ภาษาแสก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แสก
ประเทศที่มีการพูด ลาว, ไทย
จำนวนผู้พูด 15,000  (1993–2005)e18
ตระกูลภาษา
ระบบการเขียน อักษรไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3 skb

ภาษาแสก เป็นภาษาตระกูลไท-กะไดที่ใช้พูดบริเวณสองฝั่งแม่น้ำโขงในประเทศลาวและจังหวัดนครพนม ประเทศไทย ผู้พูดภาษานี้เหลือน้อยเพราะคนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาลาวและภาษาไทยถิ่นอีสานมากขึ้น

ตัวอย่าง[แก้]

ภาษาแสก จะอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได แต่ก็ได้มีการปะปนกับภาษาเวียดนามบางคำจึงมีลักษณะแตกต่างไปจากภาษาอีสานทั่วไป เช่น

  • จู้ = น้ำนม
  • ฮุนดี = คนดี
  • หอก = สามี
  • พา = ภรรยา
  • เค้า = สะพาน
  • ดังกึ๊น = กลางคืน
  • ดังแง้น = กลางวัน
  • ลู้ = วิง
  • เหล่าก๊าว = เหม็นสาบ
  • เกดเทรา = ปวดหัว
  • เกดทุ่ง = ปวดท้อง
  • หง่อน = อร่อย
  • ห่อยผลั่ม = หวีผม
  • โคกพลา = ภูเขา
  • ลุ้ย = ลาก

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]