ภาษาบีซู

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ภาษาบีซู
ประเทศที่มีการพูดไทย จีน
จำนวนผู้พูด3,000 คน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา
รหัสภาษา
ISO 639-3bii

ภาษาบีซู (Bisu) หรือภาษามบีซู ภาษามีซู ภาษามีบีซู ภาษาเลาเมียน เป็นภาษาที่มีผู้พูดในประเทศจีนและประเทศไทย มีผู้พูดทั้งหมดราว 3,000 คน โดยในจีนมี 2,000 คน ( พ.ศ. 2542) โดยเป็นผู้ที่พูดได้ภาษาเดียว 500 คน พบบริเวณสิบสองปันนา ในยูนนานตะวันตกเฉียงใต้ หมู่บ้านเหมิ่งเจอ (勐遮乡 mĕngzhē) ในอำเภอเหมิงไห่ (勐海县, mĕnghǎi) ในเขตหมู่บ้านจิ่งซิ่น (景信乡, jǐngxīn) ฟู่หยาน (富岩镇, fùyán) และหนานหย่า (南雅乡, nányǎ) ในอำเภอเมิ่งเหลียน (孟连县, mènglián) และบางส่วนของอำเภอซีเหมิง (西盟县, xīméng)

ในประเทศไทยมีรายงานว่าพบผู้พูดภาษานี้ราว 1,000 คน (พ.ศ. 2530) โดยกระจายอยู่ทางเหนือของจังหวัดลำปาง ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเชียงใหม่ ส่วนมากเป็นชาวเขานับถือศาสนาพื้นเมือง อัตราการรู้หนังสือภาษาแม่ต่ำกว่า 1% อัตราการรู้หนังสือภาษาที่สองต่ำกว่า 5% อาจมีผู้พูดภาษานี้อยู่ในพม่าและลาวด้วย

จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขา พม่า-โลโล สาขาย่อยโลโล ภาษานี้มีความใกล้เคียงกับภาษามปี ภาษาปเยนและภาษาผู้น้อย ความแตกต่างของแต่ละสำเนียงขึ้นกับอิทธิพลของภาษากลุ่มกะไดและคำยืมจากภาษาละหู่ รากศัพท์มีความคล้ายคลึงกับภาษาฮานี 36% ภาษาละหู่ 32% และภาษาลิซู 31%

ผู้พูดภาษานี้ในจีนกำลังเปลี่ยนไปใช้ภาษาละหู่หรือภาษากะได ส่วนใหญ่ใช้ในหมู่ผู้ใหญ่ และเด็กใช้ภาษานี้กับผู้ใหญ่ ผู้พูดภาษานี้ในจีน 80% พูดภาษาละหู่ ภาษากะได หรือภาษาจีนได้ด้วย และมี 10% ที่พูดภาษาเหล่านี้ได้ทั้งหมดรวมทั้งภาษาฮานี

การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กริยา-กรรม โครงสร้างพยางค์เป็นแบบง่ายๆ มีเสียงวรรณยุกต์สามเสียง

อ้างอิง[แก้]

  • Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.