ภาษาเกาหลี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ภาษาเกาหลี
한국어 ฮันกุกอ, 조선말 โชซอนมัล
ประเทศที่มีการพูด เกาหลีเหนือ, เกาหลีใต้, ตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและ ญี่ปุ่น
จำนวนผู้พูด 80 ล้าน [1]  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา
ไม่มีการจัด อาจจะเป็นตระกูลภาษาอัลไตอิก หรือ ภาษาเอกเทศ
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ เกาหลีเหนือ และ เกาหลีใต้
ผู้วางระเบียบ สถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติ
รหัสภาษา
ISO 639-1 ko
ISO 639-2 kor
ISO 639-3 kor
Map of Korean language.png
ประเทศที่ใช้ภาษาเกาหลีเป็นภาษาราชการ

ภาษาเกาหลี (한국어 หรือ 조선말, ดูในส่วนชื่อ) เป็นภาษาที่ส่วนใหญ่พูดใน ประเทศเกาหลีใต้ และ ประเทศเกาหลีเหนือ ซึ่งใช้เป็นภาษาราชการ และมีคนชนเผ่าเกาหลีที่อาศัยอยู่ในประเทศจีนพูดโดยทั่วไป(ในจังหวัดปกครองตนเองชนชาติเกาหลีเหยียนเปียน มณฑลจี๋หลิน ซึ่งมีพรมแดนติดกับเกาหลีเหนือ) ทั่วโลกมีคนพูดภาษาเกาหลี 78 ล้านคน รวมถึงกลุ่มคนในอดีตสหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกา แคนาดา บราซิล ญี่ปุ่น และเมื่อเร็ว ๆ นี้ก็มีผู้พูดใน ฟิลิปปินส์ ด้วย การจัดตระกูลของภาษาเกาหลีไม่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่คนส่วนมากมักจะถือเป็นภาษาเอกเทศ นักภาษาศาสตร์บางคนได้จัดกลุ่มให้อยู่ใน ตระกูลภาษาอัลไตอิกด้วย ทั้งนี้เนื่องจากภาษาเกาหลีมีวจีวิภาคแบบภาษาคำติดต่อ ส่วนวากยสัมพันธ์หรือโครงสร้างประโยคนั้น เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา (SOV)

อักษรเกาหลี เรียกว่าอักษรฮันกึล ใช้แทนเสียงของแต่ละพยางค์ นอกจากนี้ใช้ยังตัวอักขระแบบจีนเรียกว่าอักษรฮันจา ในการเขียนด้วย ในขณะที่คำศัพท์ที่ใช้กันส่วนใหญ่เป็นคำภาษาเกาหลีแท้ โดยที่มีคำศัพท์มากกว่า 50% มาจากภาษาจีนทั้งทางตรงและทางอ้อม

เกี่ยวกับชื่อ[แก้]

คำว่า เกาหลี มาจากภาษาจีน โดยอักษรจีนคือ 高麗 (พินอิน: Gāo lí) ซึ่งหมายถึงประเทศโครยอ ซึ่งเป็นชื่อเก่าและปัจจุบันชาวเกาหลีมิได้ใช้ชื่อนี้แล้ว ในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้มีความแตกต่างกัน ในเกาหลีเหนือ ชาวเกาหลีเหนือส่วนใหญ่มักเรียกว่า โชซ็อนมัล (조선말) หรือหากเป็นทางการขึ้นจะเรียกว่า โชซอนอ (조선어)

ในเกาหลีใต้ ประชาชนส่วนใหญ่เรียกภาษาของตนว่า ฮันกุงมัล (한국말) หรือ ฮันกูกอ (한국어) หรือ กูกอ (국어; "ภาษาประจำชาติ") บางครั้งอาจเรียกในแบบภาษาพื้นเมืองหรือภาษาถิ่นว่า อูรีมัล (แปลว่า "ภาษาของเรา"; มาจากคำว่า 우리말 (เขียนติดกันในเกาหลีใต้) หรือ 우리 말 (เขียนแยกกันในเกาหลีเหนือ))

สำเนียงท้องถิ่น[แก้]

