จังหวัดแพร่

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จังหวัดแพร่
ตราประจำจังหวัดแพร่
ตราประจำจังหวัด
หม้อห้อมไม้สัก ถิ่นรักพระลอ ช่อแฮศรีเมือง ลือเลื่องแพะเมืองผี คนแพร่นี้ใจงาม
ข้อมูลทั่วไป
ชื่ออักษรไทย แพร่
ชื่ออักษรโรมัน Phrae
ชื่อไทยอื่นๆ แพล พลนคร เวียงโกศัย
ผู้ว่าราชการ นายเกษม วัฒนธรรม
(ตั้งแต่ พ.ศ. 2554)
ISO 3166-2 TH-54
สีประจำกลุ่มจังหวัด ███ สีเขียว
███ สีแดง
ต้นไม้ประจำจังหวัด ยมหิน
ดอกไม้ประจำจังหวัด ยมหิน
ข้อมูลสถิติ
พื้นที่ 6,538.598 ตร.กม.[1]
(อันดับที่ 31)
ประชากร 460,756 คน[2] (พ.ศ. 2553)
(อันดับที่ 60)
ความหนาแน่น 70.46 คน/ตร.กม.
(อันดับที่ 66)
ศูนย์ราชการ
ที่ตั้ง ศาลากลางจังหวัดแพร่ ถนนไชยบูรณ์ ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ 54000
โทรศัพท์ (+66) 0 5452 3422
โทรสาร (+66) 0 5451 1411
เว็บไซต์ จังหวัดแพร่
แผนที่
 
แผนที่ประเทศไทย เน้นจังหวัดแพร่

สารานุกรมประเทศไทย ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย

จังหวัดแพร่ เป็นจังหวัดในภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย อดีตเป็นแหล่งไม้สักที่สำคัญของประเทศ มีแม่น้ำสายสำคัญไหลผ่านคือแม่น้ำยม มีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบมีทิวเขาล้อมรอบ

เนื้อหา

[แก้] สัญลักษณ์ประจำจังหวัด

[แก้] อาณาเขต

[แก้] สภาพทางภูมิศาสตร์

[แก้] ภูมิประเทศ

จังหวัดแพร่เป็นจังหวัดที่มีภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ทิศ มีภูเขาที่สูงที่สุดอยู่ที่ ดอยกู่สถาน (บางชื่อเรียกว่าดอยขุนสถาน) สูง 1,650 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง โดยทั่วไปพื้นที่ราบจะมีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 120-200 เมตร สำหรับตัวเมืองแพร่มีความสูง 161[3] เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง

[แก้] ภูมิอากาศ

  • ฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่ปลายเดือนกุมภาพันธ์-กลางเดือนพฤษภาคม จะมีอากาศร้อน อบอ้าวอุณหภูมิสูงสุดที่เคยวัดได้ 43.6 องศาเซลเซียสเมื่อปี พ.ศ. 2526[4] อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนเมษายน 37.3[5] องศาเซลเซียส
  • ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคม-กลางเดือนตุลาคม มีน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีประมาณ 1,000-1,500 มิลมิเมตร
  • ฤดูหนาว เริ่มตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคม-ปลายเดือนกุมภาพันธ์ จะมีอากาศหนาวอาจถึงหนาวจัดในบางปี อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยวัดได้ 4.6 องศาเซลเซียสเมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2517[4] อุณหภูมิเฉลี่ยต่ำสุดในเดือนมกราคม 14.4 องศาเซลเซียส[5]

[แก้] หน่วยการปกครอง

การปกครองแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ 78 ตำบล 645 หมู่บ้าน

แผนที่

  1. อำเภอเมืองแพร่
  2. อำเภอร้องกวาง
  3. อำเภอลอง
  4. อำเภอสูงเม่น
  5. อำเภอเด่นชัย
  6. อำเภอสอง
  7. อำเภอวังชิ้น
  8. อำเภอหนองม่วงไข่

[แก้] การปกครองส่วนท้องถิ่น

อำเภอเมืองแพร่

อำเภอสอง

อำเภอลอง

อำเภอสูงเม่น

อำเภอเด่นชัย

อำเภอร้องกวาง

อำเภอหนองม่วงไข่

อำเภอวังชิ้น

[แก้] ประวัติศาสตร์

[แก้] สมัยนครรัฐ

ในปี พ.ศ. 1371 "พญาพล" หรือ "พญาพละราช" ได้อพยพผู้คนส่วนหนึ่งลงมาจากเมืองเชียงแสน ไชยบุรี และเวียงพางคำลงมาทางใต้ สร้างเมืองอยู่ริมฝั่งแม่น้ำยมเรียกว่า "พละนคร" ตามชื่อของพญาพลผู้สร้างเมือง พญาพลได้สร้างวัดหลวงเป็นวัดแรกและสร้างวิหารหลวงพลนครไว้เป็นที่ประดิษฐานพระเจ้าแสนหลวงอันเป็นพระประธานเมือง ต่อมา เมืองแพร่ถูกหริภุญไชยเข้าครอบครองและส่งเชื้อสายราชวงศ์มาเป็นเจ้าเมือง

