ภาษาญ้อ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาญ้อ หรือ ภาษาไทญ้อ (Nyaw) เป็นกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ ที่พูดกันในหมู่ชาวไทญ้อ ซึ่งมีอยู่ในประเทศไทยราว 50,000 คน (พ.ศ. 2533) ในจังหวัดสกลนคร หนองคาย นครพนม มหาสารคาม ปราจีนบุรี และสระบุรี พบได้มากที่ อำเภอนาหว้า อำเภอท่าอุเทน อำเภอโพนสวรรค์ อำเภอศรีสงคราม อำเภอเมืองสกลนคร อำเภออรัญประเทศ เป็นต้น ส่วนใหญ่อพยพมาจากทางตอนเหนือของแขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว


ภาษาญ้อจัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได ภาษากลุ่มคำ-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไต-แสก มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษาไทยถิ่นอีสานและภาษาลาวสำเนียงหลวงพระบาง มีพยัญชนะ 19 เสียง สระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง วรรณยุกต์ 4 เสียง พยัญชนะควบกล้ำ 6 เสียง

  คำศัพท์ภาษาญ้อ
เช่น

ไปกะเลอ,ไปสิเลอ,ไปเตอ = ไปไหน อะเตอ,สิเลอ = อะไร อะเผอ,เผอ,ไผ,ผู้เลอ = ใคร ท่อเลอ,เท่าเลอ = เท่าไหร่ บ่จั๊ก,บ่ฮู้ = ไม่รู้ คูมื้อ = ทุกวัน เฮ็ดสิเลอ,เอ็ดสิเลอ = ทำอย่างไร เฮียน = บ้าน เมียเฮียน,เมือเฮียน = กลับบ้าน โตผุเจ้า = ตัวเราเอง โตนาไปกะเลอ = เธอจะไปไหน สินี้,ซินี้ = อย่างนี้ ขี้กะแจ๊ม = 🦎จิ้งจก

อ้างอิง[แก้]

  • เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. ภาษาถิ่นตระกูลไทย. กทม. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบทมหาวิทยาลัยมหิดล. 2531.
  • Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.