ราชวงศ์สาตวาหนะ
ราชวงศ์สาตวาหนะ | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ป. ช่วงปลายของ 200 ปีก่อนคริสต์กาล–ป. ค.ศ. 224 | |||||||||||||||||||||
อาณาเขตโดยประมาณของสาตวาหนะ ประมาณต้นศตวรรษที่ 1[1] | |||||||||||||||||||||
| เมืองหลวง | ประติษฐาน อมราวตี เปานี[2] ชุนนาร์[3] | ||||||||||||||||||||
| ภาษาทั่วไป | ประกฤตแบบมหาราษฏระ[4](ทางการ, วรรณกรรม, จารึก) ประกฤต (วรรณกรรม) สันสกฤต (วรรณกรรม) ทมิฬเก่า (ยารึก) | ||||||||||||||||||||
| ศาสนา | ลัทธิพราหมณ์[5] ศาสนาพุทธ ไวษณวะ[6][7] Shaivism[8] ศาสนาเชน[9] | ||||||||||||||||||||
| การปกครอง | ราชาธิปไตย | ||||||||||||||||||||
| ราช | |||||||||||||||||||||
• ประมาณ 200-100 ปีก่อนคริสต์กาล | สิมุกตะ (องค์ปฐม) | ||||||||||||||||||||
• ค.ศ. 217–224 | Pulumavi IV (องค์สุดท้าย) | ||||||||||||||||||||
| ยุคประวัติศาสตร์ | อินเดียสมัยคลาสสิก | ||||||||||||||||||||
• ก่อตั้ง | ป. ช่วงปลายของ 200 ปีก่อนคริสต์กาล | ||||||||||||||||||||
• สิ้นสุด | ป. ค.ศ. 224 | ||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ | ประเทศอินเดีย | ||||||||||||||||||||
สาตวาหนะ (Sātavāhana,[10] IAST: Sātavāhana) หรือ อานธร (หรือ อานธรภรตยะ หรือ อานธรชาติยะ) ในปุราณะ เป็นจักรวรรดิอินเดียโบราณ นักวิชาการสมัยใหม่เชื่อว่าอาณาจักรดำรงอยู่ระหว่าง 200 ปีก่อนคริสต์กาลถึงต้นศตวรรษที่ 3 ในขณะที่อิงตามปุราณะอาจเริ่มต้นย้อนไปถึง 300 ปีก่อนคริสต์กาล กระนั้นไม่มีหลักฐานโบราณคดียืนยันเพิ่มเติม เขตแดนของสตาวาหนะตรงกับพื้นที่ของประเทศอินเดียในส่วนรัฐอานธรประเทศ, เตลังคานา และ มหาราษฏระ ในปัจจุบัน ในบางช่วงมีอาณาเขตไกลถึงรัฐคุชราต, มัธยประเทศ และ กรณาฏกะ มีราชธานีหลายแห่ง ซึ่งรวมถึงประติษฐานและอมราวตี (ธรณิโกฏ)
ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดถึงที่มาของราชวงศ์นี้ ในปุราณะระบุว่าปฐมกษัตริย์แห่งสาตวาหนะได้โค่นล้มจักรวรรดิกาณวะ รุ่งเรืองสูงสุดในรัชสมัยของเคาตมีปุตร สาตกรณี และผู้สืบทอด วสิสฐิปุตร ศรี ปุลมวี ก่อนจะกระจายเป็นรัฐย่อย ๆ ในศตวรรษที่ 3
ช่วงเวลาที่แน่นอนไปจนถึงที่มาแน่นอน และความหมายของชื่อของสาตวาหนะเป็นประเด็นถกเถียงในหมู่นักวิชาการมาอย่างยาวนาน ข้อถกเถียงบางส่วนมีรากฐานมาจากลัทธินิยมบ้านเกิด โดยทั้งรัฐมหาราษฏระ, อานธรประเทศ, กรณาฏกะ และ เตลังคานา ล้วนอ้างตนว่าคือต้นกำเนิดของสาตวาหนะ[11]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Schwartzberg, Joseph E. (1978). A Historical atlas of South Asia. Chicago: University of Chicago Press. p. 145, map XIV.1 (e). ISBN 0226742210.
- ↑ Dr. Vasudev Vishnu Mirashi (1981). The History And Inscriptions Of The Sātavāhanas And The Western Kshatrapas. p. 23.
- ↑ "Lenyadri Group of Caves, Junnar - Ticketed Monument - ArchaeologicalSurvey of India". Asi.nic.in. Archaeological Survey of India. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 April 2009. สืบค้นเมื่อ 30 May 2010.
- ↑ A Comprehensive History Of Ancient India (3 Vol. Set) (ภาษาอังกฤษ). Sterling Publishers Pvt. Ltd. 2003-12-01. p. 103. ISBN 978-81-207-2503-4.
The use of Prakrit in Ashokan inscriptions and its continuance under the Satavahanas as the official language raised Maharashtri Prakrit from a common local dialect to the stature of a literary idiom. The most important work is Satasati or Gathasaptasati-an anthology of 700 erotic verses in Maharashtri Prakrit and in the Arya metre. Gunadhya's Brihatkatha (Great Romance) probably belonged to this period.
- ↑ Sinopoli 2001, p. 172.
- ↑ Digambar Janardhan Sonawane. Cultural Contribution Of Satvahanas In The History Of Deccan. p. 23.
- ↑ Sharma, R.S. (2007). "The Satavahana Phase". academic.oup.com. pp. 203–210. doi:10.1093/acprof:oso/9780195687859.003.0021. ISBN 978-0-19-568785-9. สืบค้นเมื่อ 2022-10-29.
- ↑ The Andhra Pradesh Journal of Archaeology (ภาษาอังกฤษ). Director of Archaeology and Museums, Government of Andhra Pradesh. 1995. p. 106.
An inscription from Sthanakundür and coins with images of Skanda and bull, issued by Siri Satakani indicate that the early Satavahanas were devotees of Siva. Though, the early Satavāhana rulers were staunch devotees of Saivism, their religious edifices have not been traced so far in coastal Andhra Desa.
- ↑ Dr. Vasudev Vishnu Mirashi (1981). The History And Inscriptions Of The Sātavāhanas And The Western Kshatrapas. pp. 180–181.
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อauto3 - ↑ Sinopoli 2001, p. 168.
บรรณานุกรม
[แก้]- Sinopoli, Carla M. (2001). "On the Edge of Empire: Form and Substance in the Satavahana Dynasty". ใน Alcock, Susan E.; D'Altroy, Terence N.; Morrison, Kathleen D.; Sinopoli, Carla M. (บ.ก.). Empires: Perspectives from Archaeology and History. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521770200.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
 | บทความประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล |
 | บทความประเทศอินเดียนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล ดูเพิ่มที่ โครงการวิกิประเทศอินเดีย |