สำเนียงท้องถิ่นภาษาเกาหลี

ภาษาเกาหลีมีสำเนียงท้องถิ่นมากมาย ภาษาทางการที่ใช้ในเกาหลีใต้คือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้ในพื้นที่บริเวณโซล และภาษาทางการที่ใช้ในเกาหลีเหนือคือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้บริเวณกรุงเปียงยาง สำเนียงท้องถิ่นโดยทั่วไปจะมีความคล้ายคลึงกัน ยกเว้นสำเนียงท้องถิ่นบนเกาะเชจูที่มีความแตกต่างค่อนข้างมาก ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างสำเนียงท้องถิ่นแต่ละแห่งคือ การเน้นเสียง สำเนียงท้องถิ่นของโซลจะเน้นเสียงน้อยมาก และไม่ค่อยมีความสูงต่ำในการเปล่งเสียง ในทางกลับกัน สำเนียงท้องถิ่นของ คย็องซัง มีความสูงต่ำของการออกเสียงอย่างมากจนคล้ายกับภาษาทางยุโรป อย่างไรก็ตามเราสามารถจำแนกสำเนียงท้องถิ่นของภาษาเกาหลีออกเป็นภูมิภาคต่าง ๆ ได้ดังตาราง โดยพิจารณาจากขอบเขตของภูเขาและทะเล

สำเนียงทางการ บริเวณที่ใช้
โซล
(표준어)
ภาษามาตรฐานในเกาหลีใต้ มีพื้นฐานมาจากสำเนียงตอนกลาง นอกจากนี้ยังนิยมใช้กันในหมู่เยาวชนเกาหลีและเนื้อหาออนไลน์
เปียงยาง
(문화어)
ภาษามาตรฐานในเกาหลีเหนือ มีพื้นฐานมาจากสำเนียงพย็องอัน
สำเนียงท้องถิ่น บริเวณที่ใช้
ฮัมกย็อง
(ตะวันออกเฉียงเหนือ)
(함경)
ราซ็อน พื้นที่ส่วนใหญ่ของภูมิภาคฮัมกย็อง รยังกัง (เกาหลีเหนือ), มณฑลจี๋หลิน (จีน)
พย็องอัน
(ตะวันตกเฉียงเหนือ)
(평안)
ภูมิภาคพย็องอัน เปียงยาง ชากัง ฮวังแฮ ตอนเหนือของจังหวัดฮัมกย็องเหนือ (เกาหลีเหนือ), มณฑลเหลียวหนิง (จีน)
ตอนกลาง
(중부)
โซล อินช็อน คย็องกี แทจ็อน ชุงช็อง (เกาหลีใต้) ยอซอ (จังหวัดคังว็อนฝั่งตะวันตกของเทือกเขาแทแบ็ก)
ชายฝั่งตะวันออก
(영동)
ภูมิภาคย็องดง (จังหวัดคังว็อนฝั่งตะวันออกของเทือกเขาแทแบ็ก)
คย็องซัง
(ตะวันออกเฉียงใต้)
(경상)
ปูซาน แทกู อุลซัน คย็องซัง (เกาหลีใต้)
ช็อลลา
(ตะวันตกเฉียงใต้)
(전라)
ควังจู ช็อลลา (เกาหลีใต้)
เชจู
(제주)
เกาะเชจู (เกาหลีใต้)

อักษรเกาหลี[แก้]

ดูบทความหลักที่ อักษรฮันกึล
พยัญชนะเกาหลี 14 ตัว

อักษรเกาหลี หรือ ฮันกึล โดยผิวเผินแล้ว อักษรฮันกึลคล้ายกับอักษรรูปภาพเหมือนอักษรจีน แต่จริง ๆ แล้ว อักษรฮันกึลอยู่ในระบบอักษรแทนเสียง (ตัวพยัญชนะเป็นอักษรรูปภาพเลียนแบบอวัยวะการออกเสียงในขณะที่ออกเสียงนั้นๆ สระเป็นอักษรรูปภาพใช้แนวคิดเชิงปรัชญา เกี่ยวกับ ท้องฟ้า พื้นดิน และมนุษย์) คือประกอบด้วยพยัญชนะและสระ ซึ่งมีทั้งหมด 24 ตัว ประกอบด้วย

