หน้าถูกกึ่งป้องกัน

สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก Arsenal F.C.)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

บทความนี้เกี่ยวกับอาร์เซนอลที่เป็นสโมสรฟุตบอลของสโมสรอังกฤษ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ อาร์เซนอล (แก้ความกำกวม)
อาร์เซนอล
Arsenal FC.png
ชื่อเต็มสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
ฉายาThe Gunners
ไอ้ปืนใหญ่, ปืนใหญ่
ก่อตั้ง1886 ตุลาคม; 135 ปีที่แล้ว (1886-10) ในชื่อ ไดอัลสแควร์[1]
สนามเอมิเรตส์สเตเดียม
Ground ความจุ60,260[2]
เจ้าของโครเอนเกสปอตส์แอนด์เอนเตอร์เทนเมนต์[3]
ประธานเซอร์ ชิปส์ เคสวิก
หัวหน้าผู้ฝึกสอนมิเกล อาร์เตตา
ลีกพรีเมียร์ลีก
2020–21พรีเมียร์ลีก อันดับที่ 8 จาก 20
เว็บไซต์เว็บไซต์สโมสร
สีชุดทีมเยือน
ฤดูกาลปัจจุบัน

สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล (อังกฤษ: Arsenal Football Club) เป็นสโมสรฟุตบอลที่เล่นในพรีเมียร์ลีก จากย่านฮอลโลเวย์ ในกรุงลอนดอน เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในวงการฟุตบอลอังกฤษ โดยชนะเลิศลีกสูงสุด 13 สมัย, เอฟเอคัพ 14 สมัย (สถิติสูงสุด), ลีกคัพ 2 สมัย, เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 16 สมัย, ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย และ อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ 1 สมัย อาร์เซนอลยังเป็นหนึ่งในสโมสรที่เล่นในลีกสูงสุดของอังกฤษยาวนานที่สุดโดยไม่ตกชั้น (ค.ศ. 1920–ปัจจุบัน) และเป็นสโมสรที่มีค่าเฉลี่ยการจัดอันดับในลีกทุกฤดูกาลสูงที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 2000[4] สนามเหย้าในปัจจุบันของสโมสรคือ เอมิเรตส์สเตเดียม

อาร์เซนอลก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1886 ที่ย่านวูลิช โดยกลุ่มคนงาน 15 คน และใน ค.ศ. 1893 อาร์เซนอลเป็นสโมสรแรกจากลอนดอนใต้ที่ได้ร่วมแข่งขันในฟุตบอลลีก ต่อมาใน ค.ศ. 1913 สโมสรได้ย้ายมายังลอนดอนเหนือ และย้ายสนามมายังอาร์เซนอลสเตเดียมในไฮบรี ในช่วงทศวรรษ 1930 สโมสรชนะเลิศดิวิชั่นหนึ่ง 5 สมัย และเอฟเอคัพ 2 สมัย และในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขาชนะเลิศฟุตบอลลีกและเอฟเอคัพได้ทั้งสองถ้วยเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1970–71 และทำได้อีกสองครั้งในฤดูกาล 1997–98 และ 2001–02

เฮอร์เบิร์ต แชปแมน เป็นผู้จัดการทีมที่นำความสำเร็จมาสู่สโมสรในยุคแรก[5] โดยพาทีมครองความยิ่งใหญ่ได้ในช่วงทศวรรษ 1930 และยังเป็นผู้ปรับปรุงระบบต่าง ๆ ภายในสนาม รวมทั้งเป็นผู้ออกแบบชุดแข่งขันของทีมด้วยการเพิ่มแถบสีขาวและแดงซึ่งเป็นสีประจำที่สโมสรใช้มาถึงปัจจุบัน ก่อนจะเสียชีวิตอย่างกระทันหันด้วยโรคปอดบวม

สโมสรประสบความสำเร็จมากที่สุดในยุคของ อาร์แซน แวงแกร์ (ค.ศ. 1996–2018)[6][7][8] โดยพาทีมชนะเลิศการแข่งขันในประเทศได้ 17 รายการ รวมทั้งชนะเลิศพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2003–04 ซึ่งพวกเขาไม่แพ้ทีมใดเลยตลอด 38 นัด โดยถือเป็นทีมที่ 2 ที่จบการแข่งขันฤดูกาลในลีกสูงสุดของอังกฤษโดยไม่แพ้ทีมใดเลย และเป็นทีมเดียวที่ทำสถิติดังกล่าวได้ยุคพรีเมียร์ลีก[9][10][11] ในช่วงเวลานั้น สโมสรยังทำสถิติไม่แพ้ในลีกติดต่อกันนานที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอังกฤษจำนวน 49 นัด[12][13] (ค.ศ. 2003–04) และเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2006

อาร์เซนอลมีทีมคู่ปรับร่วมเมืองในลอนดอนเหนือ คือ ทอตนัมฮอตสเปอร์ โดยการแข่งขันระหว่างทั้งสองทีมเรียกว่า ดาร์บีลอนดอนเหนือ อาร์เซนอลเป็นสโมสรฟุตบอลที่มีมูลค่ามากเป็นอันดับ 7 ของโลก ใน ค.ศ. 2020 ด้วยมูลค่า 2.8 พันล้านดอลลาร์[14] และยังเป็นหนึ่งในสโมสรที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในโลก[15] สโมสรมีคำขวัญทางการคือ ""Victory Through Harmony" ซึ่งแปลว่า "ชัยชนะจากความเป็นหนึ่ง"

ประวัติ

ยุคแรก

11 ผู้เล่นชุดแรกของสโมสรอาร์เซนอลใน ค.ศ. 1888

สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลเริ่มต้นขึ้น เมื่อกลุ่มคนงานของโรงงานผลิตอาวุธรอยัลอาร์เซนอลในแขวงวูลิช กรุงลอนดอน ก่อตั้งทีมฟุตบอลของตนเองขึ้นมาเมื่อปลาย ค.ศ. 1886 ในชื่อ ไดอัล สแควร์ การแข่งขันแรกของทีมคือเกมที่สามารถเก็บชัยชนะเหนือทีมอีสเทิร์น วันเดอเรอร์ส 6–0 เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1886 หลังจากนั้นไม่นานก็เปลี่ยนชื่อเป็น รอยัลอาร์เซนอล และยังคงแข่งขันในเกมอุ่นเครื่องและรายการท้องถิ่นต่อไป จากนั้นได้ก้าวขึ้นมาเป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพแล้วหันมาใช้ชื่อ วูลิชอาร์เซนอลใน ค.ศ. 1891

อาร์เซนอลได้เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลลีกเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1893 ในดิวิชั่น 2 จากนั้นใน ค.ศ. 1904 ก็ได้ก้าวขึ้นมาอยู่ดิวิชั่น 1 เป็นครั้งแรก อย่างไรก็ตาม สโมสรตั้งอยู่ในพื้นที่ ๆ คับแคบ ส่งผลให้มีจำนวนผู้ชมน้อยกว่าสโมสรอื่นจนกระทั่งทีมต้องประสบกับปัญหาทางการเงินอย่างหนักจนนำไปสู่การประกาศขายทีมใน ค.ศ. 1910 โดยมี เฮนรี นอร์ริส นักธุรกิจเข้ามาเทคโอเวอร์สโมสร[16] โดยในช่วงแรกนอร์ริสเคยมีความคิดที่จะนำอาร์เซนอลรวบทีมกับสโมสรฟูลัม ซึ่งเขาเป็นเจ้าของทีมอยู่เช่นกัน แต่แนวคิดดังกล่าวไม่ได้รับการอนุมัติจากสมาคมฟุตบอลอังกฤษ ทำให้นอร์ริสต้องหาที่ตั้งแห่งใหม่ให้กับอาร์เซนอล กระทั่งใน ค.ศ. 1913 หลังจากที่ตกชั้นจากดิวิชั่น 1 ลงสู่ดิวิชั่น 2 นั้น อาร์เซนอลก็ได้ย้ายที่ตั้งไปอยู่ในย่านไฮบิวรี่บริเวณลอนดอนเหนือ และเปิดใช้สนามอาร์เซนอลสเตเดียมอย่างเป็นทางการ ในปีต่อมา สโมสรได้ตัดคำว่า "วูลิช" ออกจากชื่อสโมสรจนเหลือเพียง อาร์เซนอล มาจนถึงปัจจุบัน[17] หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่่หนึ่ง และฟุตบอลลีกได้กลับมาแข่งขันอีกครั้ง ลีกดิวิชั่น 1 ก็เพิ่มจำนวนทีมเป็น 22 ทีม อาร์เซนอลซึ่งได้อันดับ 5 ของดิวิชั่น 2 ในฤดูกาล 1914–15 ได้รับการโหวตเลือกโดยสมาคมให้กลับขึ้นสู่ดิวิชั่น 1 อีกครั้งในฤดูกาล 1919–20[18] และพวกเขาไม่เคยตกชั้นจากลีกสูงสุดอีกเลยนับแต่นั้นเป็นต้นมา

