รายชื่อรัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
  ไม่ได้รับการรับรองจากรัฐใด
  ได้รับการรับรองเฉพาะจากประเทศที่มิใช่สมาชิกสหประชาชาติ
  ประเทศที่ไม่ใช่สมาชิกสหประชาชาติที่ได้รับการรับรองจากสมาชิกอย่างน้อยหนึ่งประเทศ
  รัฐสมาชิกสหประชาชาติ ไม่ได้รับการรับรองจากรัฐสมาชิกอย่างน้อยหนึ่งประเทศ

การขาดการรับรองทางการทูตเป็นอุปสรรคต่อหน่วย (entity) ทางภูมิรัฐศาสตร์ร่วมสมัยซึ่งปรารถนาจะได้รับการรับรองเป็นรัฐเอกราชโดยนิตินัย ในอดีต เคยมีหน่วยที่คล้ายกัน และปัจจุบันมีหน่วยที่ประกาศอิสรภาพ ซึ่งมีการควบคุมดินแดนของตนโดยพฤตินัย โดยมีการรับรองแปรผันตั้งแต่ได้รับการรับรองจากรัฐที่ได้รับการรับรองอื่นแทบทั้งหมดไปจนถึงแทบไม่มีรัฐใดรับรองเลย

มีสองลัทธิแต่เดิมที่มให้การตีความว่าเมื่อใดรัฐเอกราชโดยนิตินัยควรได้รับการรับรองเป็นสมาชิกประชาคมระหว่างประเทศ ทฤษฎี "ประกาศ" (declarative) นิยามรัฐเป็นบุคคลในกฎหมายระหว่างประเทศหากเป็นไปตามเกณฑ์ต่อไปนี้: 1) มีดินแดนแน่นอน 2) มีประชากรถาวร 3) มีรัฐบาล และ 4) มีความสามารถสร้างความสัมพันธ์กับรัฐอื่น ตามทฤษฎีประกาศ สภาพเป็นรัฐของหน่วยไม่ขึ้นอยู่กับการรับรองของรัฐอื่น ทว่า ทฤษฎี "ก่อตั้ง" นิยามรัฐว่าเป็นบุคคลในกฎหมายระหว่างประเทศหากได้รับการรับรองจากรัฐอื่นซึ่งเป็นสมาชิกประชาคมระหว่างประเทศอยู่แล้ว

หลายหน่วยอ้างลัทธิข้างต้นหนึ่งหรือทั้งสองลัทธิเพื่ออ้างความชอบของการอ้างสิทธิ์สภาพเป็นรัฐของหน่วย ตัวอย่างเช่น มีหน่วยที่เป็นไปตามเกณฑ์ทฤษฎีประกาศ (คือ มีการควบคุมเหนือดินแดนที่อ้างสิทธิ์อย่างสมบูรณ์หรือบางส่วนโดยพฤตินัย มีรัฐบาลและประชากรถาวร) แต่สภาพเป็นรัฐของหน่วยเหล่านั้นไม่ได้รับการรับรองจากรัฐอย่างน้อยหนึ่งรัฐ การไม่รับรองมักเป็นผลแห่งข้อขัดแย้งกับประเทศอื่นซึ่งอ้างว่าหน่วยเหล่านั้นเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของตน ในกรณีอื่น หน่วยที่ได้รับการรับรองบางส่วนสองหน่วยหรือกว่านั้นอาจอ้างสิทธิ์เหนือพื้นที่เดียวกัน ซึ่งแต่ละหน่วยมีการควบคุมบางส่วนของพื้นที่นั้นโดยพฤตินัย (เช่นในกรณีสาธารณรัฐประชาชนจีนและสาธารณรัฐจีน และเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้) หน่วยซึ่งได้รับการรับรองจากรัฐส่วนน้อยของโลกปกติอ้างอิงลัทธิประกาศเพื่อสร้างความชอบธรรมแก่การอ้างสิทธิ์ของตน

รายชื่อ[แก้]

รัฐสมาชิกสหประชาชาติ[แก้]