  • พยัญชนะ 14 ตัว คือ ㄱ (คีย็อก), ㄴ (นีอึน), ㄷ (ทีกึด), ㄹ (รีอึล), ㅁ (มีอึม), ㅂ (พีอึบ), ㅅ (ชีอด), ㅇ (อีอึง), ㅈ (ชีอึด), ㅊ (ชีอึด), ㅋ (คีอึก), ㅌ (ทีอึด), ㅍ (พีอึบ) และ ㅎ (ฮีอึด)
  • สระ 10 ตัว คือ ㅏ (อา), ㅑ (ยา), ㅓ (ออ), ㅕ (ยอ), ㅗ (โอ), ㅛ (โย), ㅜ (อู), ㅠ (ยู), ㅡ (อือ) และ ㅣ (อี)

พยัญชนะและสระดังกล่าวเรียกว่า พยัญชนะเดี่ยว และสระเดี่ยว ตามลำดับ นอกจากนี้ยังมีส่วนที่เรียกว่าพยัญชนะซ้ำ และสระประสมด้วย คือ

  • พยัญชนะซ้ำ 5 ตัว ได้แก่ ㄲ (ซังกีย็อก), ㄸ (ซังดีกึด), ㅃ (ซังบีอึบ), ㅆ (ซังชีอด) และ ㅉ (ซังจีอึด)
  • สระประสม 11 ตัว ได้แก่ ㅐ (แอ), ㅒ (แย), ㅔ (เอ), ㅖ (เย), ㅚ (เว), ㅟ (วี), ㅘ (วา), ㅙ (แว), ㅝ (วอ), ㅞ (เว) และ ㅢ (อึย)

อักษรเกาหลีมีลำดับการเขียนคล้ายอักษรจีน คือ ลากจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา นอกจากนี้การเขียนพยางค์หนึ่ง ๆ จะเริ่มเขียนจากพยัญชนะต้น ไปสระ และตัวสะกดตามลำดับ

เลขเกาหลี[แก้]

จำนวน แบบเกาหลี แบบจีน
ฮันกึล คำอ่านไทย ฮันกึล ฮันจา คำอ่านไทย
0 영, 령, 공 零, 空 ย็อง, รย็อง, คง
1 하나 ฮานา อิล
2 ทุล อี
3 เซ็ด ซัม
4 เน็ด ซา
5 다섯 ทาซ็อด โอ
6 여섯 ยอซ็อด 육, 륙 ยุก, รยุก
7 일곱 อิลกบ ชิล
8 여덟 ยอด็อล พัล
9 아홉 อาฮบ คู
10 ยอล ชิบ
20 스물 ซือมุล 이십 二十 อีชิบ
30 서른 ซอรึน 삼십 三十 ซัมชิบ
40 마흔 มาฮึน 사십 四十 ซาชิบ
50 ชวิน 오십 五十 โอชิบ
60 60 예순 เยซุน 육십, 륙십 六十 ยุกชิบ, รยุกชิบ
70 일흔 อิลฮึน 칠십 七十 ชิลชิบ
80 여든 ยอดึน 팔십 八十 พัลชิบ
90 아흔 อาฮึน 구십 九十 คูชิบ
100 แพ็ก
1,000 ช็อน
10,000 มัน
100,000,000 อ็อก

สัทศาสตร์[แก้]

ข้อมูลการเทียบเสียงต่อไปนี้เป็นเพียงการเทียบเสียงเบื้องต้น ซึ่งอาจจะไม่ถูกต้องมากนัก พยัญชนะทุกตัวในภาษาเกาหลีมีเสียงแตกต่างกัน แต่พบว่าบางครั้งการได้ยินของคนไทยไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างได้เหมือนคนเกาหลี เช่น คำว่า 자 (ja; ชา) กับ 차 (cha; ชา) เป็นต้น

พยัญชนะ[แก้]

