ประเทศแอลจีเรีย

สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية (อาหรับ) al-Jumhūriyyah al-Jazāʾiriyyah ad-Dīmuqrāṭiyyah ash‑Shaʿbiyyah
ธงชาติ ตราแผ่นดิน
คำขวัญ: بالشعب وللشعب ("โดยประชาชนและเพื่อประชาชน")
เพลงชาติ: กัสซะมัน
ที่ตั้งของประเทศแอลจีเรีย (เขียวเข้ม)
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด	แอลเจียร์ 36°42′N 3°13′E
ภาษาราชการ	อาหรับ เบอร์เบอร์
ภาษาอื่น ๆ	อาหรับแอลจีเรีย (ภาษากลาง) ฝรั่งเศส
กลุ่มชาติพันธุ์	75%–85% อาหรับ 15%–25% เบอร์เบอร์
ศาสนา	99% อิสลามนิกายซุนนี (ศาสนาประจำชาติ) 1% อื่น ๆ (รวมคริสต์และยิว)
การปกครอง	รัฐเดี่ยว สาธารณรัฐระบบกึ่งประธานาธิบดี
• ประธานาธิบดี	อับดุลมะญีด ตับบูน
• นายกรัฐมนตรี	นาษีร อัลอัรบาวี
• ประธานสภา	อาซูส นาษีร
• ประธานสมัชชา	อิบรอฮีม บูฆอลี
สภานิติบัญญัติ	รัฐสภา
• สภาสูง	สภาแห่งชาติ
• สภาล่าง	สภาแห่งชาติประชาชน
ก่อตั้ง
• การรวมนูมิเดีย	202 ปีก่อนคริสต์ศักราช
• ราชวงศ์รุสตะมิด	776
• ราชวงศ์ซีริด	972
• ราชวงศ์ฮัมมาดิด	1015
• ราชวงศ์ซัยยานิด	1236
• อัลญะซาอิร	1516
• ฝรั่งเศสครอบครอง	5 กรกฎาคม ค.ศ. 1830
• เป็นเอกราช	5 กรกฎาคม ค.ศ. 1962
พื้นที่
• รวม	2,381,741 ตารางกิโลเมตร (919,595 ตารางไมล์) (อันดับ 10)
ประชากร
• ประมาณ 2025	47,400,000 (อันดับ 32)
• ความหนาแน่น	19 ต่อตารางกิโลเมตร (49.2 ต่อตารางไมล์) (อันดับ 206)
จีดีพี (อำนาจซื้อ)	ประมาณ 2025
• รวม	8.753 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับ 40)
• ต่อหัว	18,530 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับ 100)
จีดีพี (ราคาตลาด)	ประมาณ 2025
• รวม	2.688 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับ 49)
• ต่อหัว	5,690 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับ 111)
จีนี (2011)	27.6 ความเหลื่อมล้ำต่ำ
เอชดีไอ (2023)	0.763 สูง (อันดับ 96)
สกุลเงิน	ดีนาร์แอลจีเรีย (DZD)
เขตเวลา	UTC+1 (เวลายุโรปกลาง)
รูปแบบวันที่	วว/ดด/ปปปป
รหัสโทรศัพท์	+213
โดเมนบนสุด	.dz الجزائر.

แอลจีเรีย (อังกฤษ: Algeria; อาหรับ: الجزائر, ออกเสียง: [al.d͡ʒazaːʔir]; ฝรั่งเศส: Algérie) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย (อังกฤษ: People's Democratic Republic of Algeria; อาหรับ: الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية; ฝรั่งเศส: République algérienne démocratique et populaire) เป็นประเทศในแอฟริกาเหนือ มีอาณาเขตทางตะวันออกเฉียงเหนือจรดประเทศตูนิเซีย ทางตะวันออกจรดประเทศลิเบีย ทางตะวันออกเฉียงใต้จรดประเทศไนเจอร์ ทางตะวันตกเฉียงใต้จรดประเทศมาลีและประเทศมอริเตเนีย และทางตะวันตกจรดประเทศโมร็อกโก รวมถึงหลายกิโลเมตรของพื้นที่ที่ยึดครองมาได้บางส่วน คือ เวสเทิร์นสะฮารา แอลจีเรียได้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคอัลมัฆริบในแอฟริกาเหนือ มีสภาพภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้ง โดยประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่ทางตอนเหนือซึ่งเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ และทะเลทรายสะฮาราครอบคลุมพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ทางตอนใต้ ประเทศแอลจีเรียมีพื้นที่ 2,381,741 ตารางกิโลเมตร (919,595 ตารางไมล์), จึงเป็นประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของโลกเและเป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกา 200 เท่าของประเทศที่เล็กที่สุดในทวีปอย่างแกมเบีย ด้วยจำนวนประชากร 44 ล้านคน แอลจีเรียจึงเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 10 ในแอฟริกา และเป็นประเทศที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 32 ของโลก แอลจีเรียมีเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือแอลเจียร์ ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดบนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