รัฐ ปีที่ประกาศ สถานะ อ้างสิทธิโดย ไม่ได้รับรองโดย หมายเหตุ
อิสราเอล รัฐอิสราเอล ค.ศ. 1948 รัฐอิสราเอลสถาปนาขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1948 และเป็นรัฐสมาชิกสหประชาชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1949  ซีเรีย อ้างสิทธิการปกครองเหนือบริเวณที่ราบสูงโกลัน
 ปาเลสไตน์ อ้างว่าตนคือรัฐบาลที่ถูกต้องของพื้นที่เวสต์แบงก์
 อัฟกานิสถาน
 แอลจีเรีย
 บังกลาเทศ
 บรูไน
 คอโมโรส
 คิวบา
 จิบูตี
 อินโดนีเซีย
 อิหร่าน
 อิรัก
 เกาหลีเหนือ
 คูเวต
 ลิเบีย
 มาเลเซีย
 โอมาน
 ปากีสถาน
 กาตาร์
 ซาอุดีอาระเบีย
 โซมาเลีย
 ซีเรีย
 ตูนิเซีย
 เยเมน
 เวสเทิร์นสะฮารา
[1][2]
เกาหลีใต้ สาธารณรัฐเกาหลี ค.ศ. 1948 สาธารณรัฐเกาหลีเป็นอิสรภาพจากสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์สหประชาชาติใน ค.ศ. 1949 และเป็นรัฐสมาชิกตั้งแต่ ค.ศ. 1991  เกาหลีเหนือ อ้างว่าตนคือรัฐบาลที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวของประเทศเกาหลี แต่เกาหลีใต้ควบคุมพื้นที่ทางภาคใต้ไว้  เกาหลีเหนือ [3][4]
เกาหลีเหนือ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ค.ศ. 1948 สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีเป็นอิสรภาพจากสหภาพโซเวียตตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์สหประชาชาติใน ค.ศ. 1973 และเป็นรัฐสมาชิกตั้งแต่ ค.ศ. 1991  เกาหลีใต้ อ้างว่าตนคือรัฐบาลที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวของประเทศเกาหลี แต่เกาหลีเหนือควบคุมพื้นที่ทางภาคเหนือไว้  ฝรั่งเศส
 ญี่ปุ่น
 เกาหลีใต้
 ไต้หวัน
[5][6][7][5]
ประเทศจีน สาธารณรัฐประชาชนจีน ค.ศ. 1949 สาธารณรัฐประชาชนจีนสถาปนาขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1949 โดยถือว่าเป็นรัฐสืบทอดของสาธารณรัฐจีนภายหลังสงครามกลางเมืองจีน และเป็นรัฐสมาชิกสหประชาชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1971 มีการบังคับใช้นโยบายจีนเดียว  ไต้หวัน อ้างว่าตนคือรัฐบาลที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวของประเทศจีน  เบลีซ
 ภูฏาน
 เอสวาตีนี
 กัวเตมาลา
 เฮติ
 ฮอนดูรัส
 หมู่เกาะมาร์แชลล์
 นาอูรู
 นิการากัว
 ปาเลา
 ปารากวัย
 เซนต์คิตส์และเนวิส
 เซนต์ลูเชีย
 เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
 ตูวาลู
 นครรัฐวาติกัน
 ไต้หวัน
[8]
ไซปรัส สาธารณรัฐไซปรัส ค.ศ. 1960 สาธารณรัฐไซปรัสเป็นเอกราชจากจักรวรรดิบริติช และเป็นรัฐสมาชิกสหประชาชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1960  นอร์เทิร์นไซปรัส อ้างสิทธิการปกครองเหนือพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะไซปรัส  ตุรกี
 นอร์เทิร์นไซปรัส
[9][10][11]
อาร์มีเนีย สาธารณรัฐอาร์เมเนีย ค.ศ. 1991 สาธารณรัฐอาร์เมเนียเป็นเอกราชจากสหภาพโซเวียตตั้งแต่ ค.ศ. 1991 และเป็นรัฐสมาชิกสหประชาชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1992 ไม่มี  ปากีสถาน [12][13]

รัฐสังเกตการณ์สหประชาชาติ[แก้]

