ภาษาแสก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
แสก
ประเทศที่มีการพูด ลาว, ไทย
จำนวนผู้พูด unknown (15,000 cited 1993–2005)[1]
ตระกูลภาษา
ระบบการเขียน อักษรไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3 skb

ภาษาแสก เป็นภาษาตระกูลไท-กะไดที่ใช้พูดบริเวณสองฝั่งแม่น้ำโขงในประเทศลาวและจังหวัดนครพนม ประเทศไทย ผู้พูดภาษานี้เหลือน้อยเพราะคนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาลาวและภาษาไทยถิ่นอีสานมากขึ้น

ตัวอย่าง[แก้]

ภาษาแสก จะอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได แต่ก็ได้มีการปะปนกับภาษาเวียดนามบางคำจึงมีลักษณะแตกต่างไปจากภาษาอีสานทั่วไป เช่น

แสก ไทย เทียบภาษาอื่น
เกดทุ่ง ปวดท้อง
เกดเทรา ปวดหัว
เค้า สะพาน เวียดนาม: cầu (เก่า)
โคกพลา ภูเขา
จู้ น้ำนม
ดังกึ๊น กลางคืน
ดังแง้น กลางวัน
พา ภรรยา
ลุ้ย ลาก
ลู้ วิง
หง่อน อร่อย เวียดนาม: ngon (งอน)
หอก สามี
ห่อยผลั่ม หวีผม
เหล่าก๊าว เหม็นสาบ
ฮุนดี คนดี

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

  1. แสก at Ethnologue (18th ed., 2015)