[แก้] สมัยสุโขทัย

ในปี พ.ศ. 1826 เมื่อหริภุญไชยถูกพญามังรายตีแตกทำให้เมืองต่างๆที่เคยอยู่ในอำนาจของหริภุญไชยแยกตัวออกมา สำหรับเมืองแพร่ซึ่งขาดเจ้าผู้ครองนคร ทางสุโขทัยจึงยกกองทัพเข้ามาโจมตี ทำให้เมืองแพร่ตกเป็นเมืองขึ้นของสุโขทัย ดังปรากฏในศิลาจารึกหลักที่ 1 ทำให้เมืองแพร่รับอิทธิพลทางศิลปะจากสุโขทัย ทั้งวัดวาอารามและพระพุทธรูปแบบสุโขทัย โดยเฉพาะ ในสมัยพระยาลิไทที่พระองค์ทรงส่งเสริมทางด้านการศาสนาเป็นอย่างมาก

[แก้] สมัยล้านนา

ในปี พ.ศ. 1986 พระเจ้าติโลกราชแห่งเชียงใหม่ ยกกองทัพมาตีเอาเมืองแพร่ในช่วงเวลาที่สุโขทัยอ่อนแอและหมดอำนาจทางการเมืองแล้ว โดยมีพระราชมารดาเป็นแม่ทัพ พญาแม่นคุนเป็นผู้ครองเมืองแพร่ไม่ออกรบ ยังคงนิ่งอยู่แต่ภายในเวียง เมื่อกองทัพเชียงใหม่ยิงต้นตาลแตกออกเป็นสองเสี่ยง พญาแม่นคุนจึงยอมแพ้และยอมให้กองทัพเชียงใหม่เข้าเมืองได้ ทำให้เมืองแพร่ถูกผนวกในอาณาจักรล้านนา

[แก้] สมัยอิทธิพลของพม่า

ในปี พ.ศ. 2101 พระเจ้าบุเรงนองยกทัพจากพม่ามาตีล้านนา กองทัพล้านนาไม่สามารถต่อสู้พวกพม่าได้ ล้านนาจึงกลายเป็นเมืองขึ้นของพม่า ต่อมา พระเจ้าล้านช้าง พญาเชียงใหม่ พญาน่าน พญาแพร่ พญาลคอร พญาเชียงราย พญาเชียงของ ก็เข้าร่วมต้านพม่าด้วย แต่ก็พ่ายแพ้แตกหนีไป ทำให้พม่าสามารถยึดล้านนาเป็นเมืองขึ้นได้อย่างสมบูรณ์ แม้มีความพยายามต่อสู้พม่าหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งถึงช่วงธนบุรี-ต้นรัตนโกสินทร์จึงสามารถขับไล่พม่าออกไปได้

[แก้] สมัยรัตนโกสินทร์

เจ้าเมืองแพร่ในสมัยรัตนโกสินทร์มีดังนี้ พญาแสนซ้าย, พญามังไชย (พญาเมืองไจย), เจ้าหลวงเทพวงศ์ลิ้นทอง (เจ้าหลวงอุปเสน), เจ้าหลวงอินทวิไชย, เจ้าหลวงพิมพิสาร และเจ้าผู้ครองนครองค์สุดท้ายคือ เจ้าหลวงพิริยเทพวงศ์ ต่อมา ในปี พ.ศ. 2442 มีการปฏิรูปการปกครองส่วนภูมิภาคใหม่ โดยการจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาล เมืองแพร่จึงถูกผนวกในมณฑลพายัพ ต่อมาในปี พ.ศ. 2458 ได้มีการแยกพื้นที่ด้านตะวันออกเป็นมณฑลมหาราษฎร์ แต่ก็ยุบรวมกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2468 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ในปี พ.ศ. 2475 ระบบมณฑลเทศาภิบาลจึงถูกยกเลิกไป และจัดตั้งระบบจังหวัดขึ้นแทน เมืองแพร่จึงกลายเป็นจังหวัดแพร่ดังเช่นในปัจจุบัน


[แก้] ทำเนียบรายนามผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่

ลำดับ รายนาม ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
1 พระยาราชฤทธานนท์ (ทองอยู่ สุวรรณบาตร์) พ.ศ. 2400-2445
2 พระยาศรีสุริยะราชวรานุวัตร (ทองศุข ดิษบุตร) พ.ศ. 2445-2448
3 พระบริรักษ์โยธี (เวศ) พ.ศ. 2448-2449
4 อ.อ. พระยานิกรกิติการ (กก ศรีเพ็ญ) พ.ศ. 2449-2458
5 อ.อ.พระยาสุรินทรภักดี ศรีไผทสมันต์ (สว่าง ผกณานนท์) พ.ศ. 2458-2460
6 อ.อ.พระยายอดเมืองขวาง (ม.ล. อั้น เสนีย์วงศ์) พ.ศ. 2460-2461
7 อ.ท.พระประสงค์ศขการี (เทียบ สุวรรณิน) พ.ศ. 2461-2466
8 ม.อ.ต.พระยารามราชเดช (ม.ร.ว. ปาน นพวงศ์ฯ) พ.ศ. 2466-2467
9 อ.ท.พระทวารา ดีภิบาล (เชย ชัยระภา) พ.ศ. 2467-2469
10 อ.ท.พระยากรุงศรีสวัสดิการ (จำรัส สวัสดิ์ชูโต) พ.ศ. 2469-2471
11 ม.อ.ต.พระยาเพ็ชรพิไสยศรีสวัสดิ์ (แม้น วสันตสิงห์) พ.ศ. 2471-2478
12 พระพายัพพิริยะกิจ (เอม ทินทลักษณ์) พ.ศ. 2478-2479
13 หลวงวิโรจน์รัฐกิจ (เปรื่อง โรจนกุล) พ.ศ. 2479-2481
14 หลวงเกษมประศาสน์ (บุญหยด สุวรรณสวัสดิ์) พ.ศ. 2481-2484
15 หลวงศรีนราศัย (ผิว จันทิมาคม) พ.ศ. 2484-2487
16 นายพรหม สูตรสุคนธ์ พ.ศ. 2487-2487
17 หลวงสรรคประศาสน์ (วิเศษ สรรคประศาสน์) พ.ศ. 2487-2489
18 นายสง่า สุขรัตน์ พ.ศ. 2489-2490
19 นายจรัส ธารีสาร พ.ศ. 2490-2493
20 นายเพ็ชร บูรณะวรศิริ พ.ศ. 2493-2495
21 นายชุณห์ นกแก้ว พ.ศ. 2495-2501
22 นายพยุง ตันติลิปิกร พ.ศ. 2501-2502
23 นายสมบัติ สมบัติทวี พ.ศ. 2502-2505
24 นายเครือ สุวรรณสิงห์ พ.ศ. 2505-2511
25 นายวิจิตร แจ่มใส พ.ศ. 2511-2512
26 นายปฐม สุทธิวาทนฤพุฒิ พ.ศ. 2512-2519
27 นายธานี โรจนาลักษณ์ พ.ศ. 2519-2520
28 นายสำรวย พึ่งประสิทธิ์ พ.ศ. 2520-2523
29 นายชูวงศ์ ฉายะบุตร พ.ศ. 2523-2524
30 น.อ.จำลอง ประเสริฐยิ่ง ร.น. พ.ศ. 2524-2524
31 นายแสวง อินทุสุต พ.ศ. 2524-2526
32 นายอนันต์ มีชำนะ พ.ศ. 2526-2527
33 นายธวัช รอดพร้อม พ.ศ. 2527-2532
34 นายศักดา ลาภเจริญ พ.ศ. 2532-2534
35 นายจินต์ วิภาตะกลัศ พ.ศ. 2534-2536
36 นายศักดิ์ เตชาชาญ พ.ศ. 2536-2537
37 นายทรงวุฒิ งามมีศรี พ.ศ. 2537-2539
38 นายนรินทร์ พานิชกิจ พ.ศ. 2539-2541
39 นายอนุกุล คุณาวงศ์ พ.ศ. 2541-2544
40 นายอมรพันธุ์ นิมานันท์ พ.ศ. 2544-2546
41 นายสมศักดิ์ บุญเปลื้อง พ.ศ. 2546-2547
42 นายสันทัด จัตุชัย พ.ศ. 2547-2548
43 นายอธิคม สุวรรณพงศ์ พ.ศ. 2548-2550
44 ว่าที่ ร.ต. พงษ์ศักดิ์ พลายเวช พ.ศ. 2550-2552
45 นายวัลลภ พริ้งพงษ์ พ.ศ. 2552-2552
46 นายสมชัย หทยะตันติ พ.ศ. 2552-2553
47 นายชวน ศิรินันท์พร พ.ศ. 2553-2554
48 นายเกษม วัฒนธรรม พ.ศ. 2554-ปัจจุบัน


[แก้] สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

[แก้] สถาบันการศึกษา

[แก้] ชาวแพร่ที่มีชื่อเสียง

[แก้] อ้างอิง

  1. ^ ศูนย์สารสนเทศเพื่อการบริหารและงานปกครอง. กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ข้อมูลการปกครอง." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://www.dopa.go.th/padmic/jungwad76/jungwad76.htm [ม.ป.ป.]. สืบค้น 18 เมษายน 2553.
  2. ^ ประกาศสานักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
  3. ^ http://www.dnp.go.th/statistics/2549/stat2549.asp
  4. ^ 4.0 4.1 http://www.cmmet.tmd.go.th/
  5. ^ 5.0 5.1 http://www.tmd.go.th/province_stat.php?StationNumber=48330

[แก้] ดูเพิ่ม

[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น

พิกัดภูมิศาสตร์: 18°09′N 100°10′E / 18.15°N 100.16°E / 18.15; 100.16

เครื่องมือส่วนตัว
สิ่งที่แตกต่าง
การกระทำ
ป้ายบอกทาง
มีส่วนร่วม
พิมพ์/ส่งออก
เครื่องมือ
ภาษาอื่น