รัฐ ปีที่ประกาศ สถานะ อ้างสิทธิโดย ไม่ได้รับรองโดย หมายเหตุ
รัฐปาเลสไตน์ รัฐปาเลสไตน์ ค.ศ. 1988 รัฐปาเลสไตน์สถาปนาขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1988 และได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์สหประชาชาติตั้งแต่ ค.ศ. 2012  อิสราเอล อ้างว่าพื้นที่ดินแดนปาเลสไตน์เป็นพื้นที่พิพาท  สหรัฐ
 อันดอร์รา
 อาร์มีเนีย
 ออสเตรเลีย
 ออสเตรีย
 บาฮามาส
 เบลเยียม
 สหราชอาณาจักร
 แคเมอรูน
 แคนาดา
 โครเอเชีย
 เดนมาร์ก
 เอริเทรีย
 เอสโตเนีย
 ฟีจี
 ฟินแลนด์
 ฝรั่งเศส
 เยอรมนี
 กรีซ
 ไอร์แลนด์
 อิสราเอล
 อิตาลี
 จาเมกา
 ญี่ปุ่น
 คิริบาส
 เกาหลีใต้
 ลัตเวีย
 ลิกเตนสไตน์
 ลิทัวเนีย
 ลักเซมเบิร์ก
 เม็กซิโก
 ไมโครนีเซีย
 พม่า
 นาอูรู
 เนเธอร์แลนด์
 นิวซีแลนด์
 นอร์ทมาซิโดเนีย
 นอร์เวย์
 ปานามา
 โปรตุเกส
 ซามัว
 สิงคโปร์
 สโลวีเนีย
 หมู่เกาะโซโลมอน
 สเปน
 สวิตเซอร์แลนด์
 ตองงา
 ตรินิแดดและโตเบโก
[14][15]

รัฐที่มิใช่ทั้งสมาชิกและผู้สังเกตการณ์ซึ่งรับรองโดยสมาชิกสหประชาชาติ[แก้]