ฐานริมฝีปาก ฐานปุ่มเหงือก ฐานหลังปุ่มเหงือก ฐานเพดานอ่อน ฐานเส้นเสียง
เสียงกักและ
เสียงกึ่งเสียดแทรก
สิถิลเบา /p/, /b/ b ~ /t/, /d/ d ~~ /t͡ɕ/, /d͡ʑ/ j จ~จ͡ย /k/, /g/ g ~ก͡ง
สิถิลหนัก /p͈/ pp ป* /t͈/ tt ต* /t͡ɕ͈/~/tʃ/ jj จ* /k͈/ kk ก*
ธนิต /pʰ/, /bʱ/ p /tʰ/, /dʱ/ t /t͡ɕʰ/, /d͡ʑʱ/ ch /kʰ/, /gʱ/ k
เสียงเสียดแทรก เบา /sʰ/ หรือ /zʱ/ s หรือ (เมื่อผสมกับสระ ㅣ) /h/ h
หนัก /s͈/ หรือ /ɕ͈/ ss ซ*
เสียงนาสิก /m/ m /n/ n /ŋ/ ng (ตัวสะกด)
เสียงข้างลิ้น **/w/ w /l/ l **/j/ y
  • * หมายถึง พยัญชนะเสียงหนัก
  • ** หมายถึง เสียงพยัญชนะที่มากับรูปสระ
  • สำหรับ ㅇ เมื่อเป็นพยัญชนะต้นแต่มีคำอื่นมาก่อน จะนำพยัญชนะสะกดของคำก่อนหน้ามาเป็นเสียงพยัญชนะต้น ดูที่ การอ่านโยงเสียง

ตัวอย่างคำศัพท์[แก้]

หน่วยเสียง ตัวอย่าง ทับศัพท์ คำอ่านไทย
โดยประมาณ
คำแปล
/p/ [pal] bal พัล เท้า
/p͈/ 빨다 [p͈alda] ppalda ปัลดา ซักผ้า
/pʰ/ [pʰal] pal พัล แขน
/m/ [mal] mal มัล ม้า
/t/ [tal] dal ทัล ดวงจันทร์
/t͈/ [t͈al] ttal ตัล ลูกสาว
/tʰ/ 타다 [tʰada] tada ทาดา ขี่, โดยสาร
/n/ [nal] nal นัล วัน
/t͡ɕ/ [t͡ɕal] jal ชัล บ่อน้ำ, ดี
/t͡ɕ͈/ 짜다 [t͡ɕ͈ada] jjada จาดา คั้น
/t͡ɕʰ/ 차다 [t͡ɕʰada] chada ชาดา เตะ
/k/ 가다 [kada] gada คาดา ไป
/k͈/ 깔다 [k͈alda] kkalda กัลดา กระจาย
/kʰ/ [kʰal] kal คัล มีด
/ŋ/ [paŋ] bang พัง ห้อง
/s/ [sal] sal ซัล เนื้อหนัง
/s͈/ [s͈al] ssal ซัล ข้าวสาร
/l/ 바람 [paɾam] baram พารัม ลม
/h/ 하다 [hada] hada ฮาดา กระทำ

สระ[แก้]

สระเสียงสั้น สระเสียงยาว
สระเกาหลีพื้นฐาน
ฐาน +อี
ฐาน /a/ a อา /ʌ/ eo ออ (ปากเหยียด) /o/ o โอ /u/ u อู /ɯ/ eu อือ /i/ i อี /ɛ/ ae แอ /e/ e เอ /ø/ oe เว (เอว์) /y/ wi วี (อวี) /ɰi/ ui อึย
ย+ /ja/ ya ยา /jʌ/ yeo ยอ (ปากเหยียด) /jo/ yo โย /ju/ yu ยู /jɛ/ yae แย /je/ ye เย
ว+ /wa/ wa วา /wʌ/ wo วอ (ปากเหยียด) /wɛ/ wae แว /we/ we เว
  • /ʌ/ (eo) ออกเสียง "ออ" ปากเหยียด บางตำราก็ใช้ /ə/ "เออ"
  • /ø/ (oe) ออกเสียง "เอ" ปากห่อ

สระเกาหลีไม่เหมือนภาษาไทยซึ่งมีเสียงสั้นเสียงยาวแยกกัน เช่น อิ กับ อี จะรวมเป็นสระเดียว คือ ㅣ (/i/) แต่จะเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวนั้นขึ้นอยู่กับการเน้นเสียง แม้คำที่เขียนเหมือนกันแต่อ่านด้วยเสียงที่ต่างกัน ความหมายก็อาจเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดังตัวอย่างต่อไปนี้

