อาหรับ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ชาวอาหรับ)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อาหรับ (แก้ความกำกวม)
อาหรับ
عَرَبٌ
ประชากรทั้งหมด
ป. 400 ล้าน[1][2] ถึงมากกว่า 420 ล้าน[3][4]
Arab people around the world.svg
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างสำคัญ
 สันนิบาตอาหรับ
430,000,000[5][6]
 บราซิลประมาณ 4–7 ล้านคนผ่านบรรพบุรุษทางสายพ่อ[7][8][a]
 ฝรั่งเศส3.3[10] ถึง 5.5[11] ล้านคนที่มีบรรพบุรุษจากแอฟริกาเหนือ (อาหรับหรือเบอร์เบอร์)[12]
 อินโดนีเซีย
  • ชาวอาหรับอินโดนีเซีย 87,227 คนในสัมมะโน ค.ศ. 2005 (ทางการ)[13]
  • ประมาณ 4–5 ล้านคนที่มีบรรพบุรุษอาหรับผ่านสายพ่อ (คาดเดาอย่างไม่เป็นทางการ)[14]
 ตุรกี5,000,000[15][16][17][18][19]
 อาร์เจนตินา4,500,000 ผ่านทางบรรพบุรุษสายพ่อ[20]
 สหรัฐ3,700,000[21]
 อิสราเอล1,700,000[22]
 เวเนซุเอลา1,600,000[23]
 โคลอมเบีย1,500,000[24]
 อิหร่าน1,500,000[25]
 เม็กซิโก1,500,000[26]
 ชาด1,536,000 (ประมาณ)[27]
 สเปน1,350,000[28][29]
 เยอรมนี1,155,390[30][31]
 ชิลี800,000[32][33][34]
 แคนาดา750,925[35]
 อิตาลี680,000[36]
 สหราชอาณาจักร500,000[37]
 ออสเตรเลีย500,000[38]
 เอกวาดอร์250,000[39]
 ฮอนดูรัส275,000[40][41]
 เบลเยียม800,000[ต้องการอ้างอิง]
 เนเธอร์แลนด์480,000–613,800[42]
 สวีเดน425,000[ต้องการอ้างอิง]
 เดนมาร์ก121,000[ต้องการอ้างอิง]
 เอลซัลวาดอร์มากกว่า 100,000 คน[43][44][45][46][47]
ภาษา
อาหรับ
ศาสนา
ส่วนใหญ่: ศาสนาอิสลาม
(ซุนนี · ชีอะฮ์ · ศูฟี · อิบาดี · อะละวี)
ส่วนน้อย: ศาสนาคริสต์
(กรีกออร์ทอดอกซ์ · กรีกคาทอลิก)
ส่วนน้อยมาก: กลุ่มศาสนาเอกเทวนิยมอื่น ๆ (ดรูซ · ศาสนายูดาห์ · ศาสนาบาไฮ)
เคยมี: พหุเทวนิยมอาระเบียก่อนอิสลาม
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
กลุ่มผู้พูดภาษาแอโฟรเอชีแอติก (เบอร์เบอร์) โดยเฉพาะชาวเซมิติก เช่น ชาวอัสซีเรีย, ชาวยิว, ชาวอัมฮารา และติกรายัน[48][48][49][50][51][52][53]
เชิงอรรถ
a ไม่ควรไปสับสนระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์อาหรับกับไม่ใช่ชาติพันธุ์อาหรับที่อาศัยในโลกอาหรับ[53]
b ใช่ว่าชาวอาหรับทุกคนเป็นมุสลิม และใช่ว่ามุสลิมทุกคนคือชาวอาหรับ เพราะชาวอาหรับสามารถนับถือศาสนาหรือไม่นับถือศาสนาใดก็ได้
c อัตลักษณ์ของชาวอาหรับถูกกำหนดโดยไม่ขึ้นกับเอกลักษณ์ทางศาสนา

อาหรับ หรือ ชาวอาหรับ (อาหรับ: عربي‎, ʿarabi พหูพจน์ العرب al-ʿarab, อังกฤษ: Arab) คือบุคคลกลุ่มบุคคลที่มีชาติพันธุ์ พูดภาษา หรือมีวัฒนธรรมที่เรียกว่า “อาหรับ”[54][55]เป็นชนชาติหนึ่งที่อาศัยในบริเวณคาบสมุทรอาหรับที่เป็นทะเลทราย รวมทั้งชนชาติที่พูดภาษาอาหรับในเอเชียตะวันตก และแอฟริกาเหนือ ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม คำว่าอาหรับในตระกูลภาษาเซมิติกแปลว่าทะเลทรายหรือผู้อาศัยอยู่ในทะเลทราย ส่วนใหญ่ดำรงชีพแบบเร่ร่อน จึงแปลคำว่าอาหรับว่าเร่ร่อนได้ด้วย

