จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ (ญี่ปุ่น : 後白河天皇 ; โรมาจิ : Go-Shirakawa-tennō ; 18 ตุลาคม ค.ศ. 1127 – 26 เมษายน ค.ศ. 1192) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น พระองค์ที่ 77 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์แบบดั้งเดิม รัชสมัยของพระองค์กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1155 ถึง 1158 แม้พระองค์จะควบคุมพระราชอำนาจผ่านระบบอินเซได้อย่างมีประสิทธิภาพเกือบ 37 ปี แต่นักวิชาการยังคงมีความเห็นต่างกันว่าการปกครองของพระองค์เป็นส่วนหนึ่งของระบบอินเซอย่างแท้จริงหรือไม่ เนื่องจากการกบฏปีโฮเง็ง ได้บ่อนทำลายสถานะของจักรพรรดิ[ 1]
หลังสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้รับการตั้งพระนามเพื่อเชื่อมโยงกับจักรพรรดิชิรากาวะ ในศตวรรษที่ 11 โดยคำว่า 'โกะ' (後) มีความหมายว่า 'จักรพรรดิองค์หลัง' บางครั้งพระองค์จึงถูกเรียกว่า 'จักรพรรดิชิรากาวะองค์หลัง' หรือในเอกสารเก่าบางฉบับ อาจปรากฏพระนามว่า 'ชิรากาวะองค์ที่สอง' หรือ 'ชิรากาวะองค์ที่ 2
พระองค์เป็นจักรพรรดิโดยพฤตินัย พระองค์สุดท้าย ก่อนที่ตำแหน่งโชกุนจะกลายเป็นประมุขของประเทศ ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะในปี ค.ศ. 1192 จนกระทั่งเกิดการปฏิรูปเมจิ ในปี ค.ศ. 1868
[ แก้ ] เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1155 (วันที่ 23 เดือน 7 ปีคีวจุ ที่ 2) จักรพรรดิโคโนเอะ สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุเพียง 17 พรรษา โดยไม่มีรัชทายาท[ 2] จักรพรรดิซูโตกุ และเจ้าชายโมริฮิโตะ พระโอรสของเจ้าชายมาซาฮิโตะ แม้ว่าในกุคันโช จะระบุว่าบิฟุกุมอนอิงจะเคยเสนอพระนามพระธิดาของพระนาง คือเจ้าหญิงอากิโกะ ให้ขึ้นครองราชย์ แต่สังคมในยุคเฮอัง ยังคงต่อต้านแนวคิดเรื่องผู้ปกครองที่เป็นผู้หญิง คาดว่าเจ้าชายชิเงฮิโตะจะได้สืบราชบัลลังก์ และได้รับการสนับสนุนจากฟูจิวาระ โนะ โยรินางะ แต่ขุนนางในราชสำนักซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่บิฟูกุมอนอิงและฟูจิวาระ โนะ ทาดามิจิได้คัดค้านเรื่องนี้ เนื่องจากเกรงว่าอดีตจักรพรรดิซูโตกุจะมีพระราชอำนาจในฐานะอดีตจักรพรรดิที่ว่าราชการในวัด ด้วยการสนับสนุนจากอดีตจักรพรรดิโทบะ ผู้เป็นพระราชบิดา เจ้าชายมาซาฮิโตะ พระชนมายุ 29 พรรษา ซึ่งเป็นพระราชบิดาของเจ้าชายโมริฮิโตะ จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ เพื่อรักษาตำแหน่งไว้ให้พระราชโอรสจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ โดยไม่ผ่านตำแหน่งรัชทายาท จักรพรรดิองค์ใหม่ ซึ่งภายหลังสิ้นพระชนม์จะได้รับการสถาปนาพระนามเป็น โกะ-ชิรากาวะ ได้ขึ้นครองราชย์ในช่วงปลายปีนั้น
หลังจากที่จักรพรรดิซูโตกุสละราชบัลลังก์ เพื่อให้จักรพรรดิโคโนเอะขึ้นครองราชย์แทน พระองค์และราชสกุลของพระองค์กลับถูกกีดกันจากสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ ซึ่งสร้างความพิโรธอย่างยิ่งแก่จักรพรรดิซูโตกุ และกลายเป็นชนวนให้เกิดความขัดแย้งในภายหลัง[ 3] [ 4]
ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ โกะ-ชิรากาวะมีพระนามส่วนพระองค์ (อิมินะ )[ 5] [ 6]
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ในจักรพรรดิโทบะ [ 7] ฟูจิวาระ โนะ ทามาโกะ ธิดาในฟูจิวาระ โนะ คินซาเนะ
พระมเหสีหลักกับพระราชโอรสธิดา:
พระมเหสี (ชินโนฮิ ) : มินาโมโตะ โยชิโกะ (源懿子; 1116-1143) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ สึเนซาเนะกับบุตรีบุญธรรมในมินาโมโตะ อาริฮิโตะ
พระราชโอรสองค์แรก: เจ้าชายโมริฮิโตะ (守仁親王) ภายหลังเป็น จักรพรรดินิโจ
จักรพรรดินี (ชูงู ) : ฟูจิวาระ คินชิ (藤原忻子) โทกูไดจิ คินโยชิ
โคไตโง: ไทระ โนะ ชิเงโกะ (平滋子; 1142-1176) ภายหลังเป็น เค็นชุมมนอิง (建春門院) ธิดาในไทระ โทกิโนบุ
นางกำนัล: ซันโจ (ฟูจิวาระ) โซโกะ (三条（藤原）琮子; 1145-1231) ธิดาในซันโจ คินโนริ
นางสนองพระโอษฐ์: ฟูจิวาระ ชิเงโกะ (藤原成子; เสียชีวิต ค.ศ. 1177) ธิดาในฟูจิวาระ ซูเอนาริ