รูปสระ สระเสียงสั้น สระเสียงยาว
IPA เสียงไทย
โดยประมาณ
คำเกาหลี IPA ทับศัพท์ ความหมาย IPA เสียงไทย
โดยประมาณ
คำเกาหลี IPA ทับศัพท์ ความหมาย
/i/ อิ 시장 [ɕiˈʥaŋ] sijang ความหิว /iː/ อี 시장 [ˈɕiːʥaŋ] sijang ตลาด
/e/ เอะ 베개 [peˈɡɛ] begae หมอน /eː/ เอ 베다 [ˈpeːda] beda ตัด
หนุน
/ɛ/ แอะ 태양 [tʰɛˈjaŋ] taeyang ดวงอาทิตย์ /ɛː/ แอ 태도 [ˈtʰɛːdo] taedo ท่าทาง
ทัศนคติ
/a/ อะ [ˈmal] mal ม้า /aː/ อา [ˈmaːl] mal คำ
การพูด
ภาษา
/o/ โอะ 보리 [poˈɾi] bori ข้าวบาร์เลย์ /oː/ โอ 보수 [ˈpoːsu] bosu การตอบแทน
ค่าตอบแทน
การอนุรักษ์
การซ่อมแซม
/u/ อุ 구리 [kuˈɾi] guri ทองแดง /uː/ อู 수박 [ˈsuːbak] subak แตงโม
/ʌ/ เอาะ [ˈpʌl] beol ชุด (ลักษณนาม)
การลงโทษ
/ʌː/ เออ [ˈpʌːl] beol ผึ้ง
/ɯ/ อึ 어른 [ˈəːɾɯn] eoreun ผู้ใหญ่
ผู้อาวุโส
/ɯː/ อือ 음식 [ˈɯːmɕik] eumsik อาหาร
/ø/ [we] เวะ 교회 [ˈkjoːɦø̞] ~ [kjoː.βwe̞] gyohoe โบสถ์ /øː/ [weː] เว 외투 [ø̞ː.tʰu] ~ [we̞ː.tʰu] oetu อาหาร
/y/ [ɥi] วิ [t͡ɕy] ~ [t͡ɕɥi] jwi หนู
ตะคริว
/yː/ [ɥiː] วี 귀신 [ˈkyːʑin] ~ [ˈkɥiːʑin] gwisin ผี
วิญญาณ
  • ชาวเกาหลีส่วนใหญ่ออกเสียง /ʌː/ "ออ" (เสียงยาว) เป็น /əː/ "เออ"

ตัวสะกด[แก้]

แม้พยัญชนะเกาหลีจะมีหลายตัว และแต่ละตัวเสียงแตกต่างกัน แต่เมื่อนำมาใช้เป็นตัวสะกดแล้ว จะมีทั้งหมด 7 มาตราเท่านั้น ดังตาราง จะเห็นว่าคล้ายคลึงกับภาษาไทย โดยที่ต่างออกไปคือ เสียง [ㄹ] (ล) เมื่อนำไปเป็นตัวสะกดแล้วจะไม่ใช่เสียง [น] เช่นในภาษาไทย นอกจากนี้อาจพบตัวสะกดแบบที่มีพยัญชนะสะกดสองตัว เช่น 여덟, 앉다 ฯลฯ ตัวสะกดลักษณะนี้จะเลือกออกเสียงเฉพาะตัวใดตัวหนึ่งเท่านั้น และอีกตัวจะไม่ออกเสียง เช่น 여덟 อ่านว่า /ยอ-ด็อล/ ไม่ใช่ /ยอ-ด็อบ/ การที่จะทราบว่าตัวสะกดคู่จะออกเสียงพยัญชนะตัวใด แสดงดังตาราง อย่างไรก็ตามมีตัวสะกดคู่บางส่วนที่ออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับคำ คือ ㄺ และ ㄼ

ตัวสะกด พยัญชนะ ตัวอย่างคำ เสียงอ่านโดยประมาณ
กง ซ็อง
กน ㄴ, ㄵ, ㄶ ว็อน
กม ㅁ, ㄻ นัม
กก ㄱ, ㄲ, ㅋ, ㄳ พัก
กด ㄷ, ㅅ, ㅆ, ㅈ, ㅊ, ㅌ, ㅎ 이것 อีก็อด
กบ ㅂ, ㅍ, ㅄ, ㄿ
없다
ชิบ
อ็อบตา
กล ㄹ, ㄽ, ㄾ, ㅀ พัล
ไม่แน่นอน ㄺ, ㄼ 여덟 ยอด็อล