ชาวอาหรับเป็นชาวเซมิติกเช่นเดียวกับชาวยิว จัดอยู่ในพวกคอเคเซอยด์ ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเก่ากล่าวว่าอับราฮัมมีลูกชาย 2 คน คนโตชื่ออิสไมส์หรืออิสมาอีลเป็นต้นตระกูลของชาวอาหรับ คนที่ 2 ชื่อไอแซกเป็นต้นตระกูลของชาวยิว ก่อนที่มุฮัมมัดจะประกาศศาสนาอิสลามชาวอาหรับจะอยู่กันเป็นเผ่า จงรักภักดีต่อเผ่าของตนมาก วิถีชีวิตของชาวอาหรับมีสองแบบ คือแบบอยู่เป็นหมู่บ้าน มีอาชีพค้าขายและทำการเกษตร อีกกลุ่มหนึ่งใช้ชีวิตแบบเร่ร่อนเรียกว่าเบดูอิน อาศัยอยู่ในกระโจมเพื่อเคลื่อนย้ายได้สะดวก ชาวเบดูอินกับชาวอาหรับที่ตั้งถิ่นฐานมักดูถูกกัน ไม่ลงรอยกัน หลังจากมุฮัมมัดประกาศศาสนาอิสลาม จึงเกิดความสามัคคีในหมู่ชาวอาหรับ ผู้นับถือศาสนาอิสลามในยุคแรกๆมักถูกกลั่นแกล้งและปราบปรามจึงเกิดการทำญิฮาดหรือการต่อสู้เพื่อศาสนาขึ้น

ปัจจุบันประเทศที่จัดว่าเป็นประเทศอาหรับเป็นสมาชิกของสันนิบาตอาหรับ ในปัจจุบันมีสมาชิก 21 ประเทศ ได้แก่ แอลจีเรีย จิบูตี บาห์เรน อิรัก จอร์แดน คูเวต เลบานอน ลิเบีย มอริตาเนีย โมร็อกโก โอมาน ปาเลสไตน์ กาตาร์ ซาอุดิอาระเบีย โซมาเลีย ซูดาน ซีเรีย ตูนีเซีย อียิปต์ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และ เยเมน ในปัจจุบันยังมีความขัดแย้งในหมู่ชาวอาหรับอยู่ เช่น ปัญหาปาเลสไตน์ ความขัดแย้งทางศาสนา เช่น ความขัดแย้งระหว่างชาวอาหรับที่นับถือศาสนาอิสลามและศาสนาคริสต์ในเลบานอน ความขัดแย้งระหว่างชาวอาหรับที่นับถือศาสนาอิสลามนิกายสุหนี่และชีอะห์ เป็นต้น

ภาษาอาหรับเป็นภาษาที่เก่ากว่าวัฒนธรรมอาหรับที่เริ่มเผยแพร่ในตะวันออกกลางตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 เมื่ออาหรับคริสเตียนเช่นกาสนาวิยะห์ ลักห์มิยะห์ และ Banu Judham เริ่มโยกย้ายเข้าไปตั้งถิ่นฐานในทะเลทรายซีเรียและในบริเวณลว้าน[56][57] ภาษาอาหรับเพิ่มความสำคัญมากขึ้นพร้อมกับการรุ่งเรืองของศาสนาอิสลามในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ในการเป็นภาษาของอัลกุรอาน และวัฒนธรรมอาหรับก็เริ่มเผยแพร่ออกไปพร้อมกับการขยายดินแดนของอิสลาม[58]

หมายเหตุ[แก้]

  1. The Brazilian and Lebanese governments claim 7 million Lebanese, with 4 million Syrians. A 2008 study done by IGBE covering the states of Amazonas, Paraíba, São Paolo, Rio Grande de Sol, Mato Grosso, and Disitro Federal showed that 0.9% or 2 million white Brazilians claimed any Middle Eastern ancestry[9]

อ้างอิง[แก้]