รัฐ ปีที่ประกาศ สถานะ อ้างสิทธิเหนือ รับรองโดย หมายเหตุ
สาธารณรัฐจีน สาธารณรัฐจีน ค.ศ. 1912 สาธารณรัฐจีนสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1912 โดยถือเป็นรัฐสืบทอดของจักรวรรดิชิงภายหลังการปฏิวัติซินไฮ่ และได้เข้าเป็นรัฐสมาชิกผู้ก่อตั้งสหประชาชาติใน ค.ศ. 1945 ภายหลังได้แพ้ในสงครามกลางเมืองจีนจนถอยร่นไปยังเกาะไต้หวัน ท้ายที่สุดถูกถอนสมาชิกภาพสหประชาชาติใน ค.ศ. 1971 ปัจจุบันบังคับใช้หลักการจีนเดียว ประเทศจีน พื้นที่ทั้งหมดของประเทศจีน (โดยเฉพาะบริเวณเกาะไต้หวันและพื้นที่โดยรอบ)  เบลีซ
 เอสวาตีนี
 กัวเตมาลา
 เฮติ
 ฮอนดูรัส
 หมู่เกาะมาร์แชลล์
 นาอูรู
 นิการากัว
 ปาเลา
 ปารากวัย
 เซนต์คิตส์และเนวิส
 เซนต์ลูเชีย
 เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
 ตูวาลู
 นครรัฐวาติกัน
[16]
เวสเทิร์นสะฮารา สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี ค.ศ. 1976 สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1976 หลังจากสเปนถอนกำลังออกไป ดินแดนสะฮาราตะวันตก (ปัจจุบันประเทศโมร็อกโกยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของดินแดนนี้  แอลจีเรีย
 แองโกลา
 เบลีซ
 บอตสวานา
 คิวบา
 เอกวาดอร์
 เอธิโอเปีย
 กานา
 ฮอนดูรัส
 อิหร่าน
 เคนยา
 เกาหลีเหนือ
 ลาว
 เลโซโท
 ไลบีเรีย
 ลิเบีย
 มาลี
 มอริเตเนีย
 เม็กซิโก
 โมซัมบิก
 นามิเบีย
 นิการากัว
 ไนจีเรีย
 ปานามา
 รวันดา
 เซียร์ราลีโอน
 แอฟริกาใต้
 ซีเรีย
 แทนซาเนีย
 ติมอร์-เลสเต
 ตรินิแดดและโตเบโก
 ยูกันดา
 อุรุกวัย
 วานูอาตู
 เวเนซุเอลา
 เวียดนาม
 เยเมน
 ซิมบับเว
 เซาท์ออสซีเชีย
[17]
นอร์เทิร์นไซปรัส สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือ ค.ศ. 1983 สาธารณรัฐตุรกีแห่งไซปรัสเหนือสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1983 โดยแยกตัวออกจากประเทศไซปรัสภายหลังการรุกรานไซปรัสของตุรกี ไซปรัส พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไซปรัส  ตุรกี [18]
เซาท์ออสซีเชีย สาธารณรัฐออสซีเชียใต้–รัฐอาลาเนีย ค.ศ. 1991 สาธารณรัฐออสซีเชียใต้–รัฐอาลาเนียสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1991 โดยแยกตัวออกจากประเทศจอร์เจียภายหลังความขัดแย้งจอร์เจีย-ออสซีเซีย ประเทศจอร์เจีย พื้นที่ทางตอนเหนือของประเทศจอร์เจีย  นาอูรู
 นิการากัว
 รัสเซีย
 ซีเรีย
 เวเนซุเอลา
 อับฮาเซีย
 นากอร์โน-คาราบัค
 เวสเทิร์นสะฮารา
 ทรานส์นีสเตรีย
[19][20][21][22]
อับฮาเซีย สาธารณรัฐอับฮาเซีย ค.ศ. 1999 สาธารณรัฐอับฮาเซียสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1999 โดยแยกตัวออกจากประเทศจอร์เจียภายหลังความขัดแย้งอับฮาเซีย-จอร์เจีย ประเทศจอร์เจีย สาธารณรัฐปกครองตนเองอับฮาเซีย ประเทศจอร์เจีย  นาอูรู
 นิการากัว
 รัสเซีย
 ซีเรีย
 วานูอาตู
 เวเนซุเอลา
 อับฮาเซีย
 นากอร์โน-คาราบัค
 ทรานส์นีสเตรีย
[23][19][20][22]
คอซอวอ สาธารณรัฐคอซอวอ ค.ศ. 2008 สาธารณรัฐคอซอวอสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 2008 โดยแยกตัวออกจากประเทศเซอร์เบียภายหลังสงครามคอซอวอ เซอร์เบีย จังหวัดปกครองตนเองคอซอวอและเมโทฮียา ประเทศเซอร์เบีย  สหรัฐ
 อันดอร์รา
 แอนติกาและบาร์บูดา
 อัฟกานิสถาน
 แอลเบเนีย
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
 ออสเตรีย
 ออสเตรเลีย
 บาห์เรน
 บังกลาเทศ
 บาร์เบโดส
 เบลเยียม
 เบลีซ
 เบนิน
 บรูไน
 บูร์กินาฟาโซ
 บัลแกเรีย
 แคนาดา
 ชาด
 โคลอมเบีย
 คอสตาริกา
 โครเอเชีย
 เช็กเกีย
 เดนมาร์ก
 จิบูตี
 สาธารณรัฐโดมินิกัน
 อียิปต์
 เอลซัลวาดอร์
 เอสโตเนีย
 เอสวาตีนี
 ฟีจี
 ฟินแลนด์
 ฝรั่งเศส
 กาบอง
 แกมเบีย
 เยอรมนี
 สหราชอาณาจักร
 กินี
 กินี-บิสเซา
 กายอานา
 เฮติ
 ฮอนดูรัส
 ฮังการี
 ไอซ์แลนด์
 ไอร์แลนด์
 อิสราเอล
 อิตาลี
 โกตดิวัวร์
 ญี่ปุ่น
 จอร์แดน
 คิริบาส
 เกาหลีใต้
 คูเวต
 ลัตเวีย
 ไลบีเรีย
 ลิเบีย
 ลิกเตนสไตน์
 ลิทัวเนีย
 ลักเซมเบิร์ก
 มาเลเซีย
 มาลาวี
 มัลดีฟส์
 มอลตา
 หมู่เกาะมาร์แชลล์
 ไมโครนีเซีย
 โมนาโก
 มอนเตเนโกร
 มอริเตเนีย
 เนเธอร์แลนด์
 นิวซีแลนด์
 ไนเจอร์
 นอร์ทมาซิโดเนีย
 นอร์เวย์
 ปากีสถาน
 ปานามา
 เปรู
 โปแลนด์
 โปรตุเกส
 กาตาร์
 เซนต์คิตส์และเนวิส
 เซนต์ลูเชีย
 ซานมารีโน
 ซามัว
 ซาอุดีอาระเบีย
 สิงคโปร์
 สโลวีเนีย
 โซมาเลีย
 สวีเดน
 สวิตเซอร์แลนด์
 แทนซาเนีย
 ไทย
 ติมอร์-เลสเต
 ตูวาลู
 วานูอาตู
 เยเมน
 ไต้หวัน
[24][25]

