เรืองอุไร กุศลาสัย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
เรืองอุไร กุศลาสัย
นามปากกา: เรืองอุไร
หิญชีระนันทน์
กมลากร
ก.ร.ร.
โกศล นิรุกติ
กรุณา กุศลาสัย-เรืองอุไร จูตะเสน
กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย
เกิด: 21 มิถุนายน พ.ศ. 2463[1]
อำเภอบางกอกน้อย จังหวัดธนบุรี
ถึงแก่กรรม: 31 มกราคม พ.ศ. 2561 (97 ปี)[2]
กรุงเทพมหานคร[3]
อาชีพ: ครู, นักเขียน, นักแปล
บิดา: พระสอนถูกระบอบ (เรือง หิญชีระนันทน์)
มารดา: บุญเรือง สอนถูกระบอบ
คู่สมรส: กรุณา กุศลาสัย (2492–2552)

ศาสตราจารย์พิเศษ เรืองอุไร กุศลาสัย (สกุลเดิม: หิญชีระนันทน์; 21 มิถุนายน พ.ศ. 2463 – 31 มกราคม พ.ศ. 2561) เป็นนักเขียน นักแปล ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับประเทศอินเดีย มีชื่อเสียงจากหนังสือและบทความเกี่ยวกับประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นผลงานร่วมกับกรุณา กุศลาสัย ซึ่งเป็นสามี ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2544

เรืองอุไร กุศลาสัย เดิมชื่อ อุไร หิญชีระนันทน์ เกิดที่ตำบลศิริราช อำเภอบางกอกน้อย จังหวัดธนบุรี เป็นบุตรีของอำมาตย์ตรี พระสอนถูกระบอบ (เรือง หิญชีระนันทน์) กับนางบุญเรือง สอนถูกระบอบ ต่อมาพระสารประเสริฐ (ตรี นาคะประทีป) เปลี่ยนให้เป็น "เรืองอุไร" เมื่อ พ.ศ. 2485 จบการศึกษาจากโรงเรียนสตรีวัดระฆัง โรงเรียนเบญจมราชาลัย และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และรับราชการครูที่โรงเรียนฝึกหัดครูมัธยม (สถาบันราชภัฏจันทรเกษม) และโรงเรียนบพิตรภิมุข จนกระทั่งเกษียณอายุ[4]

เรืองอุไรสมรสครั้งแรกโดยเปลี่ยนมาใช้ชื่อสกุลเป็น เรืองอุไร จูตะเสน แต่ต่อมาได้สมรสครั้งที่สองกับกรุณา กุศลาสัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 จนกระทั่งสามีเสียชีวิต ทั้งสองมีบุตร-ธิดาด้วยกันสองคนคือ พันโทหญิง ทันตแพทย์หญิง อังศิกา และกัมปนาท กุศลาศัย[5]

เรืองอุไรเสียชีวิตในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2561 เมื่อเวลา 06.00 น. ด้วยโรคชราที่บ้านพักส่วนตัว สิริอายุ 97 ปี[2]

อ้างอิง[แก้]