อักษรครันถะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรครันถะ
John 3 16 Sanskrit translation grantham script.gif
ชนิด อักษรสระประกอบ
ภาษาพูด ภาษาสันสกฤต
Manipravalam
ช่วงยุค คริสต์ศตวรรษที่ 6–16[1]
ระบบแม่
ระบบลูก อักษรมาลายาลัม
อักษรสิงหล
อักษรตูลู
อักษรทมิฬ
ระบบพี่น้อง Vatteluttu
ISO 15924 Gran
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเรนเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่องหรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด

อักษรครันถะ (เทวนาครี ग्रन्थ หมายถึง "หนังสือ" หรือ "จารึก") หรือ อักษรคฤนถ์ [2] หรือ อักษรคฤณถ์ [3] พัฒนามาจากอักษรพราหมี เริ่มปรากฏเมื่อราวพ.ศ. 1043 อักษรส่วนใหญ่ที่ใช้ในอินเดียใต้ มาจากอักษรปัลลวะ และมีอิทธิพลต่ออักษรสิงหล และอักษรไทยด้วย ชาวทมิฬใช้อักษรนี้เขียนภาษาสันสกฤต และยังคงใช้ในโรงเรียนสอนคัมภีร์พระเวท ของศาสนาฮินดูในปัจจุบัน

อ้างอิง[แก้]

  1. http://www.ancientscripts.com/grantha.html
  2. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔
  3. ธวัช ปุณโณทก. อักษรไทยโบราณ ลายสือไทย และวิวัฒนาการของชนชาติไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549, หน้า 34