พระราชธิดาองค์แรก: เจ้าหญิงซูเกโกะ (亮子内親王) ภายหลังเป็น อิมปูมนอิง (殷富門院)
พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงโยชิโกะ (好子内親王; 1148-1192)
พระราชธิดาองค์ที่ 3: เจ้าหญิงชิกิชิ (式子内親王) ภายหลังเป็น โออิโนมิกาโดะ-ไซอิง (大炊御門斎院)
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายนักบวชชูกากุ (守覚法親王; 1150-1202)
พระราชโอรสองค์ที่ 3: เจ้าชายโมจิฮิโตะ (以仁王)
พระราชธิดาองค์ที่ 4: เจ้าหญิงคีวชิ (休子内親王; 1157-1171)
โบมง-โนะ-สึโบเนะ (坊門局) ธิดาในไทระ โนบูชิเงะ
พระราชโอรสองค์ที่ 4: เจ้าชายนักบวชเอ็นเอะ (円恵法親王; 1152-1183)
พระราชโอรสองค์ที่ 5: เจ้าชายนักบวชโจเก (定恵法親王; 1156-1196)
พระราชโอรสองค์ที่ 6: โกเอะ (恒恵; 1159-1206)
โบมง-โดโนะ (坊門殿) ธิดาในโทกูไดจิ คินโยชิ
พระราชธิดาองค์ที่ 5: เจ้าหญิงอัตสึโกะ (惇子内親王; 1158-1172)
ซันโจะ-โนะ-สึโบเนะ (三条局) ธิดาในนักบวช
พระราชโอรสองค์ที่ 10: เจ้าชายนักบวชโดโฮ (道法法親王; 1166-1214)
พระราชโอรสองค์ที่ 12: ชินเตะ (真禎; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1169)
ทัมบะ-โนะ-สึโบเนะ (丹波局) ธิดาในนักบวช
พระราชโอรสองค์ที่ 8: เจ้าชายนักบวชโจเอะ (静恵法親王; 1164-1203)
พระราชโอรสองค์ที่ 11: เจ้าชายนักบวชโชนิง (承仁法親王; 1169-1197)
อูเอมนโนซูเกะ (右衛門佐) ธิดาในฟูจิวาระ ซูเกตากะ
พระราชโอรสองค์ที่ 9: อิง โนะ มิโกะ (院の御子; B.1165)
โอมิยะ-โนะ-สึโบเนะ (大宮局) ธิดาในฟูจิวาระ โคเรซาเนะ
โคโนเอะ-โนะ-สึโบเนะ (近衛局) ธิดาในฟูจิวาระ คินยาซุ
มิโกะ โนะ ฮิเมะ-กิมิ (御子姫君; 1164-1181) ธิดาในไทระ โนะ คิโยโมริ
ทากาชินะ เอชิ (高階 栄子; 1151-1216) ธิดาของนักบวช
พระราชธิดาองค์ที่ 6: เจ้าหญิงคินชิ (覲子内親王; 1181-1252) ภายหลังเป็น เซ็นโยมนอิง (宣陽門院)
พงศาวลีของจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ[ 8]
[ แก้ ]
↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 188–190; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 326–327; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. pp.205–208. ↑ Brown, p. 326. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 189. , p. 189, ที่ กูเกิล หนังสือ ; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, p. 326; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji ; and all sovereigns except Jitō , Yōzei , Go-Toba , and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami . ↑ Saeki, Tomohiro. (2015). Part 2 chapter 1. ↑ Brown, pp. 264; n.b., up until the time of Emperor Jomei , the personal names of the emperors (their imina ) were very long and people did not generally use them. The number of characters in each name diminished after Jomei's reign. ↑ Titsingh, p. 188; Brown, p. 326; Varley, p. 205. ↑ Titsingh, p. 190. ↑ "Genealogy" . Reichsarchiv (ภาษาญี่ปุ่น). 30 April 2010. สืบค้นเมื่อ 27 October 2018 .
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. ISBN 978-0-520-03460-0 OCLC 251325323
Helmolt, Hans Ferdinand and James Bryce Bryce. (1907). The World's History: A Survey of Man's Progress. OCLC 20279012
Kitagawa, Hiroshi and Bruce T. Tsuchida, ed. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press. ISBN 0-86008-128-1 OCLC 164803926
Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon . (1959). The Imperial House of Japan. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran Annales des empereurs du Japon. OCLC 5850691 Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. ISBN 978-0-231-04940-5 OCLC 59145842 Saeki, Tomohiro. (2015). Political Structure and the Royal Family in the Early Middle Ages (University of Tokyo Press, 2015) ISBN 978-4-13-026238-5
นานาชาติ ประจำชาติ วิชาการ ประชาชน อื่น ๆ