การอ่านโยงเสียง[แก้]

ในพยางค์หนึ่งๆ กรณีที่พยัญชนะต้นเป็นตัวอีอึง (ㅇ) เสียงของมันอาจไม่ใช่เสียง "อ" แต่จะเป็นเสียงของตัวสะกดในพยางค์ก่อนหน้าแทน เช่น

  • 직업 อ่านว่า /지겁/ (ชี-กอบ) ไม่ใช่ /직-업/ (ชิก-ออบ)
  • 당신은 อ่านว่า /당시는/ (ทัง-ชี-นึน) ไม่ใช่ /당-신-은/ (ทัง-ชิน-อึน)

ถ้าไม่มีคำใดมาก่อนจะออกเสียงคล้าย อ หรือถ้าคำก่อนหน้าไม่มีพยัญชนะสะกด จะออกเสียงเชื่อมสระเข้าด้วยกัน

กฎการอ่านแบบกลมกลืนเสียง*[แก้]

ในพยางค์ใดที่ลงท้ายด้วยตัวสะกดและพยัญชนะต้นในพยางค์ถัดไปที่ติดกัน

เสียงของตัวสะกดจะเปลี่ยนเพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน โดยจำแนกไว้เป็นกฎต่างๆดังต่อไปนี้

1. พยางค์ใดลงท้ายด้วยตัวสะกดในแม่ /ㄱ/, /ㄷ/, /ㅂ/ และพยัญชนะต้นในพยางค์ถัดไปเป็นเสียงนาสิก เสียงตัวสะกดจะเปลี่ยนเป็น /ㅇ/,/ㄴ/,/ㅁ/ ตามลำดับ เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน


ตัวอย่างเช่น

집는다 -> /짐는다/ เขียนว่า "ชิบนึนดา" แต่จะอ่านเป็น "ชิมนึนดา" เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน

받는다 -> /반는다/ เขียนว่า "พัดนึนดา" แต่จะอ่านเป็น "พันนึนดา" เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน

속는다 -> /송는다/ เขียนว่า "ซกนึนดา" แต่จะอ่านเป็น "ซงนึนดา" เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน


ที่คุ้นเคยกันดีได้แก่ ไวยากรณ์ลงท้ายประโยคอย่างสุภาพ "~습니다" ถึงแม้ว่าจะเขียนเป็น ซึ่บนิดา แต่เพื่อให้เป็นไปตามเหตุผลดังที่กล่าวไว้ข้างต้นแล้ว เราก็จะอ่านว่า ซึมนิดา

ตัวอย่างประโยคหรือวลีที่มักพบ[แก้]

ประโยคเกาหลี คำอ่านไทย คำแปล
안녕하세요. อัน-นยอง-ฮา-เซ-โย สวัสดี
감사합니다./고맙습니다. คัม-ซา-ฮัม-นิ-ดะ / โค-มับ-ซึม-นิ-ดะ ขอบคุณ
사랑해. ซา-รัง-แฮ รัก
실례지만. ชิล-รเย-จี-มัน ขอประทานโทษครับ
안녕히 주무세요. อัน-นยอง-ฮี๊ จู-มู-เซ-โย ราตรีสวัสดิ์
만나서 반가워요. มัน-นา-ซอ-พัน-กา-วอ-โย ยินดีที่ได้รู้จัก
죄송합니다. 저 먼저 갑니다 ชเว-ซง-ฮัม-นี-ดา. ชอ-มอน-จอ-กัม-นี-ดา. ขอโทษครับ ผมไปก่อนนะครับ

ไวยากรณ์[แก้]

การวางคำในประโยคภาษาเกาหลีมีลักษณะใกล้เคียงกับการเรียงในภาษาญี่ปุ่นและภาษาตุรกีรวมไปถึงภาษาในประเทศอินเดีย โดยเรียงลำดับคำในประโยคเป็น "ประธาน-กรรม-กริยา" ซึ่งแตกต่างกับประโยคในภาษาไทยที่เป็น "ประธาน-กริยา-กรรม" เช่นประโยค "ฉันกินข้าว" ในภาษาไทย จะเขียนลำดับเป็น "ฉันข้าวกิน" [나는 밥을 먹는다.] ในภาษาเกาหลี