  • ศรีสุรางค์ พูลทรัพย์. อาหรับ ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 239 – 241
  1. Lorenzo Kamel (31 March 2017). The Frailty of Authority: Borders, Non-State Actors and Power Vacuums in a Changing Middle East. Edizioni Nuova Cultura. p. 25. ISBN 978-88-6812-828-9.
  2. Kail C. Ellis (12 January 2018). Secular Nationalism and Citizenship in Muslim Countries: Arab Christians in the Levant. Springer. p. 159. ISBN 978-3-319-71204-8.
  3. Margaret K. Nydell (26 July 2018). Understanding Arabs: A Guide for Modern Times. John Murray Press. p. 11. ISBN 978-1-4736-9091-2.
  4. Neil Caplan (4 September 2019). The Israel-Palestine Conflict: Contested Histories. John Wiley & Sons. p. 23. ISBN 978-1-119-52387-1.
  5. total population 450 million, CIA Factbook estimates an Arab population of 450 million, see article text.
  6. "World Arabic Language Day | United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization". Unesco.org. สืบค้นเมื่อ 18 December 2017.
  7. Sarruf, Marina. "Brazil - Brasil - BRAZZIL - News from Brazil - Arabs: They are 12 Million in Brazil - Brazilian Immigration - September 2004". www.brazzil.com. สืบค้นเมื่อ 28 April 2019.
  8. Luxner, Larry; Engle, Douglas (September–October 2005). "The Arabs of Brazil". Aramco World.
  9. http://biblioteca.ibge.gov.br/visualizacao/livros/liv63405.pdf
  10. "France's crisis of national identity". The Independent. 25 November 2009. สืบค้นเมื่อ 30 January 2019.
  11. "To count or not to count". The Economist. 26 March 2009. ISSN 0013-0613. สืบค้นเมื่อ 30 January 2019.
  12. "French-Arabs battle stereotypes - Entertainment News, French Cinema, Media". Variety. 29 January 2008. Archived from the original on 21 February 2010. สืบค้นเมื่อ 22 August 2010.
  13. Leo Suryadinata (2008). Ethnic Chinese in Contemporary Indonesia. Institute of Southeast Asian Studies. p. 29. ISBN 978-981-230-835-1.
  14. "The world's successful diasporas". World Business. 3 April 2007. Archived from the original on 1 April 2008. สืบค้นเมื่อ 25 April 2019.
  15. (UNHCR), United Nations High Commissioner for Refugees. "UNHCR Syria Regional Refugee Response". UNHCR Syria Regional Refugee Response (in อังกฤษ). Archived from the original on 5 March 2018. สืบค้นเมื่อ 22 January 2018.
  16. Kaya, Ibrahim (2009). "The Iraqi Refugee Crisis and Turkey: a Legal Outlook". cadmus.eui.eu. สืบค้นเมื่อ 25 April 2017.
  17. "The Impact of Syrian Refugees on Turkey". www.washingtoninstitute.org.
  18. "Turkey's demographic challenge". www.aljazeera.com.
  19. "UNHCR Syria Regional Refugee Response/ Turkey". UNHCR. 31 December 2015. Archived from the original on 5 March 2018. สืบค้นเมื่อ 17 January 2016.
  20. "Inmigración sirio-libanesa en Argentina" (in สเปน). Fearab.org.ar. Archived from the original on 20 June 2010. สืบค้นเมื่อ 13 April 2010.
  21. "Demographics". Arab American Institute. Archived from the original on 23 October 2016. สืบค้นเมื่อ 18 December 2017.
  22. "65th Independence Day – More than 8 Million Residents in the State of Israel" (PDF). Cbs.gov.il. Archived from the original (PDF) on 28 November 2017. สืบค้นเมื่อ 18 December 2017.
  23. "Abdel el-Zabayar: From Parliament to the Frontlines". The Daily Beast.
  24. "Las mil y una historias" (in สเปน). semana.com. 2004.There is an estimated population of 1,500,000 Arabs in Colombia.
  25. "Iran". Archived from the original on 3 February 2012. สืบค้นเมื่อ 3 August 2013.
  26. "Arabs Making Their Mark in Latin America: Generations of Immigrants in Colombia, Venezuela and Mexico | Al Jadid Magazine". www.aljadid.com.
  27. "Chad". สืบค้นเมื่อ 3 April 2019.
  28. "Los musulmanes en España superan los 1,8 millones". www.europapress.es (in สเปน). 30 March 2015. สืบค้นเมื่อ 25 April 2017.
  29. Redaction (9 October 2012). "La cifra de musulmanes en España alcanza los 1,6 millones, de los que casi un tercio viven en Cataluña". www.alertadigital.com (in สเปน). สืบค้นเมื่อ 25 April 2017.
  30. "Anzahl der Ausländer in Deutschland nach Herkunftsland in den Jahren 2015 und 2016". statista (in เยอรมัน).
  31. "Bevölkerung und Erwerbstätigkeit" (PDF). Statistisches Bundesamt (in เยอรมัน). 20 June 2017. สืบค้นเมื่อ 11 March 2018.