เริ่มประสบความสำเร็จ

รูปปั้นของ เฮอร์เบิร์ต แชปแมน ตำนานผู้จัดการทีมซึ่งนำความสำเร็จมาสู่สโมสรในยุคแรก

ต่อมา ใน ค.ศ. 1925 อาร์เซนอลได้แต่งตั้งให้ เฮอร์เบิร์ต แชปแมน เป็นผู้จัดการทีม ซึ่งเขาเคยพาฮัดเดอร์สฟิลด์ทาวน์คว้าแชมป์ลีกมาแล้ว 2 สมัย ในฤดูกาล 1923–24 และ 1924–25 และแชปแมนถือเป็นคนแรกที่พาอาร์เซนอลก้าวเข้าสู่ความสำเร็จในยุคแรก[19][20] เขาจัดการเปลี่ยนระบบการซ้อมและแทคติคใหม่ทั้งหมดพร้อมทั้งซื้อนักเตะระดับแนวหน้ามาร่วมทีม เช่น อเล็กซ์ เจมส์ และ คลิฟฟ์ บานติน และยังเป็นผู้ริเริ่มการปรับปรุงระบบไฟในสนามไฮบิวรี่ ทำให้อาร์เซนอลกลายเป็นมหาอำนาจในวงการฟุตบอลอังกฤษในช่วงทศวรรษที่ 1930 โดยคว้าแชมป์รายการใหญ่ได้เป็นครั้งแรก เริ่มจากการคว้าแชมป์เอฟเอคัพสมัยแรกในฤดูกาล 1929–30 และคว้าแชมป์ดิวิชั่นหนึ่งได้ 2 สมัยในฤดูกาล 1930–31 และ 1932–33 นอกจากนี้ แชปแมนยังเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนชื่อสถานีรถไฟใต้ตินที่อยู่ในย่านนั้นคือ Gillespie Road เป็นสถานีรถไฟใต้ดิน "อาร์เซนอล" ซึ่งถือเป็นสถานีรถไฟใต้ดินเพียงแห่งเดียวในสหราชอาณาจักรที่ตั้งชื่อตามสโมสรฟุตบอล[21]

แชปแมนเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคปอดบวมในช่วงต้นปี 1934 แต่หลังจากนั้น โจ ชอว์ และ จอร์จ อัลลิสัน ที่เข้ามารับตำแหน่งต่อก็ประสบความสำเร็จไม่แพ้กัน พวกเขาพาอาร์เซนอลคว้าแชมป์ลีกได้อีก 3 สมัย และเอฟเอคัพ 1 สมัย อย่างไรก็ตาม อาร์เซนอลก็เริ่มถดถอยลงเรื่อย ๆ ในช่วงปลายทศวรรษเนื่องจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งการแข่งขันฟุตบอลอาชีพทุกรายการในอังกฤษต้องยุติลงส่งผลให้สโมสรกลับไปประสบปัญหาการเงินอีกครั้ง

หลังจากสงครามสิ้นสุดลง ทอม วิทเทคเกอร์ ผู้สืบทอดตำแหน่งของอัลลิสันได้เข้ามาคุมทีม อาร์เซนอลจึงกลับมาประสบความสำเร็จได้อีกครั้งโดยได้แชมป์ลีกอีก 2 สมัย ในฤดูกาล 1947 และ 1948 และ แชมป์เอฟเอคัพอีก 1 สมัย ในฤดูกาล 1949–50 อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้น โชคก็เหมือนจะไม่เข้าข้างอาร์เซนอลเท่าไรนัก สโมสรไม่สามารถดึงดูดนักเตะชื่อดังเข้ามาร่วมทีมเหมือนที่เคยทำได้ในช่วงทศวรรษ 1930 โดยในช่วงทศวรรษที่ 1950 และ 1960 นั้น อาร์เซนอลกลายเป็นเพียงทีมกลางตารางและไม่สามารถคว้าแชมป์อะไรเพิ่มได้เลย แม้แต่บิลลี ไรท์ อดีตกัปตันทีมชาติอังกฤษที่ผันตัวเองมาเป็นผู้จัดการทีมนั้นก็ไม่สามารถนำความสำเร็จมาสู่สโมสรได้เลยในช่วงปี 1962–66

การเปลี่ยนแปลงของสโมสร

อาร์เซนอลเริ่มกลับมาคว้าแชมป์ได้อีกครั้งหลังจากแต่งตั้ง เบอร์ตี้ มี นักกายภาพบำบัดให้มารับตำแหน่งผู้จัดการทีมในปี 1966 โดยสามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศฟุตบอลลีกคัพได้ 2 สมัยแต่ก็พลาดแชมป์ทั้งสองครั้ง แต่ก็ยังสามารถคว้าแชมป์อินเตอร์ซิตี้แฟร์สคัพ (ปัจจุบันยกเลิกการแข่งขันไปแล้ว) ได้ในฤดูกาล 1969–70 ซึ่งเป็นถ้วยยุโรปใบแรกในประวัติศาสตร์สโมสร ตามมาด้วยการคว้าดับเบิ้ลแชมป์เป็นครั้งแรก นั่นคือแชมป์ลีกและเอฟเอคัพในฤดูกาล 1970–71 แต่ในทศวรรษต่อมานั้น อาร์เซนอลทำได้เพียงตำแหน่งรองแชมป์เป็นส่วนมาก โดยได้รองแชมป์ลีกในฤดูกาล 1972–73 ,รองแชมป์เอฟเอคัพในฤดูกาล 1971–72, 1977–78 และ 1979–80 และยังแพ้บาเลนเซียในยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพรอบชิงชนะเลิศจากการดวลจุดโทษอีกด้วย สโมสรประสบความสำเร็จเพียงถ้วยเดียวในช่วงนี้ก็คือการคว้าแชมป์เอฟเอคัพได้ในฤดูกาล 1978–79 ในยุคการคุมทีมของ เทอร์รี นีล ผู้จัดการทีมชาวไอร์แลนด์เหนือซึ่งพวกเขาเอาชนะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดไปได้ 3–2 ในนาทีสุดท้ายของการแข่งขัน และได้รับการกล่าวขวัญกันมากในเรื่องของความคลาสสิกและความตื่นเต้นของเกมนี้[22][23]

ยุคของ จอร์จ แกรแฮม

รูปปั้นของโทนี แอดัมส์ ตำนานผู้เล่นของสโมสรบริเวณหน้าสนาม เอมิเรตส์ สเตเดียม

การกลับเข้ามาสู่วงการฟุตบอลอีกครั้งของ จอร์จ แกรแฮม อดีตนักเตะของสโมสรซึ่งเข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีมในปี 1986 ส่งผลให้สโมสรสามารถคว้าแชมป์ได้หลายรายการในยุคที่มี โทนี แอดัมส์ ตำนานกัปตันทีมเป็นผู้เล่นตัวหลัก โดยอาร์เซนอลคว้าแชมป์ลีกคัพได้ในฤดูกาล 1986–87 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกที่แกรแฮมเข้ามาคุมทีม จากนั้นก็มาได้แชมป์ลีกในฤดูกาล 1988–89 จากประตูในนาทีสุดท้ายในนัดที่พบกับลิเวอร์พูล และได้แชมป์ลีกอีกครั้งในฤดูกาล 1990–91 โดยแพ้ไปเพียงนัดเดียวตลอดทั้งฤดูกาล และสามารถคว้าแชมป์ดับเบิลแชมป์ด้วยการเป็นแชมป์เอฟเอคัพพร้อมกับลีกคัพได้ในฤดูกาล 1992–93 และสโมสรคว้าแชมป์รายการยุโรปใบที่สองได้จากการแข่งขันยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพในฤดูกาล 1993–94 ด้วยการชนะปาร์มา 1–0 อย่างไรก็ตาม ชื่อเสียงของแกรแฮมก็เสื่อมเสียเมื่อมีการเปิดเผยว่าเขาได้รับเงินสินบนจาก Rune Hauge เอเยนต์ของนักเตะในการซื้อตัวผู้เล่น[24] ส่งผลให้เขาถูกไล่ออกในปี 1995 และบรูซ ริออช เข้ามารับตำแหน่งแทนแต่คุมทีมได้เพียงฤดูกาลเดียวก็ลาออกไปเนื่องจากขัดแย้งกับบอร์ดบริหาร[25]

ยุคของ อาร์แซน แวงแกร์

ถ้วยพรีเมียร์ลีกสีทอง ซึ่งถูกจัดทำขึ้นในโอกาสพิเศษที่อาร์เซนอลคว้าแชมป์ได้โดยไม่แพ้ทีมใดตลอดฤดูกาล 2003-04
ปาทริค วิเอร่า กัปตันทีมอาร์เซนอลชูถ้วยแชมป์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2003-04
นักเตะอาร์เซนอลและแฟนบอลร่วมกันฉลองแชมป์ลีกเมื่อปี ค.ศ. 2004 บนขบวนรถบัส

ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสโมสรอยู่ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 และ 2000 เนื่องจาก อาร์แซน แวงแกร์ ชาวฝรั่งเศส เข้ามาดำรงตำแหน่งผู้จัดการทีมในปี 1996 ซึ่งเป็นช่วงที่ฟุตบอลดิวิชั่น 1 ของอังกฤษได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นพรีเมียร์ลีกตั้งแต่ปี 1992 โดยอาร์เซนอลสามารถจบฤดูกาลด้วยอันดับ 1 และอันดับ 2 ได้ถึง 8 จาก 11 ฤดูกาลแรกที่แวงแกร์เข้ามาคุมทีม แวงแกร์เป็นผู้นำแทคติคใหม่ ๆ มาใช้[26] เปลี่ยนแปลงวิธีการซ้อมใหม่ และยังเข้มงวดเรื่องโภชนาการกับนักเตะ[27][28][29] รวมถึงการซื้อนักเตะต่างชาติที่สามารถปรับตัวเข้ากับฟุตบอลอังกฤษได้เข้ามาเสริมทีม อาร์เซนอลจึงสามารถคว้าดับเบิลแชมป์ได้อีกครั้งในฤดูกาล 1997–98 (แชมป์พรีเมียร์ลีกและแชมป์เอฟเอคัพ) และได้ดับเบิลแชมป์ครั้งที่ 3 ในฤดูกาล 2001–02 และยังเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพฤดูกาล 1999–00 แต่แพ้จุดโทษให้กับกาลาตาซาราย รวมทั้งคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกอีกครั้งในปี 2003–04 โดยไม่แพ้ทีมใดเลยทั้งฤดูกาลจนได้รับฉายาว่า "อาร์เซนอลผู้ไร้เทียมทาน" (The Invincibles) [30] และสามารถทำสถิติไม่แพ้ติดต่อกันครบ 49 นัดได้ในฤดูกาลต่อมาซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของประเทศก่อนจะบุกไปแพ้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และยังได้แชมป์เอฟเอคัพเพิ่มในปี 2003 และ 2005 โดยทีมชุดนั้นประกอบไปด้วยผู้เล่นชั้นนำหลายราย เช่น ตีแยรี อ็องรี, ปาทริก วีเยรา, แด็นนิส แบร์คกัมป์, แอชลีย์ โคล และ รอแบร์ ปีแร็ส

สโมสรยังผ่านเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้เป็นครั้งแรกในฤดูกาล 2005–06 ซึ่งเป็นทีมแรกจากกรุงลอนดอนที่สามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศถ้วยยุโรปได้ในรอบ 15 ปี แต่แพ้ให้กับบาร์เซโลนา 1–2[31] จากนั้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 อาร์เซนอลก็ได้ยุติประวัติศาสตร์ 93 ปีที่ไฮบิวรีลง โดยการย้ายสนามเหย้ามาอยู่ที่สนามเอมิเรตส์สเตเดียม[32]

เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2011-12 ที่อาร์เซนอลจบลงด้วยอันดับ 3 ในตาราง และเป็นวาระครบรอบ 20 ปีการก่อตั้งพรีเมียร์ลีก ได้มีการโหวตจากแฟน ๆ ฟุตบอล โดยปรากฏว่า ทีมอาร์เซนอลในฤดูกาล 2002–03 ที่ไม่แพ้ทีมใดเลยตลอดทั้งฤดูกาล ได้รับเลือกให้เป็นทีมชุดที่ยอดเยี่ยมที่สุดในรอบ 20 ปี โดยมีสถิติชนะ 26 นัด และ เสมอ 12 นัด[33]

รูปปั้นสลักครึ่งตัวของ อาร์แซน แวงแกร์

การอำลาของแวงแกร์

ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2005–14 อาร์เซนอลไม่ได้แชมป์ใด ๆ เลยเป็นเวลานานถึง 9 ปีเต็ม ทำให้เริ่มมีเสียงวิพากวิจารณ์การทำทีมของแวงแกร์ แต่ในฤดูกาล 2013–14 แม้อาร์เซนอลจะจบฤดูกาลด้วยอันดับ 4 แต่พวกเขาก็มีโอกาสลุ้นแชมป์มากที่สุดในรอบ 9 ปี ด้วยการขึ้นเป็นทีมอันดับหนึ่งในตารางคะแนนนานถึง 128 วัน[34] และยังคว้าแชมป์เอฟเอคัพได้ โดยเอาชนะ ฮัลล์ซิตี 3–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ทั้งที่ตกเป็นรองไปก่อน 0–2[35] พวกเขาทำสถิติเป็นสโมสรที่ได้แชมป์เอฟเอคัพมากที่สุดของอังกฤษ 13 สมัยในฤดูกาล 2016–17 ด้วยการเอาชนะเชลซี แต่พวกเขาหลุดจากการจบ 4 อันดับแรกของพรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรกในยุคของแวงแกร์ ถัดมา แวงแกร์ได้ประกาศอำลาสโมสรเมื่อจบฤดูกาล 2017–18 โดยเขาถือเป็นผู้จัดการทีมที่คุมทีมยาวนานที่สุดของสโมสร (22 ฤดูกาล)[36][37]

ปัจจุบัน

อูไน เอเมรี เข้ามาคุมทีมในฤดูกาล 2018–19 และถือเป็นผู้จัดการทีมคนที่สองในประวัติศาสตร์สโมสรที่ไม่ได้มาจากสหราชอาณาจักร[38][39] ในฤดูกาลแรกเอเมรีพาทีมจบอันดับที่ 5 ในลีก[40] และได้รองแชมป์ยูโรปาลีกโดยแพ้เชลซี 1–4[41] ต่อมา อาร์เซนอลมีผลงานย่ำแย่จนเอเมรีถูกปลดในเดือนพฤศจิกายน 2019[42] และ เฟรียดริก ยุงแบร์ย อดีตผู้เล่นคนสำคัญของทีมเข้ามารักษาการแทน ต่อมา สโมสรแต่งตั้ง มิเกล อาร์เตตา คุมทีม[43] โดยพาทีมจบในอันดับ 8 ซึ่งเป็นอันดับที่ย่ำแย่ที่สุดของสโมสรนับตั้งแต่ ค.ศ. 1995 แต่ทีมยังสามารถคว้าแชมป์เอฟเอคัพสมัยที่ 14 ได้ โดยเอาชนะเชลซี 2–1[44] ในฤดูกาลต่อมาอาร์เซนอลยังคงมีผลงานย่ำแย่ต่อเนื่องด้วยการจบเพียงอันดับ 8 เป็นฤดูกาลที่สองติดต่อกัน ไม่ได้ไปแข่งขันฟุตบอลยุโรปในฤดูกาล 2021–22 และถือเป็นครั้งแรกในรอบ 26 ปีที่สโมสรไม่ได้ไปเล่นรายการยุโรป[45]

สัญลักษณ์สโมสร

สนามแข่งขัน

สนามกีฬา ไฮบิวรี่ สนามเหย้าของสโมสรอาร์เซนอลตั้งแต่ ค.ศ. 1913-2006

ในช่วงแรกของการก่อตั้ง อาร์เซนอลลงเล่นที่สนามย่านวูลิช แถบ Plumstead Common บริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงลอนดอน แต่เนื่องจากอยู่ในพื้นที่ทำเลที่คับแคบ ไม่สะดวกต่อการเดินทางและสนามจุผู้ชมได้น้อย เฮนรี่ นอร์ริส ผู้บริหารคนใหม่จึงนำทีมย้ายมาสู่ลอนดอนเหนือ และพวกเขาได้เปิดใช้สนาม อาร์เซนอลสเตเดียม เป็นสนามฟุตบอลแห่งหนึ่งในย่านไฮบิวรี่ เป็นสนามเหย้าอย่างเป็นทางการ ระหว่างวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1913 จนถึง 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 โดยมักจะเป็นที่รู้จักในชื่อ ไฮบิวรี่ เนื่องจากตั้งอยู่ในย่านไฮบิวรี่ และแฟน ๆ มักจะเรียกสนามแห่งนี้ด้วยฉายาน่ารัก ๆ ว่า "บ้านของฟุตบอล"[46][47]

