จักรวรรดิซิกข์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก อาณาจักรซิกข์)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
จักรวรรดิซิกข์
Sarkar-e-Khalsa
امپراطوری سیک
ਸਿੱਖ ਸਲਤਨਤ

 

 

ค.ศ. 1799–1849
ธงชาติ ตราแผ่นดิน
เพลงชาติ
Deg Tegh Fateh
จักรวรรดิซิกข์ในยุคที่อาณาเขตกว้างที่สุด
เมืองหลวง ละฮอร์
ภาษา เปอร์เซีย[1], ปัญจาบ, โดกรี, แคชเมียร์, พัชโต
ศาสนา ศาสนาซิกข์
รัฐบาล ราชาธิปไตยแบบสหพันธรัฐ
มหาราชา
 -  1801–1839 รันจิต สิงห์
 -  1839 คารัค สิงห์
 -  1839–1840 เนา นิฮัล สิงห์
 -  1840–1841 ชันด์ เคาร์
 -  1841–1843 เชอร์ สิงห์
 -  1843–1849 ทุลีป สิงห์
เสนาบดี
 -  1799–1818 จามาดาร์ คูชัล สิงห์[2]
 -  1818–1843 เดียน สิงห์ ดอครา
 -  1843–1844 ฮิรา สิงห์ ดอครา
 -  1844–1845 จาวาฮาร์ สิงห์ ออลัค
ยุคประวัติศาสตร์ สมัยใหม่ช่วงต้น
 -  รันจิต สิงห์ยึดเมืองละฮอร์ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1799
 -  สิ้นสุดสงครามอังกฤษ-ซิกข์ครั้งที่สอง 29 มีนาคม 1849
สกุลเงิน รูปีนานัคชาฮี
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ ประเทศจีน จีน
อินเดีย อินเดีย
ปากีสถาน ปากีสถาน

จักรวรรดิซิกข์ (อังกฤษ: Sikh Empire; เปอร์เซีย: امپراتوری سیک‎; ปัญจาบ: سکھ سلطنت) เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในเอเชียใต้ รอบ ๆ ภูมิภาคปัญจาบ ดำรงอยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1799–1849 ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด จักรวรรดิซิกข์มีพื้นที่จรดช่องเขาไคเบอร์ทางตะวันตก จรดทิเบตทางตะวันออก จรดเมืองมิธันโกต (Mithankot) ทางใต้และจรดกัศมีร์ทางเหนือ

ศาสนาซิกข์เกิดขึ้นในช่วงเวลาใกล้เคียงกับการพิชิตดินแดนทางภาคเหนือของอินเดียของจักรพรรดิบาบูร์ ผู้สถาปนาจักรวรรดิโมกุล ในรัชสมัยจักรพรรดิอักบัร พระองค์ทรงเจริญสัมพันธไมตรีกับชาวซิกข์และพระราชทานที่ดินให้แก่คุรุชาวซิกข์ แต่ตั้งแต่รัชสมัยของจักรพรรดิชะฮันคีร์เป็นต้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างจักรวรรดิโมกุลและชาวซิกข์ก็ตกต่ำลง มีการทำร้ายและคุมขังชาวซิกข์[3] จนชาวซิกข์เริ่มสร้างป้อมปราการและกองทัพไว้ป้องกัน ในปี ค.ศ. 1707 หลังการสวรรคตของจักรพรรดิออรังเซพและจักรวรรดิโมกุลเริ่มเสื่อมอำนาจ กองทัพชาวซิกข์เริ่มมีอิทธิพลมากขึ้นและแตกออกเป็นกลุ่มต่าง ๆ ที่มีอำนาจกึ่งปกครองตนเอง เรียกว่า "misl"[4][5] (เป็นคำในภาษาเปอร์เซีย แปลว่า "คล้ายคลึง") ผู้นำของแต่ละกองทัพพยายามแยกตัวเป็นอิสระ ในปี ค.ศ. 1799 รันจิต สิงห์ (Ranjit Singh) ยึดเมืองละฮอร์จากซามาน ชาห์ ดุรรานี (Zaman Shah Durrani) ผู้ปกครองชาวอัฟกันและรวมกองทัพชาวซิกข์จนเป็นปึกแผ่น ต่อมาในปี ค.ศ. 1801 รันจิต สิงห์ทรงขึ้นครองราชย์เป็นมหาราชาแห่งปัญจาบ พระองค์ทรงพัฒนากองทัพให้ทันสมัย แต่หลังการสวรรคตของพระองค์ ภายในจักรวรรดิก็เกิดความขัดแย้งและล่มสลายลงในปี ค.ศ. 1849 หลังพ่ายแพ้ให้แก่บริษัทอินเดียตะวันออกในสงครามอังกฤษ-ซิกข์ครั้งที่สอง[6]

อ้างอิง[แก้]

  1. http://www.global.ucsb.edu/punjab/14.1_Rahman.pdf
  2. Grewal, J.S. (1990). The Sikhs of the Punjab. Cambridge University Press. p. 107. ISBN 0 521 63764 3. สืบค้นเมื่อ 15 April 2014.
  3. Melton, J. Gordon (Jan 15, 2014). Faiths Across Time: 5,000 Years of Religious History. ABC-CLIO. p. 1163. สืบค้นเมื่อ Nov 3, 2014.
  4. Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, (Edition: Volume V22, Date: 1910–1911), Page 892.
  5. Grewal, J. S. (1990). The Sikhs of the Punjab, Chapter 6: The Sikh empire (1799–1849). The New Cambridge History of India. Cambridge University Press. ISBN 0 521 63764 3.
  6. Second Anglo-Sikh War - Oxford Scholarship

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]