รัฐที่มิใช่ทั้งสมาชิกและผู้สังเกตการณ์ซึ่งไม่ได้รับรองโดยสมาชิกสหประชาชาติ[แก้]

รัฐ ปีที่ประกาศ สถานะ อ้างสิทธิเหนือ รับรองโดย หมายเหตุ
ทรานส์นีสเตรีย สาธารณรัฐมอลเดเวียพรีดเนสโตรวี ค.ศ. 1990 สาธารณรัฐมอลเดเวียพรีดเนสโตรวีสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1990 โดยแยกตัวออกจากสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตมอลเดเวียภายหลังสงครามทรานส์นีสเตรีย มอลโดวา เขตปกครองตนเองทรานส์นีสเตรีย ประเทศมอลโดวา  อับฮาเซีย
 นากอร์โน-คาราบัค
 เซาท์ออสซีเชีย
[26]
โซมาลีแลนด์ สาธารณรัฐโซมาลีแลนด์ ค.ศ. 1991 สาธารณรัฐโซมาลีแลนด์สถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1991 โดยแยกตัวออกจากประเทศโซมาเลียภายหลังสงครามกลางเมืองโซมาเลีย โซมาเลีย พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโซมาเลีย ไม่มี (แต่มีความสัมพันธ์อย่างไม่เป็นทางการ) [27]
นากอร์โน-คาราบัค สาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค ค.ศ. 1991 สาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1991 โดยแยกตัวออกจากประเทศอาเซอร์ไบจานภายหลังสงครามนากอร์โน-คาราบัค อาเซอร์ไบจาน ดินแดนนากอร์โน-คาราบัค ประเทศอาเซอร์ไบจาน  อับฮาเซีย
 เซาท์ออสซีเชีย
 ทรานส์นีสเตรีย
[28]

หมายเหตุ[แก้]

ไม่รวมรายการดังต่อไปนี้ไว้ในรายชื่อ

  • คณะเสนาธิปัตย์แห่งมอลตา ปัจจุบันมิใช่รัฐอธิปไตยซึ่งมีดินแดนในปกครอง แต่เป็นองค์กรที่ให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ทั้งยังมีความสัมพันธ์ทางการทูตกับ 110 รัฐสมาชิกสหประชาชาติและองค์กรระหว่างประเทศต่าง ๆ และได้รับสถานะองค์กรผู้สังเกตการณ์ถาวรประจำสหประชาชาติ
  • กลุ่มชุมชนหรือชนเผ่าที่ไม่เป็นที่รู้จักและไม่สามารถกำหนดสถานะที่ชัดเจนได้
  • เขตการปกครองในประเทศต่าง ๆ ซึ่งเป็นอิสระโดยพฤตินัย โดยรัฐบาลกลางมีบทบาทไม่มากก็น้อยในพื้นที่นั้น และไม่ได้มีการประกาศอิสรภาพอย่างชัดเจน
  • ประเทศจำลอง แม้ว่าจะมีการประกาศอิสรภาพที่ชัดเจนและอ้างว่ามีอธิปไตยสมบูรณ์ แต่แตกต่างจากขบวนการแบ่งแยกดินแดนเป็นอย่างมาก ไม่ได้รับการรับรองจากรัฐชาติหรือองค์การระหว่าประเทศใด ๆ และเป็นที่กังขาว่าสามารถรักษาอธิปไตยที่ตนอ้างไว้ได้หรือไม่
  • ดินแดนที่อยู่ในภาวะสงครามกลางเมืองหรือสถานการณ์อื่น ๆ ที่มีปัญหาเกี่ยวกับการสืบทอดตำแหน่งรัฐบาล โดยที่ความขัดแย้งเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานหรือไม่มีเสถียรภาพมากพอที่จะสามารถกำเนิดรัฐได้
  • กลุ่มกบฏที่ประกาศเอกราชและควบคุมพื้นที่บางส่วน ซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ แม้ว่าจะได้รับการรับรองบางส่วนในระดับสากลก็ตาม
  • รัฐบาลพลัดถิ่นและขบวนการเรียกร้องดินแดน ซึ่งไม่ถือว่ามีอำนาจอธิปไตยที่ครบถ้วน
  • รัฐสมาชิกสหประชาชาติที่สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตช้าจึงไม่ได้รับการรับรองอย่างชัดเจน แต่มิได้มีข้อพิพาทหรือข้อขัดแย้งต่อกัน