ในศตวรรษของการอพยพของชาวอาหรับไปยังภูมิภาคอัลมัฆริบนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ได้เปลี่ยนแปลงจำนวนประชากรในแอลจีเรีย และสเปนได้ขยายอาณานิคมซึ่งนำไปสู่การสถาปนาเขตผู้สำเร็จราชการแห่งแอลเจียร์ใน ค.ศ. 1516 ซึ่งเป็นรัฐที่ดูดดึงผู้คนจากทั่วทั้งดินแดนทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทำให้เมืองหลวงของแอลเจียร์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุด ร่ำรวยที่สุด และมีความหลากหลายมากที่สุดในโลก ความอ่อนแอในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส่งผลให้ฝรั่งเศสรุกรานใน ค.ศ. 1830 และแอลจีเรียกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1848 และเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรปมากกว่าหนึ่งล้านคน ในขณะที่ชาวแอลจีเรียพื้นเมืองยังคงเป็นประชากรส่วนใหญ่ของดินแดนนี้ โดยคาดว่าประชากรเหล่านี้ลดลงถึงหนึ่งในสามเนื่องจากการสงคราม โรคภัยไข้เจ็บ และความอดอยาก การสังหารหมู่ที่เซติฟและเกลมาใน ค.ศ. 1945 เป็นจุดเปลี่ยนในความสัมพันธ์แอลจีเรีย-ฝรั่งเศส และเป็นจุดชนวนให้เกิดสงครามแอลจีเรียซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการที่แอลจีเรียได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1962 และการประกาศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนในวันที่ 25 กันยายนในปีเดียวกัน

ภาษาราชการของประเทศแอลจีเรียคือภาษาอาหรับและภาษาทามาไซต์ ประชากรส่วนใหญ่ของแอลจีเรียเป็นชาวอาหรับที่นับถือศาสนาอิสลาม ภาษาอาหรับแอลจีเรียเป็นภาษาพูดหลัก ภาษาฝรั่งเศสยังเป็นภาษาที่ใช้ในบางบริบท แต่ไม่มีสถานะเป็นทางการ

แอลจีเรียเป็นสาธารณรัฐระบบกึ่งประธานาธิบดี โดยมีเขตเลือกตั้งท้องถิ่นประกอบด้วย 58 จังหวัด ซึ่งเรียกเป็นภาษาในท้องถิ่นว่า วิลายะฮ์ แอลจีเรียเป็นมหาอำนาจระดับภูมิภาคในแอฟริกาเหนือ และเป็นประเทศที่มีอำนาจปานกลางในกิจการระดับโลก มีดัชนีการพัฒนามนุษย์สูงที่สุดในบรรดาประเทศในทวีปแอฟริกาทั้งหมด และเป็นหนึ่งในประเทศที่มีเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในทวีป โดยอิงจากการส่งออกพลังงานเป็นส่วนใหญ่ แอลจีเรียมีปริมาณสำรองน้ำมันมากเป็นอันดับที่ 16 ของโลก และมีปริมาณสำรองก๊าซธรรมชาติมากเป็นอันดับที่ 9 โซนาทราช ซึ่งเป็นบริษัทน้ำมันของชาติ เป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกา โดยเป็นผู้จัดหาก๊าซธรรมชาติจำนวนมากไปยังยุโรป กองทัพของแอลจีเรียเป็นหนึ่งในกองทัพที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกา และมีงบประมาณทางทหารที่มากที่สุดในทวีป แอลจีเรียเป็นสมาชิกของสหภาพแอฟริกา สันนิบาตอาหรับ องค์การความร่วมมืออิสลาม โอเปก สหประชาชาติ และสหภาพอาหรับอัลมัฆริบซึ่งแอลจีเรียเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้ง

ประวัติศาสตร์

กลุ่มชนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานกลุ่มแรกคือชาวเบอร์เบอร์ จากนั้นจึงมีชาวฟินิเชีย ชาวโรมันและชาวอาหรับเข้ามา ต่อมา แอลจีเรียอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันในช่วง พ.ศ. 2061 - 2373 จากนั้นจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส แม้จะได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมฝรั่งเศสมาก แต่ชาวอาหรับในแอลจีเรียคงทำสงครามแบบกองโจรต่อต้านฝรั่งเศสอย่างต่อเนื่อง จนฝรั่งเศสยอมถอนตัวจากแอลจีเรีย โดยแอลจีเรียได้รับเอกราชเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 อาห์เม็ด เบลล์ เบลลา เป็นผู้นำในช่วง พ.ศ. 2505 - 2508 จากนั้นถูกคณะทหารปฏิวัติ พ.ศ. 2510 แอลจีเรียประกาศสงครามกับอิสราเอล และหันไปผูกมิตรกับสหภาพโซเวียตปัญหาทางเศรษฐกิจเป็นเหตุให้ประชาชนก่อการจลาจลเมื่อ พ.ศ. 2531 รัฐบาลปราบปรามด้วยความรุนแรงจนมีผู้เสียชีวิตไป 500 คน พ.ศ. 2532 แอลจีเรียประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่ให้สิทธิเสรีภาพแก่ประชาชนมากขึ้น ในปี​ ​พ.ศ. ​2562​ ​เกิดการประท้วงประธานาธิบดี​วัย 82 ปี​ ครั้งใหญ่ มีผู้เสียชีวิตรายเดียวจากโรคหัวใจล้มเหลว