อาร์เซนอลสเตเดียมเริ่มสร้างในปี 1913 บนสนามพักผ่อนของวิทยาลัยท้องถิ่นแห่งหนึ่งในย่านนี้และมีการปรับปรุงใหม่ครั้งสำคัญๆถึงสองครั้ง[48] ครั้งแรกในราวทศวรรษที่ 1930 คือการปรับปรุงอัฒจันทน์ด้านตะวันออกและตะวันตก และครั้งที่สองตอนปลายทศวรรษที่ 1980 และต้นทศวรรษที่ 1990 ตามเอกสารของ Taylor Report โดยมีการยกเลิกพื้นที่สำหรับการยืนชมเกมทั้งสองข้างสนามออกและทำเป็นที่นั่งทิ้งหมดบนอัฒจันทน์ทั้งสี่ด้าน ทำให้สนามสามารถจุผู้ชมได้น้อยลงส่งผลให้มีรายได้จากการจำหน่ายตั๋วไม่มากพอ อาร์เซนอลจึงย้ายสนามเหย้าไปอยู่ที่เอมิเรตส์สเตเดียมในปี 2006 ในปัจจุบัน ไฮบิวรี่ได้รับการปรับปรุงให้เป็นศูนย์รวมอพาร์ทเมนต์และคอนโดมิเนียมโดยมีการรื้อถอนโครงสร้างของสนามส่วนใหญ่[49] ไฮบิวรี่ยังเคยเป็นสนามที่ใช้แข่งขันของทีมชาติอังกฤษและเอฟเอคัพนัดสำคัญ รวมไปถึงกีฬาชกมวย, เบสบอลและคริกเกตอีกด้วย นอกจากนี้ สนามยังมีรถไฟใต้ดินผ่านจากสถานี Gillespie Road โดยในปี 1932 สถานีได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถานีรถไฟใต้ดินอาร์เซนอล" ซึ่งเป็นสถานีรถไฟใต้ดินเพียงแห่งเดียวของอังกฤษที่ตั้งชื่อตามสโมสรฟุตบอล[50][51][52]

สนามเหย้าในปัจจุบันของสโมสรคือ เอมิเรตส์สเตเดียม (Emirates Stadium) หรือ สนามกีฬาเอมิเรตส์ ตั้งอยู่ที่แอชเบอร์ตันโกรฟในฮอลโลเวย์ (Holloway) ลอนดอนเหนือ เปิดใช้งานเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 มีความจุ 60,355 ที่นั่ง ซึ่งนับว่าเป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของพรีเมียร์ลีกเป็นรองเพียงสนามโอลด์แทรฟฟอร์ด และเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในลอนดอนรองจากสนามเวมบลีย์และสนามทวิกเคนแฮม เดิมทีสนามนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ แอชเบอร์ตันโกรฟ ก่อนที่จะมีการใช้ชื่อตามข้อตกลงของสายการบินเอมิเรตส์ ผู้สนับสนุนหลักของสโมสร[53] มูลค่าการก่อสร้างของสนามอยู่ที่ 390 ล้านปอนด์[54]

สนามแห่งนี้มีอัฒจันทน์ที่มีหลังคารายล้อมทั้ง 4 ทิศ แต่ไม่มีหลังคาบริเวณพื้นสนาม ออกแบบโดยสถาปนิกจาก HOK Sport ตรวจสอบโครงสร้างทางวิศวกรรมโดยบริษัท Buro Happold ผู้ควบคุมการสร้างคือ เซอร์ โรเบิร์ต แมคอัลไพน์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตอุตสาหกรรมแอชเบอร์ตันโกรฟเดิม ห่างจากไฮบิวรี สนามเดิมเพียงไม่กี่ร้อยเมตร นอกจากนี้ เอมิเรตส์สเตเดียมยังได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสนามแข่งขันที่มีทัศนียภาพสวยงามที่สุดและมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันที่สุดในบรรดาทีมกีฬาทุกประเภทของสหราชอาณาจักร[55][56][57]

บรรยากาศในสนาม เอมิเรตส์สเตเดียม สนามเหย้าปัจจุบันของสโมสรอาร์เซนอล

แฟนคลับและความนิยม

แฟนฟุตบอลของสโมสรอาร์เซนอล

แฟนฟุตบอลของสโมสรมีชื่อเรียกว่า "Gooners" ซึ่งมาจากฉายา "Gunners" ของสโมสร ในฤดูกาล 2007-08 สโมสรมียอดผู้เข้าชมในสนามเฉลี่ยสูงที่สุดเป็นอันดับ 2 ในฟุตบอลอังกฤษ โดยมียอดเฉลี่ย 60,000 คนต่อเกม (คิดเป็น 95.5% ของยอดความจุทั้งหมดของสนาม) และยังมากที่สุดเป็นอันดับ 3 ในฤดูกาล 2015 นอกจากนี้อาร์เซนอลยังมียอดผู้เข้าชมในสนามมากที่สุดเป็นอันดับ 7 ในทวีปยุโรป และเนื่องด้วยสภาพที่ตั้งของสโมสรซึ่งตั่งอยู่แถบลอนดอนเหนือติดกับย่าน Canonbury และ Barnsbury ซึ่งเป็นย่านของคนมีฐานะ และยังใกล้เคียงกับย่านของชนชั้นกลางอย่าง Islington, Holloway, Highbury และ London Borough of Camden รวมทั้งพื้นที่ชนชั้นแรงงานส่วนใหญ่เช่น Finsbury Park และ Stoke Newington ส่งผลให้แฟนฟุตบอลของสโมสรมาจากชนชั้นทางสังคมที่หลากหลาย[58][59][60]

ในปี 2015 มีการสำรวจความนิยมจากแฟนฟุตบอลทั่วทั้งโลก ผ่านโปรแกรมทวิตเตอร์พบว่า อาร์เซนอลเป็นสโมสรที่มีฐานผู้นิยมมากที่สุด โดยกระจายไปในหลายทวีปทั้งยุโรป, อเมริกาเหนือ และ แอฟริกาเหนือ และยังเป็นสโมสรแห่งแรกของอังกฤษที่มีผู้ติดตามทางทวิตเตอร์มากถึง 5 ล้านคน[61]

สโมสรคู่อริ

ดาร์บีลอนดอนเหนือใน ค.ศ. 2010
โรบิน ฟัน แปร์ซี กองหน้าแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ขณะกำลังจะยิงลูกจุดโทษในนัดที่พบกับอาร์เซนอล สโมสรเก่าของเขา

อาร์เซนอลถือเป็นคู่ปรับสำคัญของ ทอตนัมฮอตสเปอร์ เนื่องด้วยทั้งสองสโมสรตั้งอยู่ในลอนดอนเหนือ การพบกันของทั้งสองทีมเรียกว่า “ศึกแห่งลอนดอนเหนือ” (North London Derby)[62][63] โดยที่มาของการเป็นอริกันนั้นมีจุดเริ่มต้นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1910[64] สโมสรอาร์เซนอลในขณะนั้นยังใช้ชื่อเดิมว่า “วูลวิช อาร์เซน่อล (Woolwich Arsenal)” เป็นทีมในลีกดิวิชั่น 1 มีสนามเหย้าอยู่ในย่าน วูลวิช ซึ่งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงลอนดอน ในเวลานั้นสโมสรกำลังประสบปัญหาทางด้านการเงินครั้งใหญ่จนเกือบจะล้มละลาย เจ้าของสโมสรเดิมต้องประกาศขายทีมเพื่อแก้ปัญหา ซึ่งผู้ที่ได้เข้าเป็นเจ้าของทีมคนใหม่ ได้แก่ “เฮนรี่ นอร์ริสนักธุรกิจแห่งกรุงลอนดอน[65]

ความตั้งใจแรกของนอร์ริส ในการแก้ปัญหาทีมคือการควบรวมทีมวูลวิช อาร์เซนอล เข้ากับสโมสรฟูลัม ซึ่งเป็นอีกทีมในเมืองลอนดอนที่เฮนรี่เป็นเจ้าของอยู่เช่นกัน เพื่อเพิ่มฐานแฟนบอลและรายได้แก่สโมสร แต่เรื่องนี้ไม่ผ่านความเห็นชอบจากสมาคมฟุตบอลอังกฤษ เมื่อความตั้งใจแรกนั้นไม่ประสบผลสำเร็จ เฮนรี่ จึงต้องเลือกใช้แผนสำรองคือการย้ายถิ่นฐานของทีมไปยังย่านที่มีคนอยู่อาศัยหนาแน่นกว่าเขตวูลวิช ซึ่งเฮนรี่ได้เลือกย่าน “ไฮบิวรี่” ทางตอนเหนือของลอนดอน และทำเรื่องย้ายสโมสรไปยังลอนดอนเหนือได้สำเร็จในปี 1913 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความเป็นอริระหว่างสองสโมสร เดิมทีนั้น ทอตนัมฮอตสเปอร์ เป็นเพียงสโมสรเดียวที่ตั้งอยู่ในย่านลอนดอนเหนือ พวกเขาเปรียบเสมือน “เจ้าถิ่น” และเป็นความภาคภูมิใจของคนในย่านนั้น การย้ายมาของ วูลวิช อาร์เซนอล จึงเหมือนการรุกล้ำเขตแดนของพวกเขา และเริ่มสร้างความไม่พอใจแก่ทอตนัมฮอตสเปอร์และแฟนบอลในพื้นที่เดิมที่โดนแย่งฐานแฟนคลับไป