ภาษาเกาหลีมีคำช่วยเพื่อบอกหน้าที่ของคำต่างๆ ในประโยค เช่น เป็นคำช่วยที่ใช้วางหลังสถานที่เพื่อระบุตำแหน่ง และ 가 หรือ 를 เป็นคำช่วยที่วางหลังคำเพื่อระบุว่าคำนั้นเป็นประธานของประโยค เป็นต้น นอกจากนี้ภาษาเกาหลียังมีการผันรูปกริยาหลายรูปแบบเพื่อเปลี่ยนแปลงกาลเทศะ เช่น ระดับความสุภาพและความเป็นทางการของประโยค สภาพกาลของประโยคว่าเป็นอดีต อนาคต หรือปัจจุบัน

การเทียบเสียง[แก้]

ในภาษาเกาหลี ได้มีการกำหนดระบบในการถอดภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมันไว้ โดยเป็นที่นิยมมาก 2 ระบบ คือ ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000 ระบบที่ใช้อย่างเป็นทางการในประเทศเกาหลีใต้ปัจจุบัน และ ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ ใช้ในประเทศเกาหลีเหนืออย่างเป็นทางการในปัจจุบัน และเคยใช้ในเกาหลีใต้อย่างเป็นทางการในช่วง พ.ศ. 2527-2543

อ้างอิง[แก้]

  • Sohn, H.-M. (1999). The Korean Language. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-36943-5.
  • Song, J.J. (2005). The Korean Language: Structure, Use and Context. London: Routledge. ISBN 0-415-32802-0.

หนังสืออ่านเพิ่ม[แก้]

  • Chang, Suk-jin (1996). Korean. Philadelphia: John Benjamins Publishing Company. ISBN 1556197284.  (Volume 4 of the London Oriental and African Language Library).
  • Hulbert, Homer B. (1905): A Comparative Grammar of the Korean Language and the Dravidian Dialects in India. Seoul.
  • Lee, Ki-Moon Lee and S. Robert Ramsey. A History of the Korean Language (Cambridge University Press; 2011) 352 pages.
  • Martin, Samuel E. (1966): Lexical Evidence Relating Japanese to Korean. Language 42/2: 185–251.
  • Martin, Samuel E. (1990): Morphological clues to the relationship of Japanese and Korean. In: Philip Baldi (ed.): Linguistic Change and Reconstruction Methodology. Trends in Linguistics: Studies and Monographs 45: 483-509.
  • Miller, Roy Andrew (1971): Japanese and the Other Altaic Languages. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-52719-0.
  • Miller, Roy Andrew (1996): Languages and History: Japanese, Korean and Altaic. Oslo: Institute for Comparative Research in Human Culture. ISBN 974-8299-69-4.
  • Ramstedt, G. J. (1928): Remarks on the Korean language. Mémoires de la Société Finno-Oigrienne 58.
  • Rybatzki, Volker (2003): Middle Mongol. In: Juha Janhunen (ed.) (2003): The Mongolic languages. London: Routledge. ISBN 0-7007-1133-3: 47–82.
  • Starostin, Sergei A.; Anna V. Dybo; Oleg A. Mudrak (2003): Etymological Dictionary of the Altaic Languages, 3 volumes. Leiden: Brill Academic Publishers. ISBN 90-04-13153-1.
  • Sohn, H.-M. (1999): The Korean Language. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Sohn, Ho-Min (2006). Korean Language in Culture and Society. Boston: Twayne Publishers. ISBN 9780824826949. 
  • Song, J.-J. (2005): The Korean Language: Structure, Use and Context. London: Routledge.
  • Trask, R. L. (1996): Historical linguistics. Hodder Arnold.
  • Vovin, Alexander: Koreo-Japonica. University of Hawai'i Press.
  • Whitman, John B. (1985): The Phonological Basis for the Comparison of Japanese and Korean. Unpublished Harvard University Ph.D. dissertation.

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

วิกิพีเดีย
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ในภาษาเกาหลี
Wikibooks
วิกิตำรา มีคู่มือ ตำรา หรือวิธีการเกี่ยวกับ:
ภาษาเกาหลี