ประชากร

ประชากรในอดีต (ในหลักพัน)

ปี	ประชากร	±% ต่อปี
1856	2,496	—
1872	2,416	−0.20%
1886	3,752	+3.19%
1906	4,721	+1.16%
1926	5,444	+0.72%
1931	5,902	+1.63%
1936	6,510	+1.98%
1948	7,787	+1.50%
1954	8,615	+1.70%
1966	12,022	+2.82%
1977	16,948	+3.17%
1987	23,051	+3.12%
1998	29,113	+2.15%
2008	34,080	+1.59%
2013	37,900	+2.15%
ที่มา: (1856–1872) (1886–2008)

ศาสนาในแอลจีเรีย, 2010
ศาสนา			%
อิสลาม			99%
คริสต์			1%

ประชากรส่วนใหญ่ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาอาหรับ ชนกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากที่สุด คือ ชาวเบอร์เบอร์ ภาษาในประเทศแอลจีเรีย มีภาษาอาหรับ เป็นภาษาราชการ ภาษาอื่นได้แก่ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเบอร์เบอร์ ศาสนาอิสลาม เป็นศาสนาประจำชาติ มีศาสนาคริสต์และอื่น ๆ ในสัดส่วนน้อย

เมืองที่ใหญ่ที่สุดในแอลจีเรีย ONS estimates for 2008
	อันดับ	ชื่อ	จังหวัด	ประชากร
แอลเจียร์ ออราน	1	แอลเจียร์	จังหวัดแอลเจียร์	4,988,145	กงส์ต็องตีน เซติฟ
	2	ออราน	จังหวัดออราน	1,224,540
	3	กงส์ต็องตีน	จังหวัดกงส์ต็องตีน	943,112
	4	เซติฟ	จังหวัดเซติฟ	609,499
	5	อันนาบา	จังหวัดอันนาบา	317,206
	6	บลีดา	จังหวัดบลีดา	264,598
	7	บัตนา	จังหวัดบัตนา	246,379
	8	เคลฟ	จังหวัดเคลฟ	235,062
	9	ตแลมแซน	จังหวัดตแลมแซน	221,231
	10	ซิดิเบลเอบเบส	จังหวัดซิดิเบลเอบเบส	208,498

บรรณานุกรม

• Ageron, Charles-Robert (1991). Modern Algeria – A History from 1830 to the Present. Translated from French and edited by Michael Brett. London: Hurst. ISBN 978-0-86543-266-6.
• Aghrout, Ahmed; Bougherira, Redha M. (2004). Algeria in Transition – Reforms and Development Prospects. Routledge. ISBN 978-0-415-34848-5.
• Bennoune, Mahfoud (1988). The Making of Contemporary Algeria – Colonial Upheavals and Post-Independence Development, 1830–1987. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-30150-3.
• Fanon, Frantz (1966; 2005 paperback). The Wretched of the Earth. Grove Press. ASIN B0007FW4AW, ISBN 978-0-8021-4132-3.
• Horne, Alistair (1977). A Savage War of Peace: Algeria 1954–1962. Viking Adult. ISBN 978-0-670-61964-1, ISBN 978-1-59017-218-6 (2006 reprint)
• Laouisset, Djamel (2009). A Retrospective Study of the Algerian Iron and Steel Industry. New York City: Nova Publishers. ISBN 978-1-61761-190-2.
• Roberts, Hugh (2003). The Battlefield – Algeria, 1988–2002. Studies in a Broken Polity. London: Verso Books. ISBN 978-1-85984-684-1.
• Ruedy, John (1992). Modern Algeria – The Origins and Development of a Nation. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0-253-34998-9.
• Stora, Benjamin (2001). Algeria, 1830–2000 – A Short History. Ithaca, New York: Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-3715-1.
• Sidaoui, Riadh (2009). "Islamic Politics and the Military – Algeria 1962–2008". Religion and Politics – Islam and Muslim Civilisation. Farnham: Ashgate Publishing. ISBN 0-7546-7418-5.

แหล่งข้อมูลอื่น

• People's Democratic Republic of Algeria Official government website (ในภาษาอาหรับและฝรั่งเศส)
• Portal of the First Ministry เก็บถาวร 2015-08-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน Portal of the First Ministry (ในภาษาอาหรับและฝรั่งเศส)
• Algeria. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
• ประเทศแอลจีเรีย แหล่งข้อมูลบนเครือข่ายเว็บจัดทำโดย GovPubs ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยโคโลราโด โบลเดอร์
• ประเทศแอลจีเรีย ที่เว็บไซต์ Curlie
• Algeria profile from the BBC News
• Algeria Atlas Map (PDF) (Map). United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR). April 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 9 December 2016. สืบค้นเมื่อ 9 December 2016.
• ency education เก็บถาวร 2020-07-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ency education (ในภาษาอาหรับ)
• Wikimedia Atlas of Algeria
• Key Development Forecasts for Algeria from International Futures
• EU Neighbourhood Info Centre: Algeria