัตสึเซะ โนะ อาซากูระ
ฝังพระศพทาจิฮิ โนะ ทากาวาชิ-โนะ-ฮาระ โนะ มิซาซางิ (丹比高鷲原陵 (Tajihi no Takawashi-no-hara no misasagi); ฮาบิกิโนะ โอซากะ)
คู่อภิเษกคูซากะ-โนะ-ฮาตาบิฮิเมะ[6]
พระราชบุตร
กับพระองค์อื่น ๆ...		จักรพรรดิเซเน
พระสมัญญานาม
ชิโงแบบจีน:
จักรพรรดิยูเรียกุ (雄略天皇)

ชิโงแบบญี่ปุ่น:
โอฮัตสึเซะ วากาตาเกรุ โนะ มิโกโตะ (大泊瀬幼武尊天皇)
ราชสกุลราชวงศ์ญี่ปุ่น
พระราชบิดาจักรพรรดิอิงเงียว[2]
พระราชมารดาโอชิซากะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ[7]

จักรพรรดิยูเรียกุ (雄略天皇 (Yūryaku-tennō); ค.ศ. 417/18 – 479) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 21 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม[8][9] โคจิกิรายงานว่า จักรพรรดิครองราชย์ในวันที่ 13 เดือน 11 ค.ศ. 456 (เฮชิง) จนกระทั่งสวรรคตในวันที่ 7 เดือน 8 ค.ศ. 479 (คิบิ) พระองค์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์แรกที่สามารถยืนยันผ่านทางโบราณคดี[10]

เรื่องเล่ากึ่งก่อนประวัติศาสตร์

[แก้]

ข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์ปรากฏในโคจิกิและนิฮงโชกิ ซึ่งเรียกรวมกันเป็น คิกิ (記紀 (Kiki)) หรือ พงศาวดารญี่ปุ่น โดยในคิกิระบุว่า ยูเรียกุเสด็จพระราชสมภพจาก โอชิกะ โนะ โอนากัตสึฮิเมะ (ญี่ปุ่น: 忍坂大中姫) ในช่วง ค.ศ. 417 หรือ 418 และได้รับพระราชทานนามว่า โอฮัตสึเซะ โนะ วากาตาเกรุ (大泊瀬稚武皇子 (Ōhatsuse no Wakatakeru))[c][7][3][11]

ขึ้นครองราชย์

[แก้]

โอฮัตสึเซะทรงพิโรธอย่างมากเมื่อรู้ว่าจักรพรรดิอังโก พระเชษฐา ถูกปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 456[11] พระองค์จึงสงสัยต่อพระเชษฐาสองพระองค์ทันทีว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด สิ่งแรกที่โอฮัตสึเซะทรงทำคือถามเจ้าชายเจ้าชายชิราฮิโกะถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้น ชิราฮิโกะรู้เป็นนัยว่ารู้ว่าโอฮัตสึเซะกำลังทำเรื่องไม่ดี ดังนั้นพระองค์าจึงประทับเงียบ[d] ซึ่งทำให้โอฮัตสึเซะตัดสินพระทัยปลงพระชนม์ทั้งสองพระองค์ทีละคนด้วยดาบ[11] จากนั้น พระองค์นำความพิโรธไปใส่แก่มาโยวะ โนะ โอกิมิ (เจ้าชายมาโยวะ) เด็กหนุ่มมือสังหาร และคูโรฮิโกะ พระเชษฐาอีกพระองค์ด้วยการเผาจนสิ้นพระชนม์[11] ทำให้เหลือเพียงเจ้าชายอิจิโนเบะ โนะ โอชิวะ พระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิริจูในการแย่งชิงบัลลังก์

โอฮัตสึเซะรู้สึกไม่พอพระทัยที่อังโกต้องการยกอาณาจักรให้แก่อิจิโนเบะอย่างเป็นทางการ ทั้งนิฮงโชกิและโคจิกิบรรยายว่าโอฮัตสึเซะพาเจ้าชายอิจิโนเบะและเจ้าชายมิมะ พระอนุชาของพระองค์ ไปล่าสัตว์และสังหารทั้งสองอย่าง "อกตัญญู"[11][13] เหล่าพระราชโอรสของเจ้าชายอิจิโนเบะ (ภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเค็นโซและจักรพรรดินิงเก็ง) หลบหนีไปซ่อนตัวที่แคว้นฮาริมะ หลังจากนั้นโอฮัตสึเซะ (ภายหลังรู้จักในฐานะ จักรพรรดิยูเรียกุ) ขึ้นครองราชย์ในช่วงพฤศจิกายน ค.ศ. 456[11] จักรพรรดิองค์ใหม่แต่งตั้งให้ อาซากูระ โนะ มิยะ ที่ซากูราอิเป็นที่ตั้งพระราชวัง[5][14] คูซากะ โนะ ฮาตาบิ โนะ ฮิเมะ พระมเหสีหม้ายของจักรพรรดิริจู ได้รับการแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีร่วมกับนางสนมสามพระองค์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 457[11]