อ้างอิง[แก้]

  1. Government of Israel (1948-05-14). "Declaration of Israel's Independence 1948". Yale University. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  2. http://www.mythsandfacts.org/ReplyOnlineEdition/chapter-1.html
  3. US Library of Congress (2000-10-07). "World War II and Korea". Country Studies. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  4. Sterngold, James (1994-09-03). "China, Backing North Korea, Quits Armistice Commission". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 2008-02-29.
  5. 5.0 5.1 "Treaty on Basic Relations between Japan and the Republic of Korea". สืบค้นเมื่อ 2008-10-27.
  6. "Declaration of Independence". TIME. 1966-08-19. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2010-11-06. สืบค้นเมื่อ 2008-02-29. Text "author" ignored (help)
  7. Scofield, David (2005-01-04). "Seoul's double-talk on reunification". Asia Times. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2016-04-19. สืบค้นเมื่อ 2008-02-29.
  8. "Constitution of the People's Republic of China". International Human Rights Treaties and Documents Database. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  9. CIA World Factbook (2008-02-28). "Cyprus". Central Intelligence Agency. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  10. "Cyprus exists without Turkey's recognition: president". XINHUA. 2005-10-01. สืบค้นเมื่อ 2008-03-07.
  11. "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2009-08-29. สืบค้นเมื่อ 2009-09-19.
  12. Pakistan Worldview - Report 21 - Visit to Azerbaijan Senate of Pakistan - Senate foreign relations committee, 2008
  13. Nilufer Bakhtiyar: "For Azerbaijan Pakistan does not recognize Armenia as a country" 13 September 2006 [14:03] - Today.Az
  14. "3.10 - How many countries recognize Palestine as a state?". Institute for Middle East Understanding. 2007. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2014-04-13. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  15. "สำเนาที่เก็บถาวร". เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-04-04. สืบค้นเมื่อ 2006-04-04.
  16. Lewis, Joe (2002-08-04). "Taiwan Independence". Digital Freedom Network. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ 1998-12-02. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  17. Sahrawi Arab Democratic Republic (1976-02-27). "Sahrawi Arab Democratic Republic". Western Sahara Online. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  18. Hadar, Leon (2005-11-16). "In Praise of 'Virtual States'". AntiWar. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  19. 19.0 19.1 Russia recognises Georgian rebels - BBC, 2008-08-26[1]
  20. 20.0 20.1 "Venezuela's Chavez draws closer to Moscow". Washington Post. 2009-09-10. สืบค้นเมื่อ 2009-09-10.
  21. Stojanovic, Srdjan (2003-09-23). "OCHA Situation Report". Center for International Disaster Information. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  22. 22.0 22.1 South Ossetia opens embassy in Abkhazia The Tiraspol Times
  23. Clogg, Rachel (2001). "Abkhazia: Ten Years On". Conciliation Resources. สืบค้นเมื่อ 2008-02-26.
  24. "Kosovo MPs proclaim independence". BBC News. 2008-02-17. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  25. http://www.unmikonline.org/press/reports/N9917289.pdf
  26. "Abkhazia: Ten Years On". BBC 2. 2001. สืบค้นเมื่อ 2008-06-16.
  27. BBC Country Profiles: Regions and territories: Somaliland, accessed 14 September 2009
  28. BBC Country Profiles: Regions and territories: Nagorno-Karabakh, accessed 14 September 2009

ดูเพิ่ม[แก้]