ภาษาเลอเวือะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ภาษาเลอเวือะ
เลอเวือะ
ประเทศที่มีการพูดภาคเหนือของไทย
ชาติพันธุ์ละว้า
จำนวนผู้พูด15,000  (2007)
ตระกูลภาษา
ระบบการเขียนอักษรไทย, อักษรละติน
รหัสภาษา
ISO 639-3อย่างใดอย่างหนึ่ง:
lwl — ภาษาเลอเวือะตะวันออก
lcp — ภาษาเลอเวือะตะวันตก

ภาษาเลอเวือะ หรือ ภาษาละว้า เป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก สาขามอญ-เขมร สาขาย่อยปะหล่อง-ว้า ในประเทศไทยมีผู้พูดภาษานี้ในจังหวัดเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอน เคยมีผู้พูดในจังหวัดลำปาง เชียงรายและแพร่ตามรายงานของ E.W. Hutchinson เมื่อ พ.ศ. 2477 แต่จากการสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2527 ไม่พบผู้พูดภาษาเลอเวือะในจังหวัดดังกล่าว คงพูดภาษาไทยถิ่นเหนือทั้งหมด มิชชันนารีที่เคยเข้าไปเผยแพร่ศาสนาคริสต์ได้พัฒนาการเขียนภาษาเลอเวือะด้วยอักษรละติน แต่ปัจจุบันเขียนด้วยอักษรไทย

หน่วยเสียงมีสระ 25 เสียง โดยเป็นสระเดี่ยว 10 เสียง สระประสม 15 เสียง พยัญชนะมี 27 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 10 เสียง พยัญชนะควบกล้ำมี 12 เสียง

อ้างอิง[แก้]

  • สุริยา รัตนกุล และลักขณา ดาวรัตนหงษ์. พจนานุกรมภาษาละว้า-ไทย. กทม. มหาวิทยาลัยมหิดล. 2528
  • ราชบัณฑิตยสภา. คู่มือระบบเขียนภาษาเลอเวือะอักษรไทย. 2558.