รัชสมัย

[แก้]

คิกิบันทึกไว้ว่า รัชสมัยจักรพรรดิยูเรียกุเต็มไปด้วยความอยุติธรรมและความโหดร้าย องค์จักรพรรดิทรงสังหารชายและหญิงอย่างไม่เลือกหน้าจำนวนมากจนราษฎรกล่าวถึงพระองค์เป็น จักรพรรดิแห่งความชั่วร้ายอันใหญ่หลวง[15] อย่างไรก็ตาม มีข้อสังเกตว่ายูเรียกุทรงปรับปรุงพฤติกรรมหลังจากได้รับคำตักเตือนจากจักรพรรดินี[16] ในด้านบวก ยูเรียกุทรงสนับสนุนศิลปะและหัตถกรรมเป็นอย่างมาก ทรงเริ่มประเพณีให้จักรพรรดินีเป็นผู้เพาะพันธุ์หนอนไหม และได้ทรงขอพระราชทานช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญมาจากแพ็กเจ (เกาหลี)[15] แม้ว่าจักรพรรดินีไม่ได้ให้กำเนิดพระราชโอรสธิดา จักรพรรดิยูเรียกุทรงมีพระราชโอรส 3 พระองค์ และพระราชธิดา 2 พระองค์จากนางสนม[6][11]

ในปีรัชสมัยที่ 22 (ค.ศ. 477) ยูเรียกุทรงย้ายวัดโทโยเกโอโฮกามิ (ปัจจุบัน: วัดไกกุ) จากทัมบะไปยังยามาดะในอิเซะ[6]

การประเมินทางประวัติศาสตร์

[แก้]

พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา

[แก้]

พระมเหสี/นางสนม

[แก้]
บรรดาศักดิ์พระนามพระราชบิดาพระราชโอรสธิดา[2]
จักรพรรดินี
(โคโง)		 คูซากะ โนะ ฮาตาบิ โนะ ฮิเมะ (草香幡梭姫皇女 (Kusaka no Hatabi no hime))[e] จักรพรรดินินโตกุ ไม่มี
พระมเหสี
(ฮิ)		 คัตสึรางิ โนะ คาราฮิเมะ (葛城韓媛 (Katsuragi no Karahime))[17] คัตสึรางิ โนะ สึบูระ โนะ โอมิ  • เจ้าชายชิรากะ (error: {{nihongo}}: ต้องการข้อความภาษาญี่ปุ่นหรือโรมาจิ (help))
 • เจ้าหญิงทากุ-ฮาตะ โนะ อิรัตสึเมะ (error: {{nihongo}}: ต้องการข้อความภาษาญี่ปุ่นหรือโรมาจิ (help))
พระมเหสี
(ฮิ)		 คิบิ โนะ วากาฮิเมะ (吉備稚媛 (Kibi no Wakahime); สิ้นพระชนม์ ค.ศ.479)[17] คิบิ โนะ คามิตสึมิจิ โนะ โอมิ[17]  • เจ้าชายอิวากิ (error: {{nihongo}}: ต้องการข้อความภาษาญี่ปุ่นหรือโรมาจิ (help))
 • เจ้าชายโฮชิกาวะ โนะ วากายามะ (error: {{nihongo}}: ต้องการข้อความภาษาญี่ปุ่นหรือโรมาจิ (help))
พระมเหสี
(ฮิ)		 วานิ โนะ โอมินางิมิ (和珥童女君 (Wani no Ōminagimi))[17] คาซูงะ โนะ วานิ โนะ โอมิ ฟูกาเมะ  • เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ โออิรัตสึเมะ (error: {{nihongo}}: ต้องการข้อความภาษาญี่ปุ่นหรือโรมาจิ (help))

พระราชโอรสธิดา

[แก้]
บรรดาศักดิ์พระนาม[2]ความเห็น
เจ้าชาย เจ้าชายชิรากะ ชิรากะภายหลังขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ถัดไป (เซเน)
เจ้าหญิง เจ้าหญิงทากุ-ฮาตะ โนะ อิรัตสึเมะ มีอีกพระนามว่า "วากะ-ทาราชิ-ฮิเมะ" พระนาง "เข้าร่วมพิธีบูชาเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งอิเซะ" (อามาเตราซุ)[17] ทากุก็เป็นเจ้าหญิงไซโอและสวรรคตในช่วง ค.ศ. 459
เจ้าชาย เจ้าชายอิวากิ อิวากิสวรรคตในช่วงระหว่าง ค.ศ. 479 ถึง 481
เจ้าชาย เจ้าชายโฮชิกาวะ โนะ วากายามะ วากายามะสวรรคตในช่วง ค.ศ. 479
เจ้าหญิง เจ้าหญิงคาซูงะ โนะ โออิรัตสึเมะ โออิรัตสึเมะภายหลังสมรสกับจักรพรรดินินเก็ง