  32. En Chile viven unas 700.000 personas de origen árabe y de ellas 500.000 son descendientes de emigrantes palestinos que llegaron a comienzos del siglo pasado y que constituyen la comunidad de ese origen más grande fuera del mundo árabe. Archived 18 March 2012 at the Wayback Machine.
  33. "Chile: Palestinian refugees arrive to warm welcome". Adnkronos.com. 7 April 2003. Archived from the original on 19 September 2011. สืบค้นเมื่อ 17 September 2011.
  34. "500,000 descendientes de primera y segunda generación de palestinos en Chile". Laventana.casa.cult.cu. Archived from the original on 22 July 2009. สืบค้นเมื่อ 17 September 2011.
  35. "Canadian Arab Institute :: 750,925 Canadians Hail from Arab Lands". www.canadianarabinstitute.org. Archived from the original on 19 March 2017. สืบค้นเมื่อ 19 October 2019.
  36. Dati ISTAT 2016, counting only immigrants from the Arab world. "Cittadini stranieri in Italia - 2016". tuttitalia.it.
  37. Anthony McRoy. "The British Arab". National Association of British Arabs. Archived from the original on 3 January 2015. สืบค้นเมื่อ 17 April 2012.
  38. "australianarab.org/about-us". Archived from the original on 30 October 2016.
  39. "La emigración árabe a El Ecuador".
  40. "The Arabs of Honduras". Saudi Aramco World. Archived from the original on 9 October 2014. สืบค้นเมื่อ 8 April 2014.
  41. "The Arabs of Honduras". Saudiaramcoworld.com. 27 June 1936. สืบค้นเมื่อ 17 September 2011.
  42. "Dutch media perceived as much more biased than Arabic media – Media & Citizenship Report conducted by University of Utrecht" (PDF), Utrecht University, 10 September 2010, archived from the original (PDF) on 28 February 2019, สืบค้นเมื่อ 29 November 2010
  43. "Why So Many Palestinians Live In El Salvador".
  44. "Lebanese Diaspora Worldwide Geographical Distribution".
  45. Zielger, Matthew. "El Salvador: Central American Palestine of the West?". The Daily Star. สืบค้นเมื่อ 27 May 2015.
  46. "AJ Plus: The Palestinians of El Salvador". Archived from the original on 13 November 2019. สืบค้นเมื่อ 13 November 2019. }}
  47. "El Salvador vote divides 2 Arab clans".
  48. 48.0 48.1 Shen, P; Lavi, T; Kivisild, T; Chou, V; Sengun, D; Gefel, D; Shpirer, I; Woolf, E; Hillel, J (2004). "Reconstruction of patrilineages and matrilineages of Samaritans and other Israeli populations from Y-chromosome and mitochondrial DNA sequence variation" (PDF). Human Mutation. 24 (3): 248–60. doi:10.1002/humu.20077. PMID 15300852.
  49. Wade, Nicholas (9 June 2010). "Studies Show Jews' Genetic Similarity". New York Times.
  50. Nebel, Almut; Filon, Dvora; Weiss, Deborah A.; Weale, Michael; Faerman, Marina; Oppenheim, Ariella; Thomas, Mark G. (2000). "High-resolution Y chromosome haplotypes of Israeli and Palestinian Arabs reveal geographic substructure and substantial overlap with haplotypes of Jews" (PDF). Human Genetics. 107 (6): 630–41. doi:10.1007/s004390000426. PMID 11153918. S2CID 8136092.
  51. "Jews Are The Genetic Brothers Of Palestinians, Syrians, And Lebanese". Sciencedaily.com. 9 May 2000. สืบค้นเมื่อ 12 April 2013.
  52. Atzmon, G; Hao, L; Pe'Er, I; Velez, C; Pearlman, A; Palamara, PF; Morrow, B; Friedman, E; Oddoux, C (2010). "Abraham's Children in the Genome Era: Major Jewish Diaspora Populations Comprise Distinct Genetic Clusters with Shared Middle Eastern Ancestry". American Journal of Human Genetics. 86 (6): 850–59. doi:10.1016/j.ajhg.2010.04.015. PMC 3032072. PMID 20560205.
  53. 53.0 53.1 Ghazi O. Tadmouri; Konduru S. Sastry; Lotfi Chouchane (2014). "Arab gene geography: From population diversities to personalized medical genomics". Global Cardiology Science and Practice. 2014 (4): 394–408. doi:10.5339/gcsp.2014.54. PMC 4355514. PMID 25780794.
  54. Encyclopedia of the Orient
  55. Francis Mading Deng, War of Visions: Conflict of Identities in the Sudan , Published 1995, Brookings Institution Press, p. 405, via Google Books [1]
  56. Banu Judham migration
  57. Ghassanids Arabic linguistic influence in Syria
  58. Islam and the Arabic language

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]