และเหตุการณ์ครั้งประวัติศาสตร์ที่ถือเป็นสาเหตุหลักแห่งความเกลียดชังของทั้ง 2 ทีมนั้นเกิดขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1919[66][67] หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฟุตบอลลีกได้กลับมาแข่งขันอีกครั้งหลังจากหยุดพักไปตั้งแต่ ค.ศ. 1915 สมาคมฟุตบอลอังกฤษมีมติเพิ่มจำนวนทีมในลีกสูงสุดจาก 20 ทีมเป็น 22 ทีม ในฤดูกาล 1919–20[68] โดยได้ตัดสินใจให้ทีมอันดับ 1 และ 2 ของดิวิชั่น 2 ได้เลื่อนชั้นขึ้นมาในลีกสูงสุดโดยอัตโนมัติ[69] และในโควตาสุดท้ายอีกหนึ่งทีมนั้น สมาชิกได้ร่วมกันโหวตเลือกให้อาร์เซนอลซึ่งจบเพียงอันดับ 5 ในดิวิชั่น 2 เลื่อนชั้นขึ้นมาแทน โดยตัดสิทธิ์ทีมอันดับ 20 ของดิวิชั่น 1 ในฤดูกาล 1914–15 อย่างทอตนัมฮอตสเปอร์ [70] ส่งผลให้ทอตนัมฮอตสเปอร์ต้องตกชั้น ทั้งสองสโมสรจึงเป็นอริกันมานับแต่นั้น โดยการพบกันของทั้งคู่ถือเป็นหนึ่งในนัดที่ดุเดือดที่สุดในการแข่งขันฟุตบอลของยุโรป[71] และมักปรากฎภาพแฟนๆของทั้งสองทีมทะเลาะวิวาทกันบ่อยครั้งในวันที่มีการแข่งขัน[72][73]

สโมสรอื่นๆที่เป็นคู่แข่งโดยตรงของอาร์เซนอลได้แก่ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เชลซี[74] และ ลิเวอร์พูล[75] เนื่องจากเป็นสโมสรใหญ่ของอังกฤษที่แย่งชิงความสำเร็จกันมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเป็นอริกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในช่วงปลายทศวรรษที่ 90 และต้นทศวรรษที่ 2000 ถือว่ามีความดุเดือดมาก[76][77][78] เนื่องจากอาร์เซนอลที่คุมทีมโดยอาร์แซน แวงแกร์ แย่งชิงการเป็นสโมสรอันดับหนึ่งของอังกฤษกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่คุมทีมโดย เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ในขณะนั้น โดยผลัดกันแพ้-ชนะ หลายครั้งในการแข่งขันพรีเมียร์ลีก และ เอฟเอคัพ[79][80] แต่บรรยากาศความเป็นอริของทั้งคู่ได้ลดลงพอสมควรภายหลังจาก ค.ศ. 2013 เป็นต้นมา เนื่องจากผลงานของทั้งสองทีมได้ตกลงไปตามลำดับ และมีเชลซี ลิเวอร์พูล และแมนเชสเตอร์ซิตี ก้าวขึ้นมาผลัดกันคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก และในปัจจุบัน ทั้งแวงแกร์และเฟอร์กูสันต่างก็อำลาทีมไปแล้ว

ผู้ผลิตเสื้อและผู้สนับสนุน

ฤดูกาล ผู้ผลิตเสื้อ ผู้สนับสนุนเสื้อ
1930s–1970 บัคตา ไม่มี
1971–1980 อัมโบร
1981–1986 เจวีซี
1986–1994 อาดิดาส
1994–1999 ไนกี้
1999–2002 ดรีมแคสต์ / เซก้า1
2002–2006 โอทู
2006–2014 เอมิเรตส์แอร์ไลน์
2014– พูม่า

ผู้เล่น

ผู้เล่นทีมชุดแรก

ณ วันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2021[81]

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ

เลข ตำแหน่ง สัญชาติ ผู้เล่น
1 GK  เยอรมนี แบนท์ เลโน
3 DF  สกอตแลนด์ คีแรน เทียร์นีย์
4 DF  อังกฤษ เบน ไวต์
5 MF  กานา ทอมัส พาร์ทีย์
6 DF  บราซิล กาบรีแยล
7 MF  อังกฤษ บูกาโย ซากา
8 MF  นอร์เวย์ มัตติน เออเดอโกร์
9 FW  ฝรั่งเศส อาแล็กซ็องดร์ ลากาแซ็ต (กัปตันที่สาม)
10 MF  อังกฤษ เอมีล สมิท ราว
14 FW  กาบอง ปีแยร์-แอเมอริก โอบาเมอย็องก์ (กัปตัน)
15 MF  อังกฤษ เอนส์ลีย์ เมตแลนด์-ไนลส์
16 DF  อังกฤษ ร็อบ โฮลดิง
17 DF  โปรตุเกส แซดริก ซูวารึช
18 DF  ญี่ปุ่น ทาเกฮิโระ โทมิยาซุ
เลข ตำแหน่ง สัญชาติ ผู้เล่น
19 FW  โกตดิวัวร์ นีกอลา เปเป
20 DF  โปรตุเกส นูนู ตาวารึช
21 DF  อังกฤษ แคลัม เชมเบอส์
22 DF  สเปน ปาโบล มารี
23 MF  เบลเยียม อาลแบร์ ซามบี โลกงกา
25 MF  อียิปต์ มุฮัมมัด อันนินนี
26 FW  อังกฤษ ฟอลาริน บาโลกัน
30 FW  อังกฤษ เอ็ดดี เอ็นเคเตียห์
31 DF  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เซอัด กอลาชินัตส์
32 GK  อังกฤษ แอรอน แรมส์เดล
33 GK  อังกฤษ อาร์เทอร์ โอคองก์โว
34 MF  สวิตเซอร์แลนด์ กรานิต จากา
35 FW  บราซิล กาบรีแยล มาร์ชีแนลี

ผู้เล่นที่ถูกปล่อยยืม

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ

เลข ตำแหน่ง สัญชาติ ผู้เล่น
DF  กรีซ กอนสตันตีโนส มัฟโรปาโนส (ปล่อยยืมไปเฟาเอ็ฟเบ ชตุทท์การ์ทจนจบฤดูกาล 2021–22)
MF  ฝรั่งเศส มาเตโอ แกนดูซี (ปล่อยยืมไปมาร์แซย์จนจบฤดูกาล 2021–22)
GK  ไอซ์แลนด์ รูนาร์ อาแลกส์ รูนาร์ซอน (ปล่อยยืมไปเอาด์-เฮเฟอร์เลเลอเฟินจนจบฤดูกาล 2021–22)
FW  อังกฤษ รีสส์ เนลสัน (ปล่อยยืมไปไฟเยอโนร์ดจนจบฤดูกาล 2021–22)
เลข ตำแหน่ง สัญชาติ ผู้เล่น
DF  ฝรั่งเศส วีลียาม ซาลีบา (ปล่อยยืมไปมาร์แซย์จนจบฤดูกาล 2021–22)
MF  อุรุกวัย ลูกัส ตอร์เรย์รา (ปล่อยยืมไปฟีออเรนตีนาจนจบฤดูกาล 2021–22)
DF  สเปน เอกตอร์ เบเยริน (ปล่อยยืมไปเรอัลเบติสจนจบฤดูกาล 2021–22)


บุคลากรชุดปัจจุบัน

อาร์แซน แวงแกร์ ผู้จัดการทีมอาร์เซนอลตั้งแต่ ค.ศ. 1996–2018 และเป็นผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของสโมสร
ข้อมูล ณ สิงหาคม ค.ศ. 2021
ตำแหน่ง รายชื่อ
ผู้จัดการทีม สเปน มิเกล อาร์เตตา[82]
ผู้ช่วยผู้จัดการทีม อังกฤษ สตีฟ ราวน์ด[83]
เนเธอร์แลนด์ อัลเบิร์ต สตอยเฟนเบิร์ก[83]
สเปน คาร์ลอส คูเอสตา[84]
ฝรั่งเศส Nicolas Jover[85]
สเปน มิเกล โมลินา[84]
ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู สเปน กานา ปาร์วอน[83]
ผู้ดูแลทีมเยาวชน เยอรมนี แพร์ แมร์เทิสอัคเคอร์[86]
ผู้จัดการทีมรุ่นต่ำกว่า 23 ปี เซเชลส์ เควิน เบสซี[87]
หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการ สหรัฐ ชัด ฟอร์ซิธ[88]
หัวหน้าทีมแพทย์ สาธารณรัฐไอร์แลนด์ Gary O'Driscoll[89]

อดีตผู้เล่นที่มีชื่อเสียง

เรียงตามปีที่เริ่มเล่นในทีมอาร์เซนอลชุดใหญ่เป็นครั้งแรก (ในวงเล็บคือปี ค.ศ.) :

สถิติสำคัญ

ตีแยรี อ็องรี กองหน้าเจ้าของสถิติทำประตูรวมมากที่สุดตลอดกาลของสโมสร
  • อาร์เซนอลเป็น 1 ใน 4 สโมสรของอังกฤษ ที่ได้แชมป์ลีกติดต่อกันมากที่สุด คือ 3 ครั้ง ในฤดูกาล 1932–33, 1933–34, 1934–35
  • เมื่อสิ้นสุดศตวรรษที่ 20 ในปลายปี ค.ศ. 1999 อาร์เซนอลได้รับการจัดลำดับจากสำนักข่าวบีบีซีให้เป็นทีมฟุตบอลที่ดีที่สุดของอังกฤษในรอบ 100 ปี โดยพิจารณาจากสถิติ และปัจจัยต่าง ๆ โดยมีลิเวอร์พูล และเอฟเวอร์ตัน เป็นอันดับสองและอันดับสามตามลำดับ[90]
  • ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2001–02 อาร์เซนอลสามารถทำประตูได้ในทุกนัด เป็นสถิติสูงสุดของลีก
  • ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2003–04 อาร์เซนอลไม่แพ้ใครตลอดฤดูกาล 38 นัด (ชนะ 26 เสมอ 12) เป็นครั้งแรกของพรีเมียร์ลีก และครั้งที่สองในประวัติศาสตร์ลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษต่อจาก เปรสตัน นอร์ธเอนด์ ในฤดูกาล 1888–89 ซึ่งขณะนั้นมีการแข่งขันเพียง 22 นัดต่อฤดูกาล
  • อาร์เซนอลไม่แพ้ใครเลยในพรีเมียร์ลีกติดต่อกัน 49 นัด ระหว่างฤดูกาล 2002–03, 2003–04, 2004–05 ซึ่งเป็นสถิติการไม่แพ้ติดต่อกันยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของฟุตบอลอังกฤษ
  • ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2003–04 ทีมอาร์เซนอลชุดที่ไม่แพ้ใครเลยตลอดทั้งฤดูกาล ได้รับการโหวตจากแฟนฟุตบอลให้เป็นสโมสรฟุตบอลที่ดีที่สุดของอังกฤษในรอบ 20 ปี โดยมีแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 1998–99 ที่ได้ทริปเปิลแชมป์ หรือสามแชมป์ในฤดูกาลเดียวกัน เป็นอันดับสอง[91]
  • ผู้จัดการทีมที่คุมทีมยาวนานที่สุดได้แก่ อาร์แซน แวงแกร์ 21 ปี 224 วัน (1 ตุลาคม ค.ศ. 1996 –13 พฤษภาคม ค.ศ. 2018)
  • ผู้เล่นที่ลงสนามรวมทุกรายการมากที่สุดได้แก่ เดวิด โอเลียรี่ (723 นัด 1975–1993)
  • ผู้เล่นที่ทำประตูรวมทุกรายการมากที่สุดได้แก่ ตีแยรี อ็องรี (228 ประตู 1999–2007 และ 2012)
  • การซื้อตัวผู้เล่นที่แพงที่สุดได้แก่ นีกอลา เปเป (72 ล้านปอนด์ ย้ายจากล็อสก์ลีล ค.ศ. 2019)[92]
  • การขายผู้เล่นที่แพงที่สุดได้แก่ อเล็กซ์ ออกซ์เลด-เชมเบอร์ลิน (40 ล้านปอนด์ ย้ายไปลิเวอร์พูล ค.ศ. 2017)
  • ชนะด้วยผลประตูมากที่สุด ในนัดที่เอาชนะ Loughborough 12–0 ในฟุตบอลดิวิชั่น 2 ค.ศ. 1900[93]
  • แพ้ด้วยผลประตูมากที่สุด ในนัดที่แพ้ Loughborough 0–8 ในฟุตบอลดิวิชั่น 2 ค.ศ. 1896[94]

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

อาร์เซนอล ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ เช่น เป็นคู่ชิงชนะเลิศในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก กับ รีลมาดริด ของสเปน ในภาพยนตร์สัญชาติอังกฤษเรื่อง Goal II: Living the Dream ในปี ค.ศ. 2007 โดยมีนักฟุตบอลตัวจริงของทั้งสองสโมสรร่วมแสดงหลายคน เช่น ตีแยรี อ็องรี, เดวิด เบคแคม, ซีเนดีน ซีดาน[95] และมีการอ้างถึงในซีรีส์เกาหลีเรื่อง Because This Is My First Life ในปี ค.ศ. 2017 โดยกำหนดให้นางเอกของเรื่องเป็นแฟนอาร์เซนอลและได้ดูการแข่งขันของอาร์เซลนอลกับเชลซีคู่กับพระเอก[96]

ในประเทศไทย

อาร์เซนอล เคยเดินทางมาแข่งขันกับทีมชาติไทยในวันที่ 22 พฤษภาคม 1999 ณ ราชมังคลากีฬาสถาน โดยทีมชาติไทยเอาชนะไปได้ 4–3[97]

สำหรับชาวไทยที่มีชื่อเสียงที่เป็นผู้สนับสนุนอาร์เซนอล เช่น กพล ทองพลับ (พิธีกรและดีเจ[98]), เสกสรร สุขพิมาย (นักร้อง, นักดนตรี[99]), กรภพ จันทร์เจริญ (นักร้อง, นักดนตรีและนักแสดง[100]), ธีรศิลป์ แดงดา (นักฟุตบอลทีมชาติไทย[101]), รณชัย รังสิโย (นักฟุตบอลทีมชาติไทย[101]), อดิศักดิ์ ไกรษร (นักฟุตบอลทีมชาติไทย[102]), ธีราธร บุญมาทัน (นักฟุตบอลทีมชาติไทย[103]), ฉัตร์ชัย บุตรดี (นักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทย[104]), วิทยา เลาหกุล (อดีตนักฟุตบอลและผู้ฝึกสอนทีมชาติไทย[105]), พิชิตพงษ์ เฉยฉิว (อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย), สุธี สุขสมกิจ (อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย[101]), สินทวีชัย หทัยรัตนกุล (อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย[100]), สาธิต ปิตุเตชะ (นักการเมือง[106]), วิญญู วงศ์สุรวัฒน์ (พิธีกรและดีเจ[102]), ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ (นักแสดง, นายแบบ[102], ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์ (นักแสดง[102]), สุธิตา ชนะชัยสุวรรณ (นักร้อง[107]), เสถียร วิริยะพรรณพงศา (สื่อมวลชน[108]), ชวลิต ศรีมั่นคงธรรม (ดีเจ,พิธีกรและนักแสดง), สหัทยา ไกรขุนทศ (สื่อมวลชน,ผู้ประกาศข่าวกีฬาช่อง 3)

เกียรติประวัติ

อาร์เซนอลเป็นแชมป์ลีกสูงสุดมากเป็นอันดับ 3 ในอังกฤษจำนวน 13 สมัย[109] และครองสถิติคว้าแชมป์เอฟเอคัพมากที่สุดจำนวน 14 สมัย[110] พวกเขาคว้าดับเบิลแชมป์ได้ 3 ครั้ง (แชมป์ลีกและเอฟเอคัพในปีเดียวกัน) คือปี 1971, 1998 และ 2002 โดยครองสถิติร่วมกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด[111] อาร์เซนอลยังเป็นทีมแรกของกรุงลอนดอนที่สามารถเข้าชิงชนะเลิศรยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้ในปี 2006[112]

อาร์เซนอลเคยจบฤดูกาลในลีกด้วยอันดับที่ตำกว่าอันดับ 14 เพียงแค่ 7 ครั้งเท่านั้น และยังเป็นทีมที่มีอันดับในลีกเฉลี่ยดีที่สุดในช่วงศตวรรษที่ 20 (ช่วงปี 1900–1999) อีกด้วย โดยอันดับเฉลี่ยคือ 8.5[113] นอกจากนี้ อาร์เซนอลยังเป็นหนึ่งในห้าสโมสรที่สามารถคว้าแชมป์เอฟเอคัพได้ 2 สมัยติดต่อกัน (2002–03 และ 2014–15)

อังกฤษ ระดับประเทศ

  • ดิวิชันสอง[remark 2]
    • รองชนะเลิศ (1): 1903–04

ยุโรป ระดับทวีปยุโรป

รายการอื่นๆ

กราฟแสดงอันดับในการแข่งขันฟุตบอลลีกของสโมสรอาร์เซนอล เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1893

เชิงอรรถ

  1. ดิวิชัน 1 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นพรีเมียร์ลีกในปี 1992
  2. ดิวิชัน 2 ก็เปลี่ยนชื่อเป็นเดอะแชมเปียนชิพ ในปี 1992 เช่นเดียวกับดิวิชัน 1 ที่เปลี่ยนเป็นพรีเมียร์ลีก
  3. ชาริตีชิลด์เปลี่ยนชื่อเป็นคอมมิวนิตีชิลด์ในปี 2002

อ้างอิง

  1. "10/05/2017 -'Royal Arsenal' formed in Woolwich". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2 November 2018.
  2. "Premier League Handbook 2018–19". Premier League. 30 July 2018. สืบค้นเมื่อ 3 January 2019.
  3. "Kroenke completes Arsenal takeover as fans forced to sell shares". สืบค้นเมื่อ 29 September 2018.
  4. "Football: How consistency and caution made Arsenal England's greatest team of the 20th century | Sport | The Independent". web.archive.org. 2016-03-03.
  5. "Herbert Chapman Hall Of Fame profile" (ภาษาอังกฤษ).
  6. 161385360554578 (2011-06-10). "Arsenal's greatest ever manager: Herbert Chapman, Arsene Wenger or George Graham?". talkSPORT (ภาษาอังกฤษ).CS1 maint: numeric names: authors list (link)
  7. "Arsenal's Arsene Wenger becomes most successful manager in FA Cup history | Goal.com". www.goal.com.
  8. Williams, Adam. "Arsenal's Five Most Successful Managers | FTBL CULT" (ภาษาอังกฤษ).
  9. "Arsenal Invincibles: How Wenger's 2003-04 Gunners went a season without defeat | Goal.com". www.goal.com.
  10. "49 Unbeaten". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  11. "Longest unbeaten away runs in English football". SportsAdda (ภาษาอังกฤษ). 2021-00-08T15:03:00+00:00. Check date values in: |date= (help)
  12. "Remember this day in 2003 when Arsenal began their 49-match unbeaten run?" (ภาษาอังกฤษ). ISSN 0140-0460. สืบค้นเมื่อ 2021-08-14.
  13. "Rooney ends Arsenal run". Sky Sports (ภาษาอังกฤษ).
  14. "Arsenal". Forbes. 18 April 2012. สืบค้นเมื่อ 22 April 2012.
  15. "Top 10: Europe's Most Popular Football Clubs on Instagram, Facebook, Twitter and TikTok". www.ispo.com (ภาษาอังกฤษ).
  16. Soar, Phil & Tyler, Martin (2005). The Official Illustrated History of Arsenal. Hamlyn. pp. pp.32–33. ISBN 0-600-61344-5.CS1 maint: multiple names: authors list (link) CS1 maint: extra text (link)
  17. Soar & Tyler (2005). The Official Illustrated History of Arsenal. pp. p.40.CS1 maint: extra text (link)
  18. มีการกล่าวหาว่าการเลื่อนชั้นของอาร์เซนอลนั้นเกิดจากการกระทำลับๆของเซอร์ เฮนรี นอร์ริส ประธานสโมสรอาร์เซนอลในขณะนั้น มีการกล่าวหากันตั้งแต่เรื่องการใช้วิธีการทางการเมืองและการรับสินบนแต่ก็ยังไม่พบหลักฐานที่แสดง่ว่าเป็นความจริงแต่อย่างใด อ่านข้อเท็จจริงได้ใน Soar & Tyler (2005). The Official Illustrated History of Arsenal. pp. p.40.CS1 maint: extra text (link) รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถค้นคว้าได้ที่ Spurling, Jon (2004). Rebels for the Cause: The Alternative History of Arsenal Football Club. Mainstream. pp. pp.38–41. ISBN 0-575-40015-3.CS1 maint: extra text (link)
  19. "Herbert Chapman - The great innovator". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  20. "HERBERT CHAPMAN". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  21. "London Underground and Arsenal present The Final Salute to Highbury". Transport for London. 2006-01-12. สืบค้นเมื่อ 2007-04-08.
  22. โพลล์สำรวจแฟนบอลอังกฤษ 2005 โหวตให้เกมเอฟเอคัพปี 1979 เป็นหนึ่งใน 15 แมตช์คลาสสิกตลอดกาล. Reference: Winter, Henry (2005-04-19). "Classic final? More like a classic five minutes". Daily Telegraph. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2008-06-21. สืบค้นเมื่อ 2007-01-30.
  23. "Archive: Arsenal survive Cup scare". BBC Sport (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-08-15.
  24. แกรแฮมโดนสมาคมฟุตบอลอังกฤษลงโทษด้วยการแบนเป็นเวลา 1 ปีสำหรับการเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวนี้ หลังจากที่เขายอมรับว่าเขารับ"ของขวัญที่ไม่ได้ขอ"จาก Hauge อ้างอิงจาก: Collins, Roy (2000-03-18]). "Rune Hauge, international man of mystery". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 2006-12-08. Check date values in: |date= (help) กรณีนี้ค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมได้ใน Bower, Tom (2003). Broken Dreams. Simon & Schuster. ISBN 0-7434-4033-1.
  25. "Arsenal - summary of the 1995/96 season". Arseweb. สืบค้นเมื่อ 2007-01-30.
  26. tactics, R. D. F. (2021-02-22). "Arsene Wenger's 2003-04 Invincibles Football Manager 2021 Tactic". RDF tactics (ภาษาอังกฤษ).
  27. "Wenger introduced Arsenal players to 'vitamin injections', says Wright". The Independent (ภาษาอังกฤษ). 2020-04-12.
  28. "Arsene Wenger: The man who was once invincible". CNN.
  29. Rees, Jasper (2003-08-19). "Jasper Rees: Training Arsenal the Wenger way". the Guardian (ภาษาอังกฤษ).
  30. Hughes, Ian (2004-05-15). "Arsenal the Invincibles". BBC Sport. สืบค้นเมื่อ 2006-12-08.
  31. "Barcelona 2-1 Arsenal" (ภาษาอังกฤษ). 2006-05-17. สืบค้นเมื่อ 2021-08-31.
  32. "Remembering Arsenal's First Game At the Emirates Stadium". 90min.com (ภาษาอังกฤษ).
  33. [https://web.archive.org/web/20160304215257/http://www.khaosod.co.th/view_news.php?newsid=TUROemNHOHdNakUyTURVMU5RPT0=&sectionid=TURNd09BPT0=&day=TWpBeE1pMHdOUzB4Tmc9PQ== Archived 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน ชู"กิ๊กส์-เซอร์"ยอดเยี่ยม20ปีพรีเมียร์ จากข่าวสด]
  34. "บทสรุปพรีเมียร์ลีก". ไทยรัฐ. 12 May 2014. สืบค้นเมื่อ 19 May 2014.
  35. "อาร์เซนอล ซิวแชมป์แรกในรอบ9ปี". กรุงเทพธุรกิจ. 18 May 2014. สืบค้นเมื่อ 19 May 2014.[ลิงก์เสีย]
  36. Bhattacharyya, Bishwaraj. "Longest Serving Arsenal Managers Of All-Time As Of 2019" (ภาษาอังกฤษ).
  37. "Arsenal boss Arsene Wenger becomes longest-serving Premier League manager". Sky Sports (ภาษาอังกฤษ).
  38. "Welcome Unai". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  39. "Unai Emery announced as new Arsenal head coach". Sky Sports (ภาษาอังกฤษ).
  40. "Premier League Table, Form Guide & Season Archives". www.premierleague.com (ภาษาอังกฤษ).
  41. UEFA.com (2019-05-29). "Chelsea win the 2019 UEFA Europa League". UEFA.com (ภาษาอังกฤษ).
  42. "Unai Emery leaves club". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  43. "Mikel Arteta joining as our new head coach". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  44. "Aubameyang double wins FA Cup for Arsenal". BBC Sport (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-08-13.
  45. Spencer, Jonathan (2021-05-07). "How did Arsenal fare the last time they weren't in Europe?". Mail Online.
  46. "สนามฟุตบอลของอาร์เซน่อล - Arsenal F.C." sites.google.com.
  47. Schreef, Richard Ohalloran. "Highbury (Arsenal Stadium) - London - The Stadium Guide" (ภาษาดัตช์).
  48. "FirstPort Development at Highbury Stadium". FirstPort (ภาษาอังกฤษ). 2019-01-02.
  49. "Highbury". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  50. Matters, Transport for London | Every Journey. "Arsenal Underground Station". Transport for London (ภาษาอังกฤษ).
  51. Andy Kelly (2015-10-31). "Arsenal underground station renamed earlier than believed". The Arsenal History (ภาษาอังกฤษ).
  52. "Arsenal | Hidden London" (ภาษาอังกฤษ).
  53. "อาร์เซนอล เอฟซี | การให้การสนับสนุนฟุตบอล | ผู้ให้การสนับสนุน | เอมิเรตส์ประเทศไทย". ไทย.
  54. "Emirates Stadium (Ashburton Grove) – StadiumDB.com". stadiumdb.com.
  55. "Emirates Stadium". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  56. "Emirates Stadium Arsenal FC, Info & Map | Premier League". www.premierleague.com (ภาษาอังกฤษ).
  57. "Emirates Stadium - Europe's most successful Football Stadium". Populous (ภาษาอังกฤษ).
  58. "Arsenal Supporters Club – The Home of Gunflash" (ภาษาอังกฤษ).
  59. "Arsenal Supporters Clubs". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  60. Smith, George (2021-05-21). "Arsenal Supporters' Trust call for another fans' protest ahead of Brighton clash". Football.London (ภาษาอังกฤษ).
  61. "เท่! ปืนเจ๋งยอดคนตามทวิตเตอร์ทะลุ 5 ล้านทีมแรกพรีเมียร์ฯ". fourfourtwo. 24 December 2014. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2016-11-01. สืบค้นเมื่อ 27 August 2016.
  62. "North London Derby History Tottenham Hotspur vs. Arsenal Historical Head-to-Head". FBref.com (ภาษาอังกฤษ).
  63. "Arsenal vs Tottenham: Everything you need to know about the north London derby | Goal.com". www.goal.com.
  64. "ประวัติศาสตร์ความเกลียดชังแห่ง "ศึกลอนดอนเหนือ" บนเวที พรีเมียร์ลีก เกาะอังกฤษ | TunGame". www.tungame.co.
  65. Newman, Dylan (2015-02-15). "A Brief History of The North London Derby: Arsenal and Tottenham". Soccer Politics / The Politics of Football (ภาษาอังกฤษ).
  66. Report, Arsenal. "Arsenal Report - Laughing at Spurs, since 1886". Arsenal Report.
  67. "How Arsenal were voted into the top flight over Tottenham in 1919". Sky Sports (ภาษาอังกฤษ).
  68. "ประวัติศาสตร์ความเกลียดชังแห่ง "ศึกลอนดอนเหนือ" บนเวที พรีเมียร์ลีก เกาะอังกฤษ | TunGame". www.tungame.co.
  69. Mark Andrews (2015-01-07). "Arsenal Elected to the First Division – 10 March 1919". The Arsenal History (ภาษาอังกฤษ).
  70. "Arsenal's Election To The First Division In 1919 | The History of Arsenal". blog.woolwicharsenal.co.uk (ภาษาอังกฤษ). 2013-01-19.
  71. Video, B/R. "The Story of the North London Derby". Bleacher Report (ภาษาอังกฤษ).
  72. Mirror. "Tottenham and Arsenal fans get into a bloody fight". The Standard (ภาษาอังกฤษ).
  73. Richards, Alex (2016-03-06). "Tottenham and Arsenal fans clash in violent scenes ahead of north London derby". mirror (ภาษาอังกฤษ).
  74. "A brief history of the Arsenal-Chelsea rivalry and why it matters". the Guardian (ภาษาอังกฤษ). 2015-04-22.
  75. "A brief guide to ... the still-compelling Arsenal-Liverpool rivalry". the Guardian (ภาษาอังกฤษ). 2017-12-20.
  76. Dubas-Fisher, David; Kemble, Jamie (2020-10-30). "Arsenal's financial gap to Man United exposes the collapse of the old rivalry". Football.London (ภาษาอังกฤษ).
  77. "Arteta explains why Arsenal vs Manchester United rivalry has 'calmed down' | Goal.com". www.goal.com.
  78. "Top eight moments of Arsenal and Manchester United's rivalry" (ภาษาอังกฤษ). 2021-01-28.
  79. LTD, Digital Sports Group. "Sir Alex Ferguson vs Arsene Wenger: Complete head-to-head record". Football.co.uk (ภาษาอังกฤษ).
  80. "Sir Alex Ferguson vs Arsene Wenger: Complete head-to-head record". 90min.com (ภาษาอังกฤษ).
  81. "Squad: First team". Arsenal F.C. สืบค้นเมื่อ 1 July 2021.
  82. "Arteta pre-Bournemouth: every single word". Arsenal F.C. 23 December 2019. สืบค้นเมื่อ 23 December 2019.
  83. 83.0 83.1 83.2 "Coaching team named". Arsenal F.C. 24 December 2019. สืบค้นเมื่อ 24 December 2019.
  84. 84.0 84.1 "Coaching and backroom team". Arsenal F.C. 28 August 2020. สืบค้นเมื่อ 28 August 2020.
  85. "Arsenal hire former Man City coach Nicolas Jover as Andreas Georgson leaves for Malmo". Evening Standard. 5 July 2021. สืบค้นเมื่อ 20 July 2021.
  86. "Per Mertesacker to lead Arsenal academy". Arsenal F.C. 7 July 2017. สืบค้นเมื่อ 20 December 2019.
  87. "Kevin Betsy joins as our new under-23 head coach". Arsenal F.C. 3 August 2021. สืบค้นเมื่อ 3 August 2021.
  88. "Shad Forsythe to snub AC Milan interest with Darren Burgess set to leave Arsenal". Football.London. 12 June 2019. สืบค้นเมื่อ 20 December 2019.
  89. "Arsenal FC Key Personnel & Club Information". Premier League. 20 December 2019. สืบค้นเมื่อ 20 December 2019.
  90. "Football: How consistency and caution made Arsenal England's greatest team of the 20th century". independent.co.uk. 17 December 1999. สืบค้นเมื่อ 14 July 2015.
  91. "คอบอลโหวตปืนไร้พ่ายสุดยอดตลอดกาล-ทริปเปิ้ลแชมป์ผีปี 99 ตามมาติดๆ". arsenal.in.th. 20 April 2015. สืบค้นเมื่อ 18 July 2015.
  92. Flood, George (2019-08-01). "First pictures: Nicolas Pepe poses in Arsenal kits after £72m switch". www.standard.co.uk (ภาษาอังกฤษ).
  93. "Scorelines". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  94. "Scorelines". www.arsenal.com (ภาษาอังกฤษ).
  95. "Goal II: Living the Dream (2007)". IMDb. สืบค้นเมื่อ 27 July 2015.
  96. "ซีรีส์เกาหลี :: Because This Is My First Life ซับไทย". ArsenalInThailand. 2017-10-11. สืบค้นเมื่อ 2017-10-12.
  97. "Thailand upset Arsenal in seven-goal extravaganza". thaifootball.com. สืบค้นเมื่อ 14 July 2015.
  98. "คนดังนั่งเขียน : ดีเจผี เชียร์ปืนใหญ่ 'กีฬาแสบๆ มันส์ๆ' ฉบับ กพล ทองพลับ". ไทยรัฐ. 9 November 2011. สืบค้นเมื่อ 14 July 2015.
  99. "อิจฉาทีมแมนยู กะ เชลซี จัง เด็กปืนอย่างผมก็ได้แต่มอง". พันทิปดอตคอม. 22 April 2004. สืบค้นเมื่อ 14 July 2015.
  100. 100.0 100.1 "[Celebrities & Arsenal - ปืนใหญ่และเหล่าคนดัง]". soccersuck.in.th. 18 September 2014. สืบค้นเมื่อ 14 July 2015.
  101. 101.0 101.1 101.2 "เผย! นักเตะทีมชาติไทยเป็นสาวก "ผีแดง" เกินกว่าครึ่ง!!". ผู้จัดการออนไลน์. 1 July 2009. สืบค้นเมื่อ 5 June 2016.
  102. 102.0 102.1 102.2 102.3 "แอดมิน ติดตามละคร 'พิษสวาท'..." พลพรรคปืนใหญ่ แห่งประเทศไทย. 2016-09-15. สืบค้นเมื่อ 2016-09-15.
  103. โคตะมี, สุวิชา (2018-01-08). "แฟนปืนตัวยง!"อุ้ม"เปิดใจเตรียมผนึก"โพลดี้"ที่โกเบ". โกลด์ดอตคอม. สืบค้นเมื่อ 2018-02-01.
  104. "@jackie14ap : ปะทะ ฉัตรชัย บุตรดี แฟนปืนตัวจริง..." กระปุกดอตคอม. 16 August 2012. สืบค้นเมื่อ 14 July 2015.
  105. "คม-ชัด-ลึก "เลสเตอร์ซิตี" โชคช่วย หรือ ความพยายาม?". คมชัดลึก. 5 May 2016. สืบค้นเมื่อ 2 May 2016.
  106. "ยูโร 2016 ใครชนะ ใครแชมป์ 10 06 59 เบรก 1". ฟ้าวันใหม่. 11 June 2016. สืบค้นเมื่อ 12 June 2016.
  107. หน้า 13 กีฬา, 'อิมเมจ' พักถือไมค์...คุยเรื่องบอล โดย เดอะ เกรท. เดลินิวส์ฉบับที่ 24,748: วันอาทิตย์ที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 แรม 8 ค่ำ เดือน 8 ปีระกา
  108. "Satien Viriyapanpongsa". Facebook. 2017-05-28. สืบค้นเมื่อ 2017-08-27.
  109. "England - List of Champions". RSSSF. สืบค้นเมื่อ 2008-08-11.
  110. ""อาร์เซนอล"ถล่ม"วิลลา"คว้าแชมป์เอฟเอคัพ12สมัย". นาว 26. สืบค้นเมื่อ 2015-05-31.[ลิงก์เสีย]
  111. "Doing the Double: Countrywise Records". RSSSF. สืบค้นเมื่อ 2008-08-11.
  112. "Arsenal Football Club". PremierLeague.com. สืบค้นเมื่อ 2008-08-11.
  113. Hodgson, Guy (January 2000). "Arsenal: Team of the Century 1900–1999". The Independent. Archive copy available at: "Arsenal: Team of the Century 1900–1999". Arseweb. สืบค้นเมื่อ 2008-08-11.

หนังสืออ่านเพิ่ม

แหล่งข้อมูลอื่น

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