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ ปีพระราชสมภพของยูเรียกุได้รับการระบุไว้ที่ ค.ศ. 417 หรือ 418[2][3][4]
  2. ↑ เดลเมอร์ บราวน์รายงานว่า นิฮงโชกิระบุว่ายูเรียกุทรงมีพระชนมพรรษาถึง 104 พรรษา[5] ต่างจากโคจิกิที่ระบุ "วัยสูงอายุ" ที่ 124 พรรษา Edmond Papinot ระบุพระชนมพรรษาของยูเรียกุที่ 62 พรรษา ซึ่งตรงกับปีพระราชสมภพ ค.ศ. "417" ที่ระบุในข้อมูลอื่น[6]
  3. ↑ พระนามนี้แปลตรงตัวเป็น "วากาตาเกะ (นักรบหนุ่ม) แห่งฮัตสึเซะใหญ่" โดยที่ "ฮัตสึเซะ" เป็นชื่อเก่าของซากูราอิ (จังหวัดนาระ)
  4. ↑ วิลเลียม จอร์จ แอสตันระบุว่าโคจิกิ “เล่าเหตุการณ์เหล่านี้ต่างกันมาก” พระเชษฐาทั้งสองได้แสดงจุดยืนปกป้องตัวเองอย่างเต็มที่[12]
  5. ↑ นิฮงโชกิระบุถึงพระนางเป็น "คูซากะ โนะ ฮาตาฮิ ฮิเมะ" และเล่าถึง "ทาจิ-บานะ-ฮิเมะ" เป็นอีกพระนามหนึ่ง[17]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" (PDF). Kunaicho.go.jp. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ March 22, 2011. สืบค้นเมื่อ March 27, 2024.
  2. 1 2 3 4 "Genealogy". Reichsarchiv (ภาษาญี่ปุ่น). 30 April 2010. สืบค้นเมื่อ March 27, 2024.
  3. 1 2 Joseph Henry Longford (1923). "List of Emperors: II. The Dawn of History and The great Reformers". Japan. Houghton Mifflin. p. 304.
  4. ↑ Kenneth Henshall (2013). Historical Dictionary of Japan to 1945. Scarecrow Press. p. 488. ISBN 9780810878723.
  5. 1 2 Brown, Delmer M. (1979). "(22) Emperor Yūryaku". A Translation and Study of the Gukanshō, an Interpretative History of Japan Written in 1219. Gukanshō. p. 258. ISBN 978-0-520-03460-0.
  6. 1 2 3 4 Ponsonby-Fane, Richard (1915). "Yuryaku (457–479)". The Imperial Family of Japan. Ponsonby Memorial Society. pp. 13–16.
  7. 1 2 Ponsonby-Fane, Richard (1915). "Table of Emperors Mothers". The Imperial Family of Japan. Ponsonby Memorial Society. p. xiii.
  8. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon (ภาษาฝรั่งเศส). Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. pp. 27–28.
  9. ↑ "雄略天皇 (21)". Imperial Household Agency (Kunaichō) (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ March 27, 2024.
  10. ↑ Hirabayashi, Akihito (30 June 2021). 雄略天皇の古代史. Shigakusha. ISBN 978-4909868046.
  11. 1 2 3 4 5 6 7 8 William George Aston (1896). "The Emperor Oho-Hatsuse Wakatake". Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. (Volume 1). London: Kegan Paul, Trench, Trubner. pp. 333–372.
  12. ↑ Basil Hall Chamberlain (1882). "Sect. CXLVL - Emperor Anko (Part III - Prince Oho Hatsuse Slays Princes Kuro-Biko and Shiro-Biro)". A translation of the "Kojiki" or Records of ancient matters. R. Meiklejohn and Co.
  13. ↑ Basil Hall Chamberlain (1882). "Sect. CXLVIII - Emperor Anko (Part V - Prince Oho-Hatsuse Slays Prince Oshiha)". A translation of the "Kojiki" or Records of ancient matters. R. Meiklejohn and Co.
  14. ↑ W. Koch (1904). Japan; Geschichte nach japanischen Quellen und ethnographische Skizzen (ภาษาเยอรมัน). W. Baensch. p. 13.
  15. 1 2 Francis Brinkley (1915). "Chapter XII: The Protohistoric Sovereigns". A History of the Japanese People from the Earliest Times to the End of the Meiji Era. Encyclopædia Britannica. pp. 112–116.
  16. ↑ Tojima Sayaka, Yamada Shigehito (2024). "Congenital Anomalies in Ancient Japan as Deciphered in the Nihon shoki (Chronicles of Japan)" (PDF). National Institute of Japanese Literature. p. 34 & 40–41.
  17. 1 2 3 4 5 6 William George Aston (1896). "The Emperor Oho-Hatsuse Wakatake". Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. (Volume 1). London: Kegan Paul, Trench, Trubner. p. 337.

อ่านเพิ่ม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=จักรพรรดิยูเรียกุ&